Έντονες κοινωνικές αντιδράσεις και αισθήματα αδικίας προκαλεί ο σχεδιασμός για τη χορήγηση της έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης των 300 ευρώ τον Νοέμβριο του 2026, καθώς με τη θέσπιση του 65ου έτους ως απαράβατου ηλικιακού ορίου, μένουν εκτός παροχής περισσότερους από 300.000 συνταξιούχοι.
Το συγκεκριμένο κριτήριο στερεί το επίδομα από μια μεγάλη δεξαμενή πολιτών που αποχώρησαν από την αγορά εργασίας στα 62 τους έτη, έχοντας μάλιστα συμπληρώσει ακόμη και 40 χρόνια εισφορών ή έχοντας εργαστεί υπό καθεστώς Βαρέων και Ανθυγιεινών Ενσήμων. Πρόκειται για χαμηλοσυνταξιούχους με μηνιαίες αποδοχές της τάξης των 500 έως 700 ευρώ, οι οποίοι, παρά τη συνεπή τήρηση των ασφαλιστικών προϋποθέσεων, αντιμετωπίζονται από το κράτος ως προνομιούχοι λόγω ηλικίας.
Το κενό προστασίας και το κόστος των πλασματικών ετών
Η επιλογή αυτή πλήττει άμεσα επαγγελματικές κατηγορίες με εξαιρετικά επίπονες συνθήκες εργασίας, όπως νοσηλεύτριες με πολυετή προϋπηρεσία, οικοδόμους και εργαζόμενους σε στοές. Η απώλεια της έκτακτης ενίσχυσης γίνεται ακόμη πιο αισθητή σε ένα περιβάλλον όπου δεν υφίσταται πλέον κατώτατη σύνταξη για τη διασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης, ενώ έχουν καταργηθεί μόνιμα ανακουφιστικά μέτρα του παρελθόντος, όπως το ΕΚΑΣ. Την ίδια στιγμή, το ασφαλιστικό σύστημα επικρίνεται για έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας και κινήτρων απέναντι στο δημογραφικό πρόβλημα, καθώς η αναγνώριση πλασματικών ετών για τη στρατιωτική θητεία και την ανατροφή τέκνων απαιτεί δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος εξαγοράς αντί να παρέχεται δωρεάν.
Οι συστημικές στρεβλώσεις σε χηρείας και αγρότες
Οι δυσλειτουργίες του ασφαλιστικού πλαισίου επεκτείνονται και σε άλλες ευάλωτες ομάδες, με τις συντάξεις χηρείας να υφίστανται καθοδική πίεση στο 35% των αρχικών αποδοχών του θανόντος, ενώ εκφράζονται φόβοι για περαιτέρω υποβάθμισή τους σε απλά επιδόματα λόγω της σχεδιαζόμενης περικοπής της εθνικής σύνταξης σε περιπτώσεις παράλληλης συνταξιοδότησης εξ ιδίου δικαιώματος. Παράλληλα, οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ της περιόδου 2018-2020 παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ένα καθεστώς ανισότητας, λαμβάνοντας παροχές υποδεέστερες ακόμη και από αυτές των ανασφάλιστων, καθώς στερούνται το δικαίωμα στην πλήρη εθνική σύνταξη. Στο σκηνικό αυτό προστίθεται το μακροχρόνιο «πάγωμα» των επικουρικών συντάξεων, αλλά και η άρνηση συμμόρφωσης με τις δικαστικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας για την επιστροφή των αναδρομικών και των δώρων της περιόδου 2015-2016.
Η ψαλίδα πληθωρισμού και η επιβάρυνση των οικογενειών
Ακόμη και η εφαρμογή των θεσμοθετημένων ετήσιων αυξήσεων, οι οποίες υπολογίζονται ισομερώς με βάση τον πληθωρισμό και την άνοδο του ΑΕΠ, αποδεικνύεται ανεπαρκής για την κάλυψη του πραγματικού κόστους ζωής και των ανατιμήσεων στην αγορά. Επιπλέον, το σύστημα εισάγει διακρίσεις και σε οικογενειακό επίπεδο, καθώς ο ΕΦΚΑ δεν ευθυγραμμίζεται με τα ισχύοντα για τους εν ενεργεία εργαζομένους και αρνείται τη χορήγηση επιδομάτων τέκνων έως το 24ο έτος της ηλικίας τους για όσους απέκτησαν παιδιά σε ωριμότερη ηλικία. Με τον τρόπο αυτό, η οικονομική πίεση στους απόμαχους της εργασίας εντείνεται, καθώς οι δημοσιονομικοί στόχοι για την επίτευξη λογιστικών πλεονασμάτων φαίνεται να ιεραρχούνται ψηλότερα από την κοινωνική δικαιοσύνη και την αγοραστική δύναμη των πολιτών.
Δείτε επίσης:
- Συντάξεις Ιουνίου 2026: Πότε πληρώνονται οι δικαιούχοι – Οι ημερομηνίες ανά ταμείο
- Συνταξιούχοι στο Σύνταγμα: Πορεία προς το Μαξίμου για αυξήσεις και 13η-14η σύνταξη
- Συντάξεις: Τριπλό «μπόνους» έως 600€ – Ποιοι συνταξιούχοι θα δουν αυξήσεις και επίδομα 300€
