Σε μια συνέντευξη που αναμένεται να συζητηθεί, ο Γιώργος Μαζωνάκης ανοίγει για πρώτη φορά τα χαρτιά του σχετικά με την ακούσια νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο πέρυσι το καλοκαίρι. Ο δημοφιλής τραγουδιστής παραχώρησε μια έκτακτη συνέντευξη στην εκπομπή «Τετ α τετ» με τον Τάσο Τρύφωνος (προγραμματισμένη για την Κυριακή 12 Ιουλίου στις 21:00 στον ALPHA Κύπρου), όπου περιγράφει τις δραματικές στιγμές που έζησε, τις οικογενειακές προεκτάσεις της υπόθεσης, αλλά και την εσωτερική δύναμη που επιστράτευσε.
Η στιγμή της επέμβασης και οι μέρες στο νοσοκομείο
Στο απόσπασμα που δόθηκε στη δημοσιότητα, ο καλλιτέχνης ξεκινά θέτοντας τους όρους του: «Έμαθα κιόλας να μιλάω όταν θέλω εγώ, όχι όταν θέλουν οι άλλοι». Στη συνέχεια, περιγράφει το σοκ της άφιξης των αστυνομικών στο σπίτι του:
«Εμφανίστηκαν στην πόρτα μου δύο αστυνομικοί με πολιτικά. Πίστευα ότι δεν θα με κρατήσουν, γιατί αυτό σημαίνει ότι είσαι εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του εαυτού σου. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι πώς θα αντιμετωπίσω τον κόσμο που βρίσκεται μέσα στην κλινική. Το είδα λίγο σαν να πήγαινα επίσκεψη. Αρεκτά δύσκολο μπορώ να πω. Η χαρά του Δρομοκαΐτειου ήμουν. Κάποιος που με έβλεπε εκεί έλεγε “μια χαρά είμαστε εμείς, για να είναι και ο Μαζωνάκης εδώ, εμείς είμαστε τέλεια”».
Η «καταστροφική αγάπη» και η ρήξη με την οικογένεια
Η συζήτηση αγγίζει αναπόφευκτα το ευαίσθητο κομμάτι των οικογενειακών σχέσεων, καθώς η ακούσια νοσηλεία φέρεται να ξεκίνησε μετά από αίτηση του συγγενικού του περιβάλλοντος. Ο τραγουδιστής δεν κρύβει την απογοήτευσή του: «Η αγάπη μεταξύ συγγενικών προσώπων, πολλές φορές είναι καταστροφική. Γιατί μέσω της αγάπης γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Ό,τι και να έλεγα εγώ, εκείνοι μου έλεγαν αυτό που ήθελαν αυτοί. Άρχισα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου βασικά. Πώς είναι δυνατόν να μου λέει τέτοια πράγματα η οικογένεια, που ήμασταν ενωμένοι;»
Κλείνοντας, ο Γιώργος Μαζωνάκης υπογραμμίζει τον ρόλο του κοινού στη διαχείριση της δοκιμασίας του: «Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος. Ένα πράγμα το οποίο επίσης δεν το πίστευα. Υπήρχαν φορές που έλεγα “δεν αντέχω άλλο”».
