Τελικά ο Αντώνης Σαμαράς δεν την πάτησε. Ενώ όλοι οι άλλοι έτρεχαν να ιδρύσουν κόμματα με το «καλημέρα» σαν να τους κυνηγούσε ο «λύκος» (οποιαδήποτε ομοιότητα με πρώην ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος είναι συμπτωματική), ο Σαμαράς καθόταν ήρεμος, κρατούσε τα χαρτιά του κλειστά και διεμήνυε στους συνεργάτες του, «όχι ακόμα, παιδιά, όχι ακόμα».
Ανοιξιάτικος αέρας, πουλάκια κελαηδούν, η Μαρία Καρυστιανού και ο Αλέξης Τσίπρας βγαίνουν σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή.
Ο Σαμαράς, από την άλλη, σαν παλιός χαρτοπαίχτης που ξέρει πότε να «ποντάρει», γνωρίζοντας όσο λίγοι τον αντίπαλο, περιμένει πρώτα να δει τις κάλπες και μετά να ανοίξει τα χαρτιά του.
Κυβερνητικός στέλεχος, που ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του (γιατί φοβάται μην τον πιάσουν κι αυτόν στον ύπνο), έλεγε με νόημα: «Τους ανάγκασε να βγουν στην φόρα χωρίς να είναι έτοιμοι. Δύο νεοσύστατα κόμματα, χωρίς δομή, χωρίς έμπειρα στελέχη, χωρίς πρόγραμμα… Δέκα μήνες προεκλογικού αγώνα; Θα καούν στο ζέσταμα».
Τελικά, η μεγαλύτερη πολιτική αρετή δεν είναι η ταχύτητα. Είναι το να ξέρεις πότε να μην τρέξεις.
Δείτε επίσης:
Η doValue κόβει και η FinTHESIS ράβει
