Και επισήμως «αντ’ αυτού» ο Γιώργος Γεραπετρίτης, που πλέον -και με ΦΕΚ- μετατρέπεται σε «πυλώνα» του Μεγάρου Μαξίμου ή, αλλιώς, σε «μικρό πρωθυπουργό». Συγκεκριμένα, με ΦΕΚ που δημοσιεύθηκε στις 6 Οκτωβρίου ορίζονται και… νέες, ιδιαίτερα αυξημένες αρμοδιότητες για τον υπουργό Επικρατείας, που αποκτά υπερεξουσίες.
Χαρακτηριστικό είναι πως, μεταξύ άλλων, υπό την ευθύνη του κ. Γεραπετρίτη υπάγονται πλέον οι δράσεις εκείνες «που αποβλέπουν στη διασφάλιση της ενότητας της κυβέρνησης και της συνοχής του κυβερνητικού έργου», όπως «ο συντονισμός μεταξύ των υπουργείων, ιδιαίτερα σε ζητήματα συναρμοδιοτήτων τους». Ενα σαφές εργαλείο στα χέρια του υπουργού Επικρατείας, προκειμένου να ελέγχει και να… κατευθύνει τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου προς την κατεύθυνση που επιθυμεί.
Με βάση τις αρμοδιότητες που αναλαμβάνει πλέον ο κ. Γεραπετρίτης προβλέπεται ακόμα «η συνδρομή στον πρωθυπουργό για πάσης φύσεως θεσμικά ζητήματα, που άπτονται της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και των σχέσεων μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής λειτουργίας, ιδίως δε θέματα οργάνωσης και λειτουργίας των θεσμών, της κυβέρνησης και των κυβερνητικών οργάνων, καθώς και καλή νομοθέτηση». Μετατρέπεται λοιπόν ο υπουργός Επικρατείας και στον συνδετικό κρίκο μεταξύ του ευρύτερου κρατικού μηχανισμού και του Μεγάρου Μαξίμου.
Οι νέες αρμοδιότητες του υπουργού Επικρατείας δεν εξαντλούνται εκεί, αλλά αναλαμβάνει, από ό,τι φαίνεται, και τον ρόλο του «προσωπάρχη» του Μεγάρου Μαξίμου -κατά τα πρότυπα του Λευκού Οίκου-, καθώς υπό την επίβλεψή του περνούν πλέον και ζητήματα όπως «ο διορισμός, η πρόσληψη, η απόσπαση, η μετάταξη και η λύση της υπαλληλικής σχέσης του προσωπικού των υπηρεσιών που υπάγονται στον πρωθυπουργό», αλλά και «η εποπτεία και η ρύθμιση οργανωτικών θεμάτων επιτροπών, οργανισμών και φορέων που υπάγονται στον πρωθυπουργό».
Επίσης, στις αρμοδιότητές του είναι «η πρόταση για την έκδοση ατομικών και κανονιστικών διαταγμάτων», «η πρόταση για την έκδοση διαταγμάτων και η έκδοση πράξεων από κοινού με άλλους υπουργούς, αν. υπουργούς και υφυπουργούς», η «υποβολή ερωτημάτων προς το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και η αποδοχή σχετικών γνωμοδοτήσεων και πρακτικών» και, τέλος -ίσως το πιο σημαντικό- «η εκπροσώπηση του πρωθυπουργού στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στους διεθνείς οργανισμούς».
