Του Ευάγγελου Χοζοβίτη
‘’ Οταν θέλω νά μάθω τί σκέφτεται η Γαλλία, ρωτάω τόν εαυτό μου ‘’ είχε πεί ο Σαρλ Ντε Γκώλ. Μόνο πού στήν περίπτωση τού Εμμανουέλ Μακρόν αυτό δεν ισχύει. Τα αποτελέσματα τού δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών στις 24 Απριλίου του 2022 ηταν σαφή. Ο γαλλικός λαός δεν επιδοκίμασε τήν πρώτη πενταετία του γάλλου πρόεδρου. Απλά δεν ηθελε νά δεί τήν ΜαρίνΛεπεν στό Elysse. Όμως μέσα από τήν αποχή , τά τρία εκατομμύρια λευκά καί ακυρα ψηφοδέλτια καί τήν αυξηση των ποσοστών της υπόψηφιας της ακροδεξιάς τό μήνυμα ηταν ηχηρό.
Ενα μήνα μετά , στίς βουλευτικές εκλογές τό κόμμα τού Εμμανουελ Μακρόν απώλεσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία καί στά εδρανα της γαλλικής εθνοσυνέλευσης εισήλθε μία αντισυστημική πλειοψηφία από τήν αριστερά καί τό ακροδεξιό κόμμα της Λεπέν . Η πλειοψηφούσα αντιπολίτευση συμπληρώθηκε μέ ότι είχε απομείνει από το κατακερματισμένο κόμμα της ρεπουμπλικανικής κεντροδεξιάς. Από αυτές τις δύο εκλογικές διαδικασίες οι γάλλοι έδειξαν καθαρά πως βλέπουν τό πολιτικό τους μέλλον για την επόμενη πενταετία.
Μέσα από τό κίνημα των κίτρινων γιλέκων , πού σημάδεψε μόλις τα πρώτα δύο χρόνια της πρώτης τουπροεδρικής θητείας ο Μακρόν φάνηκε ότι δύσκολα θα μπορούσε νά λύσει τό σταυρόλεξο πού λέγεται γαλλική κοινωνία. Οποιος γνωρίζει σε βάθος τούς γάλλους καταλαβαίνει ότι θέλει δυνατούς λύτες αυτό τό σταυρόλεξο.
Η νέα μέθοδος συναινετικής διακυβέρνησης πού υποσχέθηκε μετά την επανεκλογή του ήταν ενα επικοινωνιακό τέχνασμα βασισμένο στίς γνωστές συμβουλές των αναρίθμητων συμβούλων πού λειτουργούν έξω από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Ο τρόπος μέ τόν οποίο χειρίστηκε τήν μεταρρύθμιση τού συνταξιοδοτικού συστήματος , σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης από τά 62 στα 64 χρόνια εως τό 2030, έδειξε ότι όχι μόνο δεν εννοούσε πραγματικά τήν συναίνεση αλλά αγνόησε επιδεικτικά τίς ιστορικές καταβολές πάνω στις οποίες στηρίζεται η γαλλική δημοκρατία.
Οσο καί αν τό γαλλικό πολιτικό συστημα είναι παρηκμασμένο καί ανίκανο νά δώσει προοπτική διεξόδου στα προβλήματα των γάλλων , εντούτοις η ριζοσπαστικοποίηση υπάρχει πάντα σαν φλόγα πού σιγοκαίει στόν τρόπο κάθε μορφής έκφρασης της γαλλικής κοινωνίας.
Ετσι λοιπόν η υιοθέτηση από τήν κυβέρνηση της Ελιζαμπεθ Μπόρν τού επίμαχου αρθρου 49-3 του Συντάγματος για νά περάσει η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση μέ προεδρικό διάταγμα παρακάμπτοντας την γαλλική εθνοσυνέλευση , όπου ηταν αμφίβολο τό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ,έριξε λάδι στήν
φωτιά. Μία τόσο σοβαρή μεταρρύθμιση πέρασε με τόν πιό αντιδημοκρατικό τρόπο. Χρησιμοποιηθήκε ουσιαστικά από τόν Μακρόν η ειδική εξουσία πού τού δίνει τό σύνταγμα. Σύμφωνα μέ τίς δημοσκοπήσεις τό 70% των γάλλων είναι απέναντι σε αυτήν τήν απόφαση.
Πυροδοτήθηκε πολιτική καί κοινωνική κρίση μέ βίαια χαρακτηριστικά δημιουργώντας οργή καί ζοφερή προοπτική γιά τήν κοινωνική συνοχή καί τήν ίδια τήν δημοκρατία. Ολο αυτό τό διάστημα ο Εμμανουέλ Μακρόν ακολουθώντας τις οδηγίες των επικοινωνιολόγων του Elysse προσπάθησε νά αποστασιοποιηθεί από τό κόστος της μεταρρύθμισης καί τού αντιδημοκρατικού τρόπου εφαρμογής ,της κρυπτόμενος πίσω από τήν πρωθυπουργό η οποία καί ανέλαβε τό βάρος της υπεράσπισης τού όλου εγχειρήματος.
Ακόμα καί τά συστημικά Μέσα Ενημέρωσης άσκησαν καί ασκούν εντονη κριτική στόν γάλλο πρόεδρο για τόν τρόπο πού χειρίστηκε μία τόσο σοβαρή μεταρρύθμιση. Η δημοτικοτητά του εχει πέσει αισθητά φθάνοντας στην τελευταία μέτρηση της Ifop πού έγινε για λογαριασμό της έγκυρης journal du dimanche κάτω από τά όρια τού 30% καί κοντά στά ποσοστά πού έλαβε στόν πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών ( 28,01% ).
Μπορεί η διακομματική πρόταση μομφής της αντιπολίτευσης νά μήν πέρασε οριακά στήν γαλλική εθνοσυνέλευση αφού η κεντροδεξιά, παρά τις διαρροές πού είχε, κράτησε στην ζωή την κυβέρνηση Μπόρν ηθητεία όμως του Μακρόν μέχρι το 2027 είναι ομιχλώδης καί γεμάτη από αγκάθια. Η ρεπουμπλικανική κεντροδεξιά φοβήθηκε μπροστά στην πιθανότητα νά πέσει η κυβέρνηση καί νά οδηγηθεί η Γαλλία σε πολιτική κρίση πού ισως άνοιγε τό παράθυρο σε νέες βουλευτικές εκλογές, άρα καί στήν εκλογική της εξαφάνιση . Ο Μακρόν ήξερε οτι μόνο μέ τις ψήφους της κεντροδεξιάς θα έπεφτε η κυβέρνηση για αυτό καί οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις ηταν έντονες, θυμίζοντας την επιτυχημένη γαλλική πολιτική σειρά ‘’ Οι άνθρωποι του Παρασκηνίου ‘’ πού προβλήθηκε καί στήν Ελλάδα από τό ΕΡΤ-Flix.
Η Γαλλία μετά την δωδεκάχρονη θητεία του Ζακ Σιράκ ( 1995-2007 ) εχει μπεί σε μία πορεία πολιτειακής παρακμής καί οι όποιες προσδοκίες καλλιέργησε ο Μακρόν καί ο μακρονισμός για αντιστροφή αυτής της πορείας χάθηκαν στίς αλαζονικές συμπεριφορές .
Ετσι λοιπόν τα δύσκολα είναι μπροστά για τόν ένοικο τού Elysse. Καί θά είναι πολλά. Ας ελπίσουμε νά μήν είναι καί μοιραία.
