Στα χρόνια της κρίσης και της απαξίωσης των πολιτικών προσώπων που χρεοκόπησαν τη χώρα η λέξη «ανανέωση» έγινε σύνθημα στα χείλη πολλών πολιτικών αρχηγών.
Ωστόσο, τις περισσότερες φορές η ανανέωση έμεινε ως σύνθημα άνευ περιεχομένου, αποδεικνύοντας πως δεν ήταν τίποτε άλλο πέρα από το περιτύλιγμα μιας ανακύκλωσης πολιτικών προσώπων που εμφανίζονταν ξανά και ξανά στο πολιτικό προσκήνιο. Δυστυχώς, η «ανανέωση» του πολιτικού προσωπικού είναι μια διαδικασία πολύ σπάνια στην Ελλάδα. Οι πολιτικοί αρχηγοί μπορεί να μιλούν πολύ και με ευκολία για τη νεολαία και τα νέα παιδιά, ωστόσο σπάνια τα εμπιστεύονται για θέσεις ευθύνης. Κάπως έτσι η νέα γενιά είναι αυτή που υποεκπροσωπείται στα πολιτικά πράγματα και στην ελληνική Βουλή περισσότερο από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα.
Ένα κόμμα το οποίο έχει προσπαθήσει στο παρελθόν να σπάσει τον κανόνα του πολιτικού «καθωσπρεπισμού» βάζοντας στο προσκήνιο νέους και νέες είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου η Κουμουνδούρου για την εκλογική εκτόξευσή της από το 2012 και έπειτα αξιοποίησε πολλά στελέχη από τα φυτώρια του κόμματος, τα οποία είχαν πρωταγωνιστήσει στους κοινωνικούς χώρους από τους οποίους προέρχονται. Την τακτική αυτή ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να την εγκατέλειψε το 2019, όμως σήμερα φαίνεται να την επαναφέρει, τοποθετώντας στην πρώτη γραμμή νέους ανθρώπους με πολιτικές αλλά και κοινωνικές περγαμηνές.
Μια τέτοια περίπτωση είναι η 25χρονη Μυρτώ Κοροβέση, η οποία είναι η νεότερη υποψήφια βουλευτής που κατεβαίνει σε αυτές τις εκλογές, δείχνοντας πως η πολιτική δεν είναι η τέχνη του 50άρη που φορά κοστούμι και ενίοτε πνίγεται από τη γραβάτα του.
Όπως είπε στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η Μυρτώ Κοροβέση, «η πολιτική είναι η αγάπη της προσφοράς». Τόνισε μάλιστα: «Ενας σωστός πολιτικός είναι αυτός που καταλαβαίνει και αφουγκράζεται τα προβλήματα του κόσμου, δίνοντας χειροπιαστές και ουσιαστικές λύσεις».
Πώς όμως ένας νέος άνθρωπος αποφασίζει να μπει στην πολιτική αρένα και να αναμετρηθεί με πολιτικούς «δεινόσαυρους» και ανθρώπους που βρίσκονται στο πολιτικό κουρμπέτι εδώ και πολλά χρόνια; Στην ερώτηση αυτή η απάντηση της κυρίας Κοροβέση ήταν αποστομωτική: «Είμαστε η πλέον παραγωγική γενιά, η οποία όμως δεν εκπροσωπείται στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Οταν δουλεύεις 10 ώρες τη μέρα για ελάχιστα λεφτά και γυρνάς σε ένα σπίτι που δεν μπορείς να ζεσταθείς, τότε αποφασίζεις πως αυτή τη ζωή τη δική σου αλλά και των γύρω σου πρέπει να κάνεις κάτι για να την αλλάξεις».
Μπορεί ένας νέος άνθρωπος -ακόμα και αν εκλεγεί- να φέρει αλλαγές στη ζωή της πλειοψηφίας των νέων ανθρώπων; Με άλλα λόγια, η εκλογή ενός νέου βουλευτή να οδηγήσει ένα κόμμα σε μια κατεύθυνση λήψης πρωτοβουλιών υπέρ των νέων;
«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που ακόμα και στα χρόνια των σκληρών Μνημονίων πήρε μέτρα υπέρ των νέων ανθρώπων, όπως κατάργηση του επαίσχυντου υποκατώτατου μισθού και την αύξηση του κατώτατου, ενώ ήδη στις προγραμματικές του εξαγγελίες οι νέοι βρίσκονται στη πρώτη γραμμή. Μας έχουν στερήσει το δικαίωμα της ευτυχίας. Αυτό το δικαίωμα μπορούμε να το κερδίσουμε πίσω, αν εμείς επιτέλους πρωταγωνιστήσουμε και γίνουμε η γενιά της αλλαγής».
