Η εκπρόσωπος του σύγχρονου φεμινισμού, που στέκεται αλώβητη στο πέρασμα του χρόνου με όπλο της την αιχμηρή πένα, εμφανίστηκε στην εκπομπή «Μεσάνυχτα», της Ελεονώρας Μελέτη. Η Έλενα Ακρίτα, που δεν μας έχει συνηθίσει να κάθεται στην καρέκλα του συνεντευξιαζόμενου, μίλησε με ειλικρίνεια και ξεδίπλωσε την άγνωστη πλευρά του εαυτού της, τον εσωτερικό κόσμο της, ως «σιδηρά κυρία» που έχει χαρακτηριστεί κατά καιρούς.
Η κ. Ακρίτα στα 18 της χρόνια ξεκίνησε την εφημερίδα «Ταχυδρόμος», ενώ δύο χρόνια μετά έβγαζε το πρώτο της βιβλίο. Ακολούθησαν το Βήμα, τα Νέα, το Έθνος και αμέσως μετά η τηλεόραση. Με τον τότε σύντροφό της και πλέον σύζυγό της, Γιώργο Κυρίτση ξεκίνησαν να γράφουν σίριαλ και πέτυχαν τεράστια ανταπόκριση από τον κόσμο. Πατέρας της ο Λουκής Ακρίτας, Ελληνοκύπριος λογοτέχνης, δημοσιογράφος και πολιτικός ενώ μητέρα της, η Σύλβα Ακρίτα που υπήρξε η πρώτη γυναίκα βουλευτής στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ και γνωστή για την αντιεκουσιαστική της δράση την περίοδο της Χούντας. Ακτιβίστρια, υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων αλλά και ιδιαίτερα φιλόζωη, η Έλενα Ακρίτα, ξετύλιξε το κουβάρι των εμπειριών της από τότε κιόλας που στα δέκα της μιλούσε στο ραδιόφωνο της αντίστασης με την παιδική φωνή της.
Η κ. Ακρίτα δεν δίστασε να εξομολογηθεί ότι η μάχη της με την κατάθλιψη ξεκίνησε στην ηλικία των 50, ως αποκύημα όλης της μοναξιάς και του φόβου που αισθάνθηκε στην περίοδο της Χούντας όταν η μητέρα της φυλακίστηκε για δέκα χρόνια, αφήνοντας την τότε σε ευαίσθητη ηλικία δημοσιογράφο και συγγραφέα να αισθάνεται σχεδόν ορφανή.
«Στα 50 μου πήγα σε ψυχίατρο για να δω τι δεν πάει καλά με μένα. Αργότερα έμαθα ότι είχα όλα τα αντικειμενικά συμπτώματα της κατάθλιψης. Ήμουν ένα μπάχαλο που νόμζα ότι ήμουν ένας κανονικός άνθρωπος! Δεν καταλάβαινα γιατί δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι, δεν καταλάβαινα γιατί έπρεπε να δουλέψω. Η κατάθλιψη είναι να νιώθεις την παντόφλα να σέρνεται πάνω στο πάτωμα, αλλά όλο αυτό είναι μες στην ψυχή σου», δήλωσε.
Η κ. Ακρίτα μίλησε για όσα την ενώνουν με τον σύζυγό της εδώ και 30 χρόνια, για την φιλία της με τον Ζακ Κωστόπουλο, και φυσικά απάντησε ακόμα μια φορά με σθένος και σιγουριά για τα γραπτά και τις κριτικές της που πολλές φορές έχουν ένα πιο αιχμηρό και σκληρό ύφος, ενώ πολλές φορές γίνονται αντικείμενο συζήτησης, διαφωνιών είτε ακόμα φτάνουν και σε δικαστικές αίθουσες, όπως η περίπτωση με τον κ. Σεφερλή.
«Έκανα κριτική στη δουλειά του, δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, δεν ξέρω αν έχει γυναίκα ή παιδί, τώρα το έμαθα, αλλά εγώ κρίνω τη δουλειά του. Η δουλειά του και το έργο που παράγει είναι τρας. Δεν σημαίνει ότι ο ίδιος είναι τρας. Αυτό δεν το παίρνω πίσω επειδή μου ζητάει 100.000 και δεν αναρωτιέμαι γιατί το κάνει σε μένα και στα “Νέα” και δεν το κάνει σε όλους τους άλλους συναδέλφους που έχουν γράψει πολύ πιο αιχμηρά κείμενα, αλλά δεν θα ασχοληθώ και πολύ. Εγώ δεν παίρνω τα λόγια μου πίσω και αν είναι να πληρώσω για αυτό θα το ξέρουμε την Άνοιξη. Το politically correct μπορεί να είναι στα άκρα του καμιά φορά αλλά είναι πολύ καλύτερο και προστατεύει πολλούς ανθρώπους. Όταν μια γυναίκα φοράει μπικίνι και έχει περισσότερα κιλά δεν θα την κάνω νούμερο στο Δελφινάριο, θα την προστατεύσω. Γιατί έχει δικαίωμα και στην παραλία να είναι, και το μαγιό της να φοράει και ό,τι γουστάρει. Σε όποιον δεν αρέσει να φύγει εκείνος από την παραλία και να πάει στη μπανιέρα του να κάνει μπάνιο. Ευπαθείς κοινωνικές ομάδες έχουν υποφέρει τόσο πολύ από μια κάκιστη εννοούμενη σάτιρα, γιατί ας μην πούμε ότι αυτό είναι σάτιρα. Δικαίωμά τους να γελάνε, δικαίωμά μου να γράφω για αυτό που γελάνε. Δεν είναι χιούμορ ο κακοποιητικός λόγος».
Κλείνοντας, στην ερώτηση αν θα δεχόταν ποτέ να ασχοληθεί με την πολιτική αφού όλα τα κόμματα την έχουν προσκαλέσει, η δημοσιογράφος και συγγραφέας απάντησε αποστομωτικά:
«Έχω μια αντίληψη, ίσως να είναι παλιομοδίτικη, ίσως και όχι. Πιστεύω όταν είσαι δημοσιογράφος κάνεις ένα λειτούργημα, δεν μπορείς να είσαι πολιτικός. Δεν τέμνονται αυτά τα δύο. Ή θα κρίνεις την εξουσία, ή θα είσαι η εξουσία».
