*Του Μιχαήλ Γελαντάλι
Ήταν Ιούλιος του 2012 όταν ο Μάριο Ντράγκι είχε δηλώσει το περίφημο «whatever it takes». Σε ομιλία του στο Λονδίνο (σ.σ.: συγκεκριμένα 26 Ιουλίου 2012) διαβεβαίωνε πως η ΕΚΤ θα κάνει ό,τι χρειαστεί προκειμένου να διαφυλαχθεί καταρχήν η νομισματική σταθερότητα. Ο κοφτός τρόπος της αγγλικής -και μάλλον λαϊκής- φράσης συνθηματικού χαρακτήρα προκάλεσε τεράστια εντύπωση στις αγορές, εκεί βεβαίως που έπρεπε να σταλεί το μήνυμα. Σε μόλις τρεις λέξεις ο Ιταλός συμπύκνωνε την προειδοποίησή του προς τα κάθε λογής funds, vultures short κ.λπ. όσους έπαιζαν κόντρα στο ενιαίο νόμισμα.
Στους επόμενους μήνες ο Ντράγκι και η ΕΚΤ ξεδίπλωσαν την πολιτική τους, παρά τις αντιρρήσεις που εκφράζονταν κατά καιρούς για τις λεπτομέρειες της πολιτικής αυτής από ισχυρούς παίκτες, όπως τη Γερμανία. Σε πρώτο χρόνο, γράφει η γαλλική «Les Echos», η παρέμβαση του Ντράγκι έγινε με ένα ανέξοδο όπλο, τις λέξεις. Το μήνυμα ήταν καθαρό: «όσο στοιχηματίζετε με το μέλλον της ευρωζώνης και του ευρώ θα βρείτε απέναντί σας την ΕΚΤ». Σε δεύτερο, τα αποτελέσματα ήταν άμεσα: τα επιτόκια δανεισμού έπεσαν αμέσως, τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια πήραν την ανιούσα. Η ΕΚΤ κατέβασε σταδιακά στο μηδέν τα επιτόκια, σχεδίασε ένα πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, αλλά είχε να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο του επίμονου αποπληθωρισμού.
- Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.
