Ο Γιώργος Μυλωνάκης είναι γεννημένος για ειδικές αποστολές. Είναι ο άνθρωπος που αθόρυβα κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι τα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας, παραμερίζοντας οποιονδήποτε του στεκόταν εμπόδιο.
Είναι τόσο χαρισματικός, που ουδείς έχει καταλάβει πραγματικά πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει καταφέρει να βρίσκεται μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου και να είναι μάλιστα συνομιλητής του εμβληματικότερου πρωθυπουργού από την εποχή του Περικλέους.
Και όμως δεν ήταν αυτό το όνειρο του κ. Μυλωνάκη. Λόγω ακριβώς αυτών των αρετών του να περνά απαρατήρητος, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο Έλληνας James Bond. Λογικό λοιπόν είναι να ήθελε το απόλυτο: Να πάρει την ΕΥΠ υπό τον έλεγχο του, ειδικά από τη στιγμή που ο Γρηγόρης Δημητριάδης, δεν βρίσκεται πλέον στο Μέγαρο.
Οι βουλές όμως του Κυριάκου είναι σαν αυτές του Κυρίου. Άγνωστες και αναπάντεχες μεν, αδιαμφισβήτητες δε.
Εκεί λοιπόν που ο James Bond του Μαξίμου θεωρούσε σίγουρη την επίτευξη του ανώτατου στόχου, η ΕΥΠ τελικά κατέληξε στα χέρια του «φαλακρού πράκτορα» – υπουργού, έστω και δι’ αντιπροσώπου.
