Η Τουρκία δεν αμφισβητεί πλέον απλώς ρητορικά την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο. Με την έκδοση δύο NAVTEX διάρκειας δύο ετών, περνά σε μια ευθεία και απροκάλυπτη προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων, μετατρέποντας την αναθεωρητική της πολιτική σε εργαλείο ενεργειακού αποκλεισμού.
Και την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων. Υπό το πρόσχημα «αγγελιών προς ναυτιλομένους», η Άγκυρα επαναφέρει τη θεωρία περί δήθεν τουρκικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και αξιώνει όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες να πραγματοποιούνται «σε συντονισμό με τις τουρκικές αρχές». Πρόκειται για μια ωμή αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου, που επιχειρεί να παρουσιάσει ως αμφισβητούμενες περιοχές μεταξύ Ρόδου, Κάσου, Καρπάθου και Κρήτης — δηλαδή περιοχές ζωτικής σημασίας για την ελληνική ενεργειακή πολιτική.
Η πρακτική συνέπεια είναι σαφής, το έργο του υποθαλάσσιου καλωδίου GSI διασύνδεσης της Κύπρου με την Κρήτη κατ’ ουσίαν παγώνει για δύο ολόκληρα χρόνια, εκτός εάν δοθεί τουρκική «άδεια». Ένα έργο που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση με 700 εκατ. ευρώ που παρουσιάζεται ως κομβικό για την ενεργειακή ασφάλεια, τη διασύνδεση και την περιβόητη πράσινη μετάβαση, μετατρέπεται σε όμηρο της τουρκικής επιθετικότητας. Και εδώ αναδεικνύεται η κραυγαλέα υποκρισία της ΕΕ. Από τη μία πλευρά, οι Βρυξέλλες χρηματοδοτούν το GSI και μιλούν για στρατηγική αυτονομία, ενεργειακή θωράκιση και μείωση εξαρτήσεων.
Αδράνεια της ΕΕ
Από την άλλη, παρακολουθούν αδρανείς μια τρίτη χώρα, εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, να μπλοκάρει στην πράξη την ενεργειακή αναβάθμιση κρατών-μελών της, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση, χωρίς κυρώσεις, χωρίς κόστος. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο συγκεκριμένο έργο. Αν η τουρκική πρακτική γίνει ανεκτή, ανοίγει ο δρόμος για συνολική αμφισβήτηση των ενδοχώριων ηλεκτρικών διασυνδέσεων νησιών του Βορείου Αιγαίου, των Δωδεκανήσων και άλλων περιοχών με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Δηλαδή, η ενεργειακή συνοχή της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τίθεται υπό ομηρία. Η χρονική σύμπτωση με την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν μέσα στον Φεβρουάριο δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η Τουρκία δεν προσέρχεται στον διάλογο με διάθεση αποκλιμάκωσης, αλλά με τη λογική του εκβιασμού, πρώτα τα τετελεσμένα, μετά οι συνομιλίες. Το ερώτημα, πλέον, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αφορά την ίδια την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μπορεί μια Ένωση να μιλά για κοινή ενεργειακή πολιτική, όταν επιτρέπει σε τρίτες χώρες να μπλοκάρουν έργα στρατηγικής σημασίας; Μπορεί να διεκδικεί γεωπολιτικό ρόλο, όταν αδυνατεί να προστατεύσει τα ίδια της τα κράτη-μέλη; Η σιωπή των Βρυξελλών δεν είναι ουδέτερη. Είναι συνενοχή.
Δείτε επίσης:
Πρωτοφανής πρόκληση από την Τουρκία: Δεσμεύει περιοχές στο Αιγαίο με διετή NAVTEX
Τουρκική υστερία – Η Hurriyet εξαπολύει επίθεση στον Δένδια για τα 12 μίλια
