Η εθνική ομάδα γυναικών του Ιράν έγινε… διάσημη για τους λάθος λόγους. Ήταν στην Αυστραλία την ώρα που δεν έπρεπε. Αιτία το Ασιατικό Κύπελλο γυναικών που η διεξαγωγή του συνέπεσε με την έκρηξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Στον πρώτο αγώνα με την Νότια Κορέα οι αθλήτριες δεν έψαλαν τον Εθνική Ύμνο της χώρας. Αυτό θεωρήθηκε έκφραση διαμαρτυρίας για τον πόλεμο και αποδοκιμασία της χώρας τους.
Στον δεύτερο όμως με την Αυστραλία όχι μόνο τον έψαλαν, αλλά χαιρέτησαν και στρατιωτικά.
Ποδοσφαιρικά η ομάδα του Ιράν ήταν η πιο αδύναμη. Στον όμιλό της τερμάτισε στην τελευταία θέση, δεν πήρε βαθμό, δέχτηκε 9 γκολ δεν σημείωσε κανένα και φυσικά αποκλείστηκε από τη συνέχεια.
Το θρίλερ άρχισε με το τέλος των αγωνιστικών υποχρεώσεων. Τέσσερις αθλήτριες και ένα μέλος του τεχνικού επιτελείου διέφυγαν και ζήτησαν πολιτικό άσυλο. Στο αεροδρόμιο κατά την αναχώρηση της ομάδας προστέθηκαν άλλες δύο. Σύνολο επτά.
Το γεγονός προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα ΜΜΕ στη Δύση. Μόνο που όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις τα γεγονότα που ακολούθησαν το έριξαν στην αφάνεια.
Στις μέρες που ακολούθησαν από τις επτά που ζήτησαν πολιτικό άσυλο άλλαξαν άποψη οι πέντε, ανάμεσά τους και η αρχηγός της ομάδα Ζάχρα Γκανμπάρι (κεντρική φωτογραφία).
Η πρώτη και απλή προσέγγιση του θέματος είναι οι πιέσεις που ασκήθηκαν στις αθλήτριες για αντίποινα σε βάρος των οικογενειών που του βρίσκονται στο Ιράν.
Τα προβλήματα που προέκυψαν
Υπήρξαν όμως και άλλα προβλήματα. Οι κοπέλες θα έπρεπε να ξεκινήσουν μια νέα ζωή που δεν θα στηριζόταν σε αυτό που ξέρουν και θέλουν, να παίζουν ποδόσφαιρο. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIFA δεν θα μπορούσαν να συνεχίζουν την ποδοσφαιρική τους καριέρα για τα επόμενα δύο χρόνια, αφού αυτή είναι η τιμωρία για μεταγραφή σε άλλη ομάδα χωρίς την συγκατάθεση του σωματείου τους στο Ιράν.
Θα έπρεπε να κάνουν κάτι άλλο, όταν αποδεδειγμένα αγαπούν το ποδόσφαιρο. Δεν είναι κι εύκολο να το επιλέξουν στο Ιράν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό γενικότερα. Η χώρα βλέπει όλες τις γυναικείες ομάδες ως άλλοθι στις κατηγορίες για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών. Αποτελεί μια απλή υποχρέωση και τίποτε άλλο.
Σύμφωνα με την FIFPRO, την παγκόσμια ένωση παικτών, κάθε μέλος της ομάδας υποβλήθηκε σε ανεξάρτητη συνέντευξη από την Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομία και ενημερώθηκε για τα δικαιώματά του και την υποστήριξη που του παρέχεται πριν λάβει την τελική του απόφαση.
Η Σίβα Αμίνι, πρώην παίκτρια της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου σάλας του Ιράν και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δήλωσε ότι το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν – οι παραστρατιωτικοί υπερασπιστές της επανάστασης του 1979 στην Τεχεράνη – είχαν ασκήσει πιέσεις στις οικογένειες των αθλητριών που είχαν επιλέξει να παραμείνουν στην Αυστραλία.
Ισχυρίστηκε ότι η οικογένεια της αρχηγού Ζάχρα Γκανμπάρι, της τελευταίας παίκτριας που επέλεξε να επιστρέψει στο Ιράν, είχε στοχοποιηθεί ρητά.
«Ωστόσο, αρκετοί από τους παίκτες εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί. Βρίσκονται υπό τεράστια πίεση και χρειάζονται επειγόντως υποστήριξη και προστασία», είπε.
Ανώνυμη πηγή που δεν κατονομάζεται ανέφερε ότι πληροφορίες από το Ιράν υποδηλώνουν ότι μέλη του προσωπικού της ομάδας μετέδιδαν μηνύματα από την ιρανική κυβέρνηση στους παίκτες που είχαν επιλέξει να παραμείνουν στην Αυστραλία.
Ανέφεραν επίσης ότι «οι οικογένειές τους απειλήθηκαν και μάλιστα ακούστηκαν φωνητικά μηνύματα από τις οικογένειές τους στους ποδοσφαιριστές για να τους πείσουν να επιστρέψουν», είπε το μέλος της διασποράς.
Όμως τα προβλήματα για αυτή καθαυτή την αποστολή δεν έχουν τελειώσει ακόμα. Δεν έχει φτάσει ούτε στο Ιράν. Το πρωί της Δευτέρας έφθασε στο αεροδρόμιο της Κουάλα Λουμπούρ την πρωτεύουσα της Μαλαισίας. Που θα πάνε; Κανείς δεν ξέρει. Αναζητούν πτήσεις για το Ομάν ή την Κωνσταντινούπολη. Στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να διασχίσουν όλη την Τουρκία μέχρι να πάνε στην πόλη Βαν στα σύνορα με τη χώρα τους.
