Σήμερα θα μπω στα χωράφια του Παναγιώτη του Λιάκου, ο οποίος κάθε Κυριακή μάς δίνει σε γερές δόσεις δείγματα του βίου και της πολιτείας του Ελευθερίου Βενιζέλου, του αποκληθέντος (από ποιον άραγε;) και «Εθνάρχη».
Αυτές τις ημέρες, λοιπόν, διαβάζω και ακούω για το μέγα «επίτευγμα και προσωπικό θρίαμβο του Βενιζέλου», που ήταν η υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, με την οποία ο «Εθνάρχης» δημιούργησε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών και μετά… ξύπνησε. Και λέμε τούτο, διότι η συνθήκη αυτή, πολύ ωραία για να είναι αληθινή, δεν κυρώθηκε από κανένα ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ούτε καν από το ελληνικό.
Άρα, τι θυμίζει το γεγονός; Θυμίζει τον μεγάλο μας Θανάση Βέγγο στην ταινία του «Είναι ένας… τρελλός, τρελλός Βέγγος», που το υπηρετικό προσωπικό του πατέρα του τού σερβίρει δήθεν γεμάτα άδεια πιάτα σούπα και ο δυστυχής Βέγγος προσποιείται κι αυτός ότι τρώει.
Ετσι και ο Βενιζέλος, προσποιούμενος τον θριαμβευτή, επέτρεψε στην Ελλάδα κομπάζων, κοροϊδεύοντας έναν ολόκληρο λαό, ο οποίος όμως τον ξεπλήρωσε μη εκλέγοντάς τον, στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, ούτε βουλευτή.
