Ο κ. ∆ένδιας είπε ότι «προς επιτάχυνση των ρυθμών υλοποίησης της νέας δομής δυνάμεων» έγιναν οι αιφνιδιαστικές κρίσεις των ανώτατων αξιωματικών. ∆εν ξέρω πόσο φρέναραν την επιτάχυνση οι αποστρατευθέντες, ξέρω όμως ότι, μεταξύ των άλλων, αποστρατεύτηκαν και δύο διοικητές νευραλγικών σχηματισμών του Στρατού μας. Επί έναν χρόνο, δηλαδή, είχαμε εμπιστευτεί τα σύνορά μας σε, κατά τεκμήριο, «άχρηστους», τους οποίους όμως είχε τοποθετήσει ο ίδιος ο κ. ∆ένδιας; Και μη μου πει ότι οι αποφάσεις για αποστρατεία ήταν των συμβουλίων, γιατί δεν θα το πιστέψω. Το φαινόμενο αυτό είχε παρατηρηθεί και παλαιότερα, όταν είχε αποστρατευθεί ο ακόλουθος Άμυνας σε ευρωπαϊκή χώρα. ∆ηλαδή ο, στην ουσία, πρεσβευτής των Ενόπλων ∆υνάμεών μας στη χώρα εκείνη είχε κριθεί αποστρατευτέος από την παντοδύναμη και ενίοτε αχαλίνωτη πολιτική ηγεσία του τότε ΥΕΘΑ.
Και μη μου πει κάποιος ότι ήταν αποφάσεις των συμβουλίων, γιατί δεν θα το πιστέψω. ∆υστυχώς, οι εποχές που ζούμε στον Στρατό έχουν κατά πολύ ξεπεράσει την αλήστου μνήμης εποχή Μπεγλίτη, ο οποίος είχε κάνει άνω κάτω τον Στρατό, έχοντας την εμμονή ότι οι απόστρατοι -ούτε λίγο ούτε πολύ- τον διοικούσαν (ποτέ δεν μας εξήγησε πώς), γι’ αυτό είχε διατάξει ο ολίγιστος να κοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των εν ενεργεία και των εν αποστρατεία αξιωματικών, θυμίζοντας εποχές «πιτζάμας». Λίγη σοβαρότητα, γενικώς, ποτέ δεν έβλαψε.
Διαβάστε ακόμα:
