Η επιστροφή στο θρόνο του πρωταθλητή για τον Παναθηναϊκό με τη νίκη 3-1 σετ μέσα στον Πειραιά με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στην προτελευταία αγωνιστική της Volleyleague ήταν η αφορμή για ξέφρενους πανηγυρισμούς. Τραγούδησαν τον Ύμνο της ομάδας, άνοιξαν σαμπάνιες και έκαναν σα μικρά παιδιά όπως δείχνει και ο φωτογραφικός φακός
Στο επίκεντρο ο προπονητής της ομάδας Δημήτρης Ανδρεόπουλος που στις δηλώσεις του στάθηκε στο ομαδικό πνεύμα που υπάρχει στην ομάδα:
« Ήταν μια δύσκολη χρόνια με ήττες, τιμωρίες, τραυματισμούς και πολλές δύσκολες στιγμές. Αυτό που πρέπει να πω είναι ότι και οι 14 αθλητές δεν σταμάτησαν ούτε μέρα. Το ήθελαν, διψούσαν και το πήρανε. Όλα τα παιδιά έδωσαν τα πάντα. Και αυτοί που έπαιζαν και αυτοί που ήταν στον πάγκο. Μας πρόσφεραν πολλά στην προπόνηση. Ηταν υπόδειγμα ομάδας ο Παναθηναϊκός. Τα τελευταία τρία χρόνια το έχουμε κάνει δύο φορές. Ο Παναθηναϊκός πια είναι διεκδικητής τίτλων και θα είναι και τα επόμενα χρόνια. Θέλουμε να διακριθούμε στην Ευρώπη. Εχουμε δημιουργήσει καλές βάσεις. Έχουμε δημιουργήσει μια πολύ καλή βάση που θα ενισχύσουμε».
Ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος έβγαλε ασπροπρόσωπο τον πατέρα του με την απόδοσή του μέσα στο γήπεδο: «Ισχύει το ότι ήρθαμε και πήραμε το πρωτάθλημα στην έδρα του Ολυμπιακού, όμως δεν είχαμε ποτέ στο μυαλό μας κάτι που δεν αρμόζει στην ιστορία και τα πιστεύω του Παναθηναϊκού: να έρθουμε, δηλαδή, να πάρουμε… επί τούτου εδώ τον τίτλο. Εμείς θέλαμε απλά να το πάρουμε- είτε εδώ είτε στον Άγιο Θωμά είτε στην έδρα του ΠΑΟΚ, οπουδήποτε. Δε μας τρέλαινε η ιδέα να το πάρουμε στην έδρα του αιώνιου αντιπάλου μας, αλλά απλά να κάνουμε τη δουλειά μας, Αυτό που μετράει για μένα είναι πως ακόμα κι όταν είχαμε μείνει πίσω, 3οι και 4οι, τα δίναμε πάντα όλα. Μπορεί να μην παίζαμε πάντοτε στο 100% των δυνατοτήτων μας, αλλά κάθε φορά τα δίναμε όλα και αυτό είναι το σημαντικό. Κάθε μέρα προσπαθούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας, να δουλέψουμε όχι μόνο στο αγωνιστικό στοιχείο αλλά να λειτουργήσουμε όλοι μας σαν σύνολο. Αυτό νομίζω είναι κάτι που μας ξεχώρισε φέτος. Πηγαίναμε στο γήπεδο κάθε μέρα και πιστεύαμε στον εαυτό μας.Για τον κόσμο μας δεν έχω λόγια. Έχουμε πάει στην Κομοτηνή και οι φίλαθλοί μας ήταν εκεί. Στο Τελ Αβίβ το ίδιο, στην Άγκυρα επίσης, πήγαμε στο Τερουέλ, ένα δύσβατο χωριό τέσσερις ώρες από την Μαδρίτη και οι οπαδοί μας ήταν στις εξέδρες, όπως και σ’ ένα χωριό που είναι 8 ολόκληρες ώρες μακριά από το Κίεβο- κι εκεί είχαν έρθει.»
