Καταγγελίες για αποστολή αστυνομικών του Ιράν για να υποδυθούν τους οπαδούς της εθνικής ομάδας της χώρας έκαναν συμαπτριώτες τους που εργάζονται στο Κατάρ. Η ατμόσφαιρα άλλωστε μέσα στο γήπεδο ήταν αποκαλυπτική. Οι Ιρανοί ανήκαν σε δύο… διαφορετικούς κόσμους.
Ο ένας περιλάμβανε αυτούς που ζουν στο εξωτερικό. Ήταν μαζί με τις γυναίκες τους, κάποιοι κρατούσαν και πλακάτ με αντικυβερνητικό περιεχόμενο.
Η ιαχή «τζιν – τζιάν – αζαντί» που σημαίνει «γυναίκα – ζωή – ελευθερία» κυριαρχούσε.
Ο άλλος κόσμος ήταν οι βλοσυροί και απολιτίκ οπαδοί. Οι περισσοτεροι είχαν ταξιδέψει από το Ιράν. Ήταν αυτοί που στο τέλος του αγώνα αποδοκίμασαν τοιυς παίκτες, ήταν αυτοί που έψαλλαν με όση φωνή είχαν τον Εθνικό Ύμνο που αρνήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας να προφέρουν οι ποδοσφαιριστές, ήταν αυτοί που αναζητούσαν ένα τηλεοπτικό πλάνο για να μη γίνει κανένα λάθος και η κάμερα στραφεί στους άλλους, τους αντικυβερνητικούς.
Αντίθετα έξω από το γήπεδο στις «ζώνες οπαδών» οι Ιρανοί ήταν όλοι ενωμένοι. Φτωχοί εργάτες δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν εισιτήριο της εθνικής ομάδας της χώρας τους, αλλά ήθελαν να αισθανθούν ότι βρίσκονται μαζί με φίλους τους για να δουν ποδόσφαιρο.
Οι τελευταίοι ήταν περισσότερο ανοιχτοί. Μίλησαν στο «Αλ Τζαζίρα» και τα άλλα τηλεοπτικά δίκτυα. Ζητούσαν να αποκατασταθούν τα δικαιώματα των γυναικών και ανέφεραν διαρκώς το όνομα της Ναχσά Αμίνι, της κοπέλας που δολοφονήθηκε επειδή δεν τηρούσε τπον ενδυματολογικό κώδικα της χώρας. Ο θάνατός της στάθηκε αφορμή να ξεσπασουν οι διαδηλώσεις με τους τόσους νεκρούς.
Τελείως διαφορετική εικόνα στην Τεχεράνη. Η κυβέρνηση ξέροντας την κριτκή που θα γίνει στο Κατάρ προσπάθησε να δείξει πρόσωπο διαφορετικό. Έστησε στην Τεχεράνη γιγανοθόνες που ο κόσμος, άνδρες και γυναίκες, μπορούσαν να δουν το ματς.
Οι φωτογαφίες μοιράστηκαν στα διεθνή πρακτορεία για να… διαψευστούν όσοι μιλούν για καταπάτηση των γυναικείων δικαιωμάτων.
