Προορισμός… Αραβία. Τον Ρονάλντο άλλωστε ακολούθησαν πολλοί!
Είναι δεδομένη η προσπάθεια του αραβικού κόσμου να διεισδύσει στον παγκόσμιο αθλητισμό και δη στο ποδόσφαιρο. Μέσω εξαγοράς ομάδων (Μάνστεστερ Σίτι, Παρί Σεν Ζερμέν, Νιούκαστλ), μέσω διοργάνωσης μεγάλων τουρνουά (Μουντιάλ Κατάρ 2022), οι αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής προσπαθούν διαρκώς να μπουν στην τεράστια αγορά του «βασιλιά των σπορ».
Η Σαουδική Αραβία έφερε ήδη… την Ευρώπη στο έδαφός της, προσελκύοντας μεγάλα αστέρια μέσω της προσφοράς υπέρογκων ποσών και της υπόσχεσης για χλιδάτη και υπερλούξ ζωής. Η μεταγραφή του Κριστιάνο Ρονάλντο στην Αλ Νασρ αφορά τον πρωτοστάτη της… μεγάλης μετανάστευσης προς τη Σαουδική Αραβία. Η κίνηση αυτή άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Ακολούθησαν πολλοί τον CR7…
Mε 200.000.000 ευρώ τον χρόνο, φυσικά και θα πήγαινε ο κάθε (Μίδας) Ρονάλντο. Ο Κριστιάνο γνωρίζει ότι μεγαλώνει και πως δύσκολα μπορεί να αντέξει πλέον στο κορυφαίο επίπεδο. Συνειδητά επέλεξε ένα μη ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Αλλά χωρίς να έχει χάσει την δίψα του για διακρίσεις.
Η δράση στην Αραβία επικεντρώθηκε σε 4 ομάδες: Αλ Νασρ, Αλ Ιτιχάντ, Αλ Χιλάλ, Αλ Αχλί. Στις αρχές Ιουνίου αυτοί οι 4 σύλλογοι πέρασαν κατά 75% στα χέρια του Ταμείου Δημόσιων Επενδύσεων της Σαουδικής Αραβίας! Θα ενισχύονταν από τα χρήματα του, πλούσιου σε πετρέλαιο, κράτους… Όλοι οι Σαουδαραβικοί σύλλογοι δαπάνησαν συνολικά 952.000.000 ευρώ μόνο στις μεταγραφές! Βάλτε στην εξίσωση τα πανάκριβα συμβόλαια αλλά και το γεγονός πως αρκετοί παίκτες πήγαν εκεί ως ελεύθεροι.
Πρωταθλήτρια στις μεταγραφές ήταν η Αλ Χιλάλ. Η ιστορική ομάδα της χώρας δαπάνησε συνολικά 353.000.000 μόνο για μεταγραφές, Τα 90 δόθηκαν για τον Νεϊμάρ. 60 δόθηκαν για τον Μάλκομ, 55 για τον Ρούμπεν Νέβες, 52 για τον Αλεξάνταρ Μίτροβιτς και 40 για τον συμπατριώτη του Σεργκέι Μιλίνκοβιτς-Σάβιτς. Ακολούθησαν τα 23.000.000 για τον Καλιντού Κουλιμπαλί και τα 21 για τον Μπόνο, σε ένα λαμπερό ρόστερ.
Η Αλ Αχλί ήρθε δεύτερη στην κούρσα, ξοδεύοντας 187.000.000 ευρώ. Η πιο ακριβή της αγορά ήταν αυτή του Ριγιάντ Μαχρέζ, τον οποίο εξασφάλισε δίνοντας 35.000.000 ευρώ στους… Άραβες της Σίτι. Άλλα 30 έδωσε για τον Ρότζερ Ιμπάνιες, ενώ με το ίδιο ποσό απέκτησε τον Βέιγκα. Άλλα 27 πλήρωσε για τον Αλάν Σεν-Μαξιμέν, 20 για τον Μερίχ Ντεμιράλ, 18 για τον Εντουάρ Μεντί και 12 για τον Φρανκ Κεσιέ. Μιλάμε για ποσά σε ομάδες. Προσθέστε στο πακέτο και τον Ρομπέρτο Φιρμίνο, που αποκτήθηκε ως ελεύθερος!
Η Αλ Νασρ του Κριστιάνο φρόντισε να εξασφαλίσει ποσό 165.000.000 ευρώ. Πιο δαπανηρή της αγορά από ομάδα ήταν αυτή του 28χρονου Οτάβιο από την Πόρτο με 60.000.000, ενώ 30 έδωσε για τον Σαντιό Μανέ και 27 για τον Αϊμερίκ Λαπόρτ. Άλλα 25 πλήρωσε στη Λανς για τον Σεκό Φοφανά. Το παζλ συμπληρώνει η πρωταθλήτρια της προηγούμενης σεζόν Αλ Ιτιχάντ. Η ομάδα της Τζέντα έδωσε 121.000.000 ευρώ συνολικά, οι δύο πιο ποιοτικές της κινήσεις όμως αφορούσαν ελεύθερους ποδοσφαιριστές. Απέκτησε ως ελεύθερο από την Ρεάλ τον ενεργό τότε κάτοχο της Χρυσής Μπάλας Καρίμ Μπενζεμά, ενώ έπραξε ακριβώς το ίδιο και με τον Ενγκολό Καντέ, του οποίου το συμβόλαιο με την Τσέλσι έληξε. Τα πιο πολλά χρήματα που έδωσε ήταν τα 46.000.000 για τον Φαμπίνιο, ενώ 29 έδωσε για τον Ζότα της Σέλτικ και 22 για τον Λουίς Φελίπε της Μπέτις.
Aξίζει, επίσης, να αναφερθούμε στην Αλ Ετιφάκ του κόουτς Στίβεν Τζέραρντ (θρυικός άσος της Λίβερπουλ), που έλανε επίσης κάποιες ηχηρές κινήσεις. Οι περισσότεροι που διάλεξαν τα γήπεδα της Μέσης Ανατολής είναι αθλητές που αναζητούσαν ένα τελευταίο καλό συμβόλαιο. Οι λίγοι που βρίσκονται στα καλύτερά τους όπως ο Μιλίνκοβιτς-Σάβιτς ή ο Βέιγκα, πιθανότατα θέλησαν να κάνουν μια αρπαχτή πριν επιστρέψουν στα ευρωπαϊκά γήπεδα.
Πέρα όμως από την μεταγραφολογία αυτό που σίγουρα δεν είναι αστείο είναι το λεγόμενο sportswashing, το ξέπλυμα προφιλ που επιχειρεί ο αραβικός κόσμος μέσω της εμπλοκής στον αθλητισμό. Είναι μεγάλο πρόβλημα αυτή η διείσδυση και η υπερπροβολή χωρών όπου το να είσαι γυναίκα θεωρείται έμφυτη αδυναμία και το να μην είσαι straight ή μουσουλμάνος θεωρείται ποινικά κολάσιμο έγκλημα.
Αυτό που ανησυχεί είναι η αντιμετώπιση των στελεχών του ευρωπαϊκού αθλητισμού, οι οποίοι επιτρέπουν ουσιαστικά την πρακτική αυτή τυφλωμένοι κι εκείνοι από τα πετροδόλαρα με την… καραμέλα για «άνοιγμα σε νέες αγορές». Το βλέπουμε στις επιλογές των χωρών που θα διοργανώσουν τα μεγάλα τουρνουά, το βλέπουμε ακόμη και στην Ευρωλίγκα, όπου συζητείται έντονα η ένταξη στη διοργάνωση ομάδας από το Ντουμπάι, αλλά και η διεξαγωγή ενός Final Four.
