Πόσα γεγονότα μπορούν να ενώσουν παιδιά και ενήλικες, πλούσιους και φτωχούς, καλούς και κακούς, όμορφους και άσχημους, ψηλούς και κοντούς, έξυπνους και κουτούς, γυναίκες και άντρες, Δεξιούς και Αριστερούς, Ολυμπιακούς και Παναθηναϊκούς, ΠΑΟΚτσήδες και Αρειανούς, Αθηναίους και Θεσσαλονικείς, Ηρακλειώτες και Χανιώτες;
- Του Βασίλη Βέργη
Πόσα γεγονότα μπορούν να βγάλουν όοοολους αυτούς στο δρόμο κάτω από την ίδια σημαία, με το ίδιο σύνθημα στο στόμα; Να τους κάνουν μια πραγματική αγκαλιά;
Πόσα γεγονότα μπορούν να σου φουσκώσουν το στήθος σαν παγόνι, να πλημμυρίσουν τα μάτια σα να παράγουν βροχή, να σε κάνουν να αισθανθείς σα να μην πατάς στη γη. Να νιώθεις πως πετάς!
Τούτο το πάζλ που περιγράφω δεν είναι σύνηθες. Σωστότερα μπορείς να το συναντήσεις μία φορά στη ζωή; Πιθανότερο καμία σε μικρές κουκίδες του παγκόσμιου χάρτη όπως αυτή η ομορφιά που κατοικούμε…
Τούτο το πάζλ κάνει την πραγματικότητα να μοιάζει παραμύθι. Σε αναγκάζει συχνά πυκνά να αναρωτιέσαι αν το βιώνεις ή το ονειρεύεσαι…
Τούτο το πάζλ έχει τη μοναδικότητα του πρώτου έρωτα αλλά και τον αχαλίνωτο συναισθηματισμό της μεγάλης αγάπης.
Το κουβαλάς μέσα σου σαν φυλακτό. Σαν την πρώτη εικόνα που θυμάσαι να είδες στον κόσμο έγχρωμη. Σαν την πρώτη μέρα που μπουσούλησες, που έτρεξες, που φώναξες «μαμά», που άκουσες τον παππού στο χωριό να σου διηγείται ιστορίες.
Το κουβαλάς και έχεις την ιερή υποχρέωση να τον μεταφέρεις από γενιά σε γενιά. «Το έζησα, ήμουν κι εγώ εκεί» να λες και να βουρκώνεις. Κάθε φορά. Σε κάθε επέτειο. Σα κάθε θύμηση. Σε κάθε ιστορία. Ξανά και ξανά. Να μην κουράζεσαι, να μην κουράζεις. Μόνο να πατάς τη μηχανή της μνήμης και οι λέξεις να τρέχουν χείμαρρος.
Τούτο το πάζλ είναι η καρδιά μιας υπέροχης ιστορίας, γραμμένης σαν παραμύθι αλλά πέρα ως πέρα αληθινής, πραγματικής. Μιας ιστορίας που είχαμε την τύχη να τη ζήσουμε και τη χαρά να την μεταφέρουμε στα παιδιά μας κι εκείνα στα παιδιά τους και σε κάθε γενιά Ελλήνων που θα το μνημονεύει.
Ζήσαμε το ποτάμι που φούσκωσε στα γήπεδα της Πορτογαλίας, ξεχείλισε στους δρόμους των πόλεών της και στη συνέχεια σαν ηφαίστειο η λάβα πλημμύρισε ολόκληρη την Ελλάδα. Δημιουργώντας αυτό το συγκλονιστικό ανθρώπινο πάζλ ευτυχίας που περιέγραψα στο ξεκίνημα. Με μοναδικότητα αξεπέραστη σε σχέση με κάθε τι άλλο.
Η 4η Ιουλίου 2004 μπορεί για ορισμένους να είναι μια… απλή ποδοσφαιρική επέτειος. Σαν σήμερα, 15 χρόνια πριν. Για τα εκατομμύρια των Ελλήνων που είχαμε την ευλογία να την ζήσουμε ενωμένοι στα γήπεδα, στους δρόμους, στα γραφεία, στις πλατείες, ΠΑΝΤΟΥ, είναι πολλά παραπάνω. Είναι η νιότη και η ενηλικίωσή μας. Είναι η φαντασία και η αλήθεια. Είναι το ακατόρθωτο που πραγματοποιήθηκε. Είναι το πάντρεμα της δουλειάς, του ταλέντου, της προσπάθειας, του πάθους που δημιουργούν το θαύμα.
Για όσους μέχρι τότε πίστευαν ότι το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα σπορ που 22 τύποι τρέχουν πίσω από μία μπάλα, η απάντηση υπήρξε αφοπλιστική. Κανένα άλλο γεγονός ή πρόσωπο δεν έβγαλε τόσους πολλούς ανθρώπους στους δρόμους της Ελλάδας, δεν τους έκανε τόσο χαρούμενους, περήφανους και ΕΝΩΜΕΝΟΥΣ.
Αυτό το ΠΑΡΑΣΗΜΟ ανήκει μόνο στην Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου. Και είναι πιο σπουδαίο ακόμη και από το ίδιο το τρόπαιο του Euro 2004.
Ήταν, είναι, θα παραμείνει, ευλογία!
