Πίσω από τα φώτα και την λάμψη ενός σταρ… Την ζοφερή κατάσταση που βίωσε λόγω της κατάθλιψης που τον ταλαιπώρησε περιέγραψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και λεπτομέρειες ο εμβληματικός, Τζιανλουίτζι Μπουφόν!
Μέσω μίας εφ’ όλης της ύλης συνέντευξης που παραχώρησε στην εφημερίδα «Corriere della Sera», με αφορμή την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του με τίτλο «Πέφτω, σηκώνομαι, πέφτω, σηκώνομαι», ο Ιταλός πρώην γκολκίπερ αποκάλυψε τα ζόρια που είχε στην καριέρα του. «Ήταν το τέλος του 2003, μετά από δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα, και βίωσα ένα κενό. Άρχισα να έχω κρίσεις άγχους, ακόμα και στο γήπεδο.
Είχα μια κρίση άγχους στον αγωνιστικό χώρο, δεν μπορούσα να αναπνεύσω και νόμιζα ότι δεν μπορούσα να παίξω. Ήταν στο Γιούβε-Ρετζίνα και ο προπονητής τερματοφυλάκων, ο Ιβάνο Μπορντόν, ένας σπουδαίος άνθρωπος, μου είπε ότι δεν ήμουν υποχρεωμένος να παίξω. Κοίταξα τον δεύτερο τερματοφύλακα, τον Σιμέντι, έναν σπουδαίο φίλο, και σκέφτηκα ότι βρισκόμουν μπροστά σε μια καθοριστική στιγμή της ζωής μου. Σκέφτηκα ότι αν δεν επέστρεφα στον αγωνιστικό χώρο, θα είχα δημιουργήσει προηγούμενο με τον εαυτό μου και θα συνέβαινε ξανά και θα κατέληγα να μην παίζω πια. Έτσι επέστρεψα στον αγωνιστικό χώρο, έκανα μια καλή απόκρουση και ήταν καθοριστική γιατί κερδίσαμε με 1-0», είπε αρχικά ο θρυλικός άσος.
Και πρόσθεσε: «Αλλά το πρόβλημα εξακολουθούσε να υπάρχει και ο γιατρός επιβεβαίωσε τη διάγνωση: κατάθλιψη. Αρνήθηκα τα φάρμακα, φοβόμουν την εξάρτηση. Μου συνέστησαν να έχω νέα ενδιαφέροντα εκτός ποδοσφαίρου και ανακάλυψα τη ζωγραφική. Στο Τορίνο επισκέφθηκα μια έκθεση του Σαγκάλ και στάθηκα μαγεμένος μπροστά από έναν πίνακα για μία ώρα. Επέστρεψα την επόμενη μέρα μόνο για να τον ξαναδώ».
Παράλληλα, ο 46χρονος άλλοτε τερματοφύλακας της Γιουβέντους, της εθνικής Ιταλίας, της Παρί και της Πάρμα, εξήγησε και το γιατί επέλεξε να αγωνιστεί στη συγκεκριμένη θέση, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Υπάρχει κάτι μαζοχιστικό στους τερματοφύλακες. Τα γήπεδα των νεανικών μου χρόνων ήταν τα ίδια με αυτά της δεκαετίας του 1970: ο χώρος ήταν σκληρός σαν τσιμέντο.
Αναγνωρίζεις τους παλιούς τερματοφύλακες από τα τραυματισμένα χέρια, τα πλευρά που πονούσαν, από τις φορές που έπεφταν μέχρι να ματώσουν. Είχα μόνο έναν τερματοφύλακα στη ζωή μου, τον Σιλβάνο Μαρτίνα, και τον επέλεξα επειδή τα χέρια του ήταν γεμάτα σημάδια. Τα χέρια του τερματοφύλακα».
Ενώ, κληθείς να θυμηθεί το ντεμπούτο του, ο σπουδαίος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής έκανε ειδική μνεία στη συμπεριφορά του Πάολο Μαλντίνι και σχολίασε: «Θυμάμαι τα βλέμματα στα πρόσωπα του Γουεά, του Μπόμπαν, του Κοστακούρτα, του Μπαρέζι. Ξαφνικά ένιωσα ένα χτύπημα στον ώμο μου: ήταν ο Πάολο Μαλντίνι, που με ενθάρρυνε. Είχε κάνει κι αυτός το ντεμπούτο του ως νεαρός, ήξερε πώς ήταν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη χειρονομία, ο Μαλντίνι δεν ήταν απλώς ένας τεράστιος ποδοσφαιριστής, έχει τις δύο ιδιότητες που θαυμάζω περισσότερο: την αφοσίωση και το θάρρος».
Buffon says he suffered depression. I had depression after losing my sister. She was psychiatrist working in South Africa. I lost my job because of my illness. I saw the dark tunnel. Thank goodness I was able to recover and see the light again. We need to talk about it. https://t.co/UbLfS3AYeG
— Fardowza Nur (@ReginaSheba) November 19, 2024
