Υπάρχει ένα δημοσιογραφικό κλισέ που το ανασύρουμε σε κάθε στιγμή και λέει «όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία».
Αυτό ισχύει και για τους δύο ποδοσφαιρικούς ήρωες των αγώνων της Τετάρτης στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Παίζουν σε διαφορετικές ομάδες, είναι βαθιά θρησκευόμενοι και αντιπροσωπεύουν δύο κόσμους που σκορπούν τον τρόμο στην παγκόσμια κοινότητα εδώ και χρόνια στην ταραγμένη Μέση Ανατολή.
Ο Γιασίν Μπονού, γνωστός ως σκέτο «Μπόνο» είναι αυτός που κράτησε την Αλ Χιλάλ στην ισοπαλία με τη Ρεάλ Μαδρίτης πιάνοντας πέναλτι στο 90′. Είναι Μαροκινός γεννημένος στο Κεμπέκ του Καναδά και σε ηλικία τριών χρόνων επέστρεψε στην πατρίδα του. Στα 34 χρόνια του έχει μια λαμπρή καριέρα τερματοφύλακα, έχει αγωνιστεί για πολλά χρόνια στην Ισπανία και από το 2003 αγωνίζεται στην Αλ Χιλάλ της Σαουδικής Αραβίας. Πιστεύει στον Θεό, τον δικό του Θεό και δεν το κρύβει:
«Το ποδόσφαιρο είναι ένα κομμάτι της ζωής που θα φύγει, αυτό που μένει είναι η πίστη και ο σεβασμός στον διπλανό μας» είχε πει παλαιότερα σε Γάλλο δημοσιογράφο. Πριν λίγο καιρό πήρε τους συμπαίκτες του στην εθνική και πήγαν να δώσουν αίμα για τους σεισμοπαθείς συμπατριώτες του.
Ο Όσκαρ Γκλουκ είναι Εβραίος. Κι αυτός παιδί της ξενιτιάς. Ο πατέρας του γεννήθηκε στη Ρωσία και μετανάστευσε στο Ισραήλ όπου έγινε ποδοσφαιριστής. Στα 22 χρόνια του έχει μπροστά του μια λαμπρή ποδοσφαιρική καριέρα. Από το 2023 αγωνίζεται στην Αυστριακή Σάλτσμπουργκ και σημείωσε ένα υπέροχο γκολ στην εστία της Μεξικανικής Πατσούκα κι όπως συνηθίζει, αμέσως, μετά το αφιέρωσε στον Θεό. Τον δικό του θεό δείχνοντας τον ουρανό. Είναι μια κίνηση που τη συνηθίζει μετά κάποια επιτυχία. Έχει κι αυτός το δικό του δέσιμο με τη θρησκεία.
Ο ίδιος πέρασε ένα δυνατό σοκ όταν ο καλύτερός του φίλος, ποδοσφαιριστής κι αυτός, σκοτώθηκε στις επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού στη Γάζα.
Οι δρόμοι του Γιασίν και του Όσκαρ, δυστυχώς θα συναντηθούν μόνο ποδοσφαιρικά. Ενώ οι αντιλήψεις τους είναι ταυτόσημες, ενδιαφέρονται για τον συνάνθρωπό τους, θέλουν το γενικό καλό και δεν χάνουν την ευκαιρία να το αποδείξουν ποτέ δεν θα μπορούσαν να συνυπάρξουν στην ίδια κοινωνία, όχι από δική τους επιλογή.
Αυτός είναι και ο λόγος που δεκαετίες τώρα σκοτώνονται στην Μέση Ανατολή. Ας μη γελιόμαστε, το αίμα κάποιου Όσκαρ και κάποιοι Γιασίν γίνεται σπονδή στην άγρια μάχη που δεν έχει τέλος…
