Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Οι παίκτες παίζουν μπάσκετ, οι δημοσιογράφοι γράφουν (ευφάνταστες) ιστορίες για «κατάρες» και «μεγάλες προκλήσεις». Την τελευταία λέξη όμως θα την γράψουν με τον δικό τους αμείλικτο τρόπο οι αριθμοί. Έβαλες περισσότερους πόντους; Κέρδισες. Έβαλες λιγότερους από τον αντίπαλο; Λυπάμαι έχασες…
Κάπως έτσι βρίσκεται και η Εθνική ομάδα μπάσκετ στη Ρίγα της Λετονίας σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, από τη μια η κατάρα των ημιτελικών που μας κλείνει τον δρόμο εδώ και 16 χρόνια κι από την άλλη η απουσία ομάδων που διεκδικούσαν μετάλλιο. Ούτε η Σερβία, ούτε η Γαλλία βρίσκονται εκεί ακολουθώντας την Ισπανία που τουλάχιστον έφυγε νωρίς.
Ακόμα και η Λιθουανία, ο αποψινός αντίπαλος, παίζει πληγωμένη χωρίς τον Γιοκουμπάιτιτς. Και μπορεί να έχει 5.000 κόσμο στο πλευρό της λόγω εγγύτητας με την Λετονία, αλλά όση φασαρία κι αν κάνουν – που κάνουν – δεν θα παίξουν μπάσκετ. Για να μην πούμε για τον τεχνικό τους, τον Ρίμας Κουρτινάιτις που δύο φορές ως παίκτης δεν μπόρεσε να παίξει με την Ελλάδα, το ιστορικό 1987 και δύο χρόνια αργότερα..
Γιατί λοιπόν αντί να μιλάμε για… κατάρες να μην βλέπουμε το αναπάντεχο δώρο να λείπουν κάποιες ομάδες που έβαλαν το χεράκι τους στο να δημιουργηθεί για την Εθνική αυτή η (αρνητρική) παράδοση;
Γιατί να μην δούμε την… άλλη πλευρά του νομίσματος. Αυτή η Εθνική έχει κίνητρο. Είναι η πρώτη μεγάλη πρόκληση για τον κόουτς Σπανούλη, είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για τους Παπανικολάου και Σλούκα να έχουν μια μεγάλη επιτυχία σε επίπεδο Εθνικών ομάδων. Η ειρωνεία είναι ότι σε συλλογικό επίπεδο χόρτασαν διεθνείς διακρίσεις. Σε εθνικό είναι ακόμα διψασμένοι.
Ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Κάθε χρόνο η συμμετοχή του σε μεγάλες διοργανώσεις γίνεται και πιο δύσκολη. Οι Μπακς έχουν δημιουργήσει ένα πλέγμα υπερπροστασίας (και δικαίως…) και η ομοσπονδία υποχρεώνεται να κάνει όλο και περισσότερες παραχωρήσεις.
Το 2009 που η Ελλάδα έχασε τον ημιτελικό με την Ισπανία (64-82), αλλά κέρδισε τον τελικό της 3ης θέσης με τη Σλοβενία (57-56) σ’ ένα ματς που αντίπαλοί μας αδυνατούν να καταλάβουν, φαντάζει πολύ μακρινό. Το 2005 με το χρυσό μετάλλιο στο Βελιγράδι ακόμα περισσότερο.
Γιατί να μην… διαβάσουμε ανάποδα την κατάρα; Τόσα χρόνια με όλους αυτούς που αποκλείστηκαν η Ελλάδα έμενε εκτός. Τώρα που αποχαιρέτησαν μήπως ήρθε η ώρα μας να μπούμε στη ζώνη των μεταλλίων;
Απόψε (ώρα 21:00, NSstart και ΕΡΤ1) μια παρέα παικτών παίζει ίσως για τελευταία φορά. Αυτοί έχουν το δικό τους κίνητρο, την υστεροφημία. Ας τους εμπιστευτούμε…
