Τις τελευταίες ημέρες ακούμε διάφορες εκτιμήσεις για το τι μπορεί -και σπανίως για το τι δεν μπορεί- να κάνει η Τουρκία στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου.
Οι προσεγγίσεις όμως των «φωστήρων» της πολιτικής μας σκηνής που ασχολούνται με το ζήτημα είναι νομικές, μάλλον νομικιστικές και ουδόλως πολιτικές. Έχουμε αναφερθεί τόσο πολλές φορές στο διεθνές δίκαιο που έχουμε πιστέψει πως έχει και υπόσταση…
Η πραγματικότητα είναι πως τα προβλήματα των οριοθετήσεων με την Τουρκία είναι αποκλειστικά πολιτικά. Και ως τέτοια πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε. Που σημαίνει πως πρέπει να έχουμε μια γραμμή και έναν στόχο που δεν μπορεί να αγνοεί κυριαρχικά δικαιώματα που κερδήθηκαν με το αίμα των προγόνων μας.
Το γεγονός πως δεν υπάρχει οριοθέτηση ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας δεν σημαίνει πως οι θάλασσες είναι «ξέφραγο αμπέλι». Η ερμηνεία την οποία πρέπει να δίνουμε είναι πως όσο δεν οριοθετείται η ΑΟΖ δεν επιτρέπουμε την παραμικρή ενέργεια εντός των υδάτων για τα οποία μπορεί κάποτε να συζητήσουμε. Αυτό άλλωστε προβλέπεται και από το Πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976.
Το γνωρίζουν αυτό οι νομοθέτες και οι πολιτικοί μας που ελαφρά τη καρδία ομιλούν για έξι για επτά και για δώδεκα μίλια;
Την πραγματικότητα την ξέρουν (και ας μην έχουν νομικές γνώσεις) τα πληρώματα του Στόλου μας που αγρυπνούν.
