Ο Πρόεδρος της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ιωάννης Τέντες αποκαλύπτει στην «Εστία».
Στις αρχές του νέου έτους η κυβέρνηση προτίθεται να φέρει στην δημόσια διαβούλευση ένα εξόχως ενδιαφέρον νομοθέτημα: το σχέδιο νόμου για την συνεπιμέλεια των τέκνων διαζευγμένων γονέων.
Θα είναι υποχρεωτική όπως επιθυμεί ισχυρή μερίδα διαζευγμένων πατέρων, οι οποίοι διαμαρτύρονται ότι δεν βλέπουν όσα θα ήθελαν τα τέκνα τους, ή συναινετική, εθελοντική και σε περίπτωση διαφωνίας, την διαφορά θα επιλύουν εξειδικευμένα οικογενειακά δικαστήρια, χωρίς δέσμευση από αμάχητα τεκμήρια όπως προτείνουν ειδικοί; Αυτή είναι η ουσία του ιδιόμορφου δημόσιου διαλόγου που διεξάγεται έως σήμερα.
Ιδιόμορφου γιατί πρώτη φορά πραγματοποιείται από τις δραστήριες οργανώσεις των πατέρων ισχυρότατο πολιτικό lobbying υπέρ της θεσμοθέτησης της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας. Αφίσες στις στάσεις λεωφορείων, πυκνή παρουσία στα Μέσα Ενημέρωσης, άρθρα, αναλύσεις, παρεμβάσεις στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, στήριξη από επώνυμους διασκεδαστές και αοιδούς, το άγνωστο ανδρικό κίνημα, η νέα τάση της εποχής, δείχνει ότι διαθέτει και τα μέσα και την ισχύ και την οργάνωση (17000 μέλη στο facebook) να κάνει την άποψη του ευρέως γνωστή.
Ιδιόμορφος διάλογος επίσης διότι από την άλλη πλευρά οι παραδοσιακές γυναικείες οργανώσεις, που ιδρύθηκαν από το 1983 και εντεύθεν μετά την τροποποίηση του οικογενειακού δικαίου, δεν καταφέρνουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Είτε λόγω μη πρόσβασης στα ΜΜΕ είτε και λόγω οργανωτικών προβλημάτων, λείπει έως τώρα ο δυναμισμός.
Την ανισορροπία όμως αυτή έρχεται να αποκαταστήσει η επιστημονική κοινότητα, ο νομικός κόσμος. Με παρεμβάσεις του κλίνει μάλλον υπέρ των απόψεων των γυναικών.
Ενδεικτικές οι τελευταίες τοποθετήσεις του ομότιμου καθηγητή Νομικής Μιχάλη Σταθόπουλου, της καθηγήτριας Νομικής του ΑΠΘ Κατερίνας Φουντεδάκη, της καθηγήτριας της Νομικής του ΔΠΘ Ρόης Παντελίδου, του εισαγγελέα Μιχάλη Πλαγιάκου και άλλων.
Νομική άποψη υπέρ της συνεπιμέλειας εκφράζουν οι καθηγήτριες και μέλη της νομοπαρασκευαστικής Πατρίνα Παπαρηγοπούλου και Δήμητρα Παπαδοπούλου Κλαμαρή.
Υπό αυτή την έννοια κρίσιμος για την ανάδειξη του διακυβεύματος είναι ο ρόλος του Προέδρου της Επιτροπής Ιωάννη Τέντε, ο οποίος λειτουργεί συνθετικά. Με παρέμβαση του στην «Εστία» ο κύριος Τέντες καταρχάς δεν τάσσεται εναντίον της συνεπιμέλειας και της εναλασσόμενης έδρας για τα παιδιά αλλά υπό αυστηρότατες προϋποθέσεις: όπως να υπάρχει μικρή απόσταση μεταξύ των οικιών των δύο γονέων, να υπάρχει επαρκής χώρος για την διαμονή του παιδιού και στις δύο οικίες και να μην διαταράσσεται η σχολική ζωή του. Μόνον τότε. Αλλιώς θεωρεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες το παιδί μπορεί να υποστεί ψυχολογικές συνέπειες από το «πέρα δώθε» των διαρκών μετακινήσεων.
Και μεταξύ της ισότητας γονέων και του τέκνου προηγείται πάντοτε το τέκνο. Μεταξύ σταθερότητας περιβάλλοντος και ισότητας προέχει η σταθερότητα περιβάλλοντος για το παιδί. Κατά τον κύριο Τέντε το μείζον δεν είναι ποσοτικά ο χρόνος (η επιτροπή απέρριψε την εισήγηση για 1/3 χρόνου με τον πατέρα με ψήφους 15-3) αλλά ποιος γονέας αποφασίζει για ποια θέματα στον χρόνο που είναι μαζί.
Ο γονέας που διαμένει περισσότερο χρόνο με το παιδί πρέπει να έχει το απόλυτο προβάδισμα σε θέματα καθημερινότητα όπως η διατροφή του παιδιού, η υγιεινή του, η συνοδεία του στο σχολείο κλπ.
Στα μείζονα θέματα που ορίζουν όμως το μέλλον και την διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού, ο κύριος Τέντες εισηγείται και η κυβέρνηση το ακούει, να νομοθετηθούν ενδεικτικά οι περιπτώσεις για τις οποίες πρέπει να συμφωνούν στο πλαίσιο της γονικής μέριμνας και οι δύο γονείς.
Προτείνεται λοιπόν να περιληφθεί στο νόμο ότι οι γονείς εκτός από τα θέματα ονοματοδοσίας, επιλογής θρησκείας, υγείας, θα πρέπει να συμφωνούν και να συναποφασίζουν:
α) ποια θα είναι η πρώτη ξένη γλώσσα εκμάθησης του παιδιού
β) ποια η επιλογή σε περίπτωση που το παιδί θέλει να μετάσχει σε σχολική εκδρομή εκτός Ελλάδας
γ) ποια η απόφαση στην περίπτωση που ως ανήλικος θέλει να παρακολουθήσει αγώνα ντέρμπι μεταξύ ποδοσφαιρικών ομάδων
δ) ποια η απόφαση που το παιδί θέλει να παρακολουθήσει στο σχολείο αθλήματα δυνητικά επικίνδυνα για την σωματική του ακεραιότητα.
Για όλα αυτά θα απαιτείται συναπόφαση. Όσον αφορά το επίμαχο ο κύριος Τέντες εισηγείται εξωδικαστική συμφωνία μεταξύ γονέων με την μορφή του σχεδίου ανατροφής (parents plan) και σε περίπτωση διαφωνίας και έλλειψης συναίνεσης να αποφασίζουν απροκατάληπτα για το είδος και το εύρος της συνεπιμέλειας εξειδικευμένα οικογενειακά δικαστήρια. Πλαισιωμένα και στελεχωμένα από ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς οι οποίοι θα αποφασίζουν κατά περίπτωση και όχι με ενιαία κριτήρια.
Με βάση όμως και ένα πόιντ σύστεμ που θα συναξιολογεί κατά την έκδοση της απόφασης την τυχόν παραβίαση της συμμόρφωσης δικαστικών αποφάσεων από έναν γονέα, την υποχρέωση του για την διαφύλαξη των σχέσεων του παιδιού με τον τον/την τέως σύζυγο και την οικογένεια του, με την προθυμία για σύμπραξη σε κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον του παιδιού.
Ίσως η εισήγηση του κυρίου Τέντε όπως αποτυπώνεται στην «Εστία» να αποτελεί και την χρυσή τομή. Ίδωμεν.
