Διηγούμενη κατά καιρούς στα εννέα παιδιά της τις τραγικές ιστορίες της Γενοκτονίας και του ξεριζωμού, καθώς και τις δυσκολίες της καθημερινής διαβίωσης στις προσφυγικές κοινότητες, ιστορίες τις οποίες άκουγε και η ίδια ως παιδί από τον πρόσφυγα από την περιοχή της Πάφρας παππού της, η 40χρονη σήμερα και φοιτήτρια Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Αλεξάνδρα Χοροζίδου, αισθάνθηκε βαθιά μέσα της το χρέος να γράψει κάτι για τον ποντιακό ελληνισμό και να το αφήσει κληρονομιά στις επόμενες γενιές.
Το σκίρτημα αυτό που τρεμόπαιζε για χρόνια, μετατράπηκε σε απόφαση, όταν ως φοιτήτρια το τρέχον εξάμηνο επέλεξε να παρακολουθήσει μαθήματα της Έδρας Ποντιακών Σπουδών του ΑΠΘ.
Οι γνώσεις που αποκομίζει, η εν γένει ατμόσφαιρα της Έδρας, η αγάπη της για τα παιδιά, αλλά και το παράπονο που έχει απέναντι στον εαυτό της ότι έχασε πολλά χρόνια, χωρίς να καλλιεργήσει παρά στο ελάχιστο σχέσεις με τον ποντιακό ελληνισμό, την έκαναν να αποφασίσει ότι θέλει ένα γράψει ένα ιστορικό μυθιστόρημα που να απευθύνεται σε μεγάλα παιδιά και εφήβους. Μυθιστόρημα που να πραγματεύεται την οικογενειακή ζωή στα ήρεμα χρόνια αλλά και τη δράση τους στην ταραχώδη εποχή των καπετανισσών του Πόντου. Των γυναικών που ήταν αφιερωμένες στα παιδιά τους, στην οικογένειά τους, αλλά και στην πατρίδα τους, όταν αυτή τις χρειάστηκε.
«Είχα στο μυαλό μου να γράψω κάποτε ένα παραμύθι για τον Πόντο. Το αισθανόμουν ως χρέος απέναντι στον παππού μου. Ήθελα να περάσω μηνύματα στα παιδιά για την πολύ δυναμική ιστορία του ποντιακού ελληνισμού. Ταυτόχρονα να τα βοηθήσω να καταλάβουν και να αναζητήσουν τις ρίζες τους. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε από πού καταγόμαστε. Όταν γεννήθηκε στο μυαλό μου η ιδέα, άρχισα να διαβάζω για τον Πόντο, να ρωτάω τον πατέρα μου και τις θείες μου, αλλά και να συγκεντρώνω και άλλες μαρτυρίες. Ήξερα ότι δεν υπάρχουν πολλά παραμύθια για τον ποντιακό ελληνισμό που να απευθύνονται σε παιδιά Νηπιαγωγείου και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού», λέει στο pontosnews.gr η Αλεξάνδρα Χοροζίδου.
«Να μάθουν ότι υπάρχει και μία πατρίδα εκεί»
Όπως αναφέρει η ίδια, το σημαντικότερο όλων ήταν να μάθουν όλα τα παιδιά, ποντιακής και μη καταγωγής, ότι έχουμε και μία πατρίδα εκεί. Στα χώματα του ιστορικού Πόντου. «Η Έδρα Ποντιακών Σπουδών και τα βιβλία της μου έδωσαν τεράστια ώθηση γι’ αυτό. Επίσης, επηρεάστηκα πολύ από το γεγονός ότι ο καθηγητής μάς έχει πει πολλές φορές να καταγράφουμε τις μαρτυρίες, αλλά και μην αντιμετωπίζουμε την ιστορία μόνο με το συναίσθημα. Μας έχει πει να εμβαθύνουμε σε αυτήν και να τη βλέπουμε περισσότερο επιστημονικά.
»Όλα αυτά με βοήθησαν να πάρω την απόφαση ότι τελικά είναι προτιμότερο να γράψω ένα ιστορικό μυθιστόρημα για μεγάλα παιδιά και εφήβους, το οποίο να πραγματεύεται τη ζωή των καπετανισσών του Πόντου. Να περιγράψω την οικογενειακή ζωή αυτών των γυναικών στα ήρεμα χρόνια, που φρόντιζαν τα παιδιά τους και διατηρούσαν τα έθιμά τους. Στη συνέχεια να περιγράψω τον αγώνα τους στα ταραγμένα χρόνια, τις τεράστιες δυσκολίες της προσφυγιάς και τη νέα σελίδα της ζωής τους. Το μυθιστόρημα να καταλήγει τη δεκαετία του ’30», τονίζει η Αλεξάνδρα Χοροζίδου.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο pontosnews.gr
