Τον γύρο του διαδικτύου κάνουν οι φωτογραφίες της εθελόντριας Κατερίνας Ιωαννίδου η οποία με αυταπάρνηση και προσφορά ρίχνεται στα μέτωπα της φωτιάς προκειμένου να βοηθήσει να σωθούν οι συνάνθρωποί της, τα ζώα αλλά και ο δασικός πλούτος.
Η εθελόντρια που έδωσε μάχη με τις φλόγες σε Μάτι, Ανάβυσσο και Αφίδνες ξεκαθάρισε σε συνέντευξή της: «Επειδή ειπώθηκε πολλές φορές ότι ψάχνω τα φώτα της δημοσιότητας, χαίρομαι που έχει γίνει όλο αυτό γιατί δείχνουμε στον κόσμο, ο κάθε ένας από εμάς που έχει εστιάσει ο φακός επάνω του, ότι πρέπει όλοι μας να είμαστε εκεί και να γινόμαστε πρότυπα για τον επόμενο».
Αιτία να ασχοληθεί με τον εθελοντισμό στις πυρκαγιές, ήταν όταν η ίδια έχασε δικούς της ανθρώπους στην ηλικία των 8 ετών: «Όποτε υπάρχει μια κρίση πυρκαγιάς, τον συντονισμό έχει η πυροσβεστική που έχει και τον εξοπλισμό. Οι εθελοντές σχηματίζουμε δικές μας ομάδες και έχουμε συντονιστές επιχειρήσεων» δήλωσε.
Όπως περιέγραψε μάλιστα, κατά την διάρκεια της επιχείρησης στις φωτιές της Αττικής, η φωτιά τους περικύκλωσε: «Πηγαίνοντας να βγάλουμε κάποια ζώα από ένα καταφύγιο στην περιοχή της Αυλώνας όπου κατευθυνόταν το μέτωπο, μας έκλεισε η φωτιά. Αναγκαστικά, επειδή κάποιοι εθελοντές ήταν υπ’ ευθύνη μου και δεν είχαν εμπειρία με τις φωτιές, δεν μπόρεσα να πάρω το ρίσκο και γυρίσαμε πίσω».
Η Κατερίνα αναφέρει ότι πέρσι στην Ανάβυσσο είδε «τον θάνατο κατάματα» και πλέον φοβάται, όμως αυτό δεν την εμποδίσει να ριχτεί με πείσμα στη μάχη: «Έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι υπάρχουν κίνδυνοι που δεν μπορώ να τους προβλέψω και επειδή είδα τον θάνατο κατάματα πέρσι στην Ανάβυσσο, πλέον ναι, φοβάμαι, αλλά ο φόβος δεν υπερισχύει του πείσματός μου» δήλωσε.
Περιγράφοντας την δύσκολη επιχείρηση στη φωτιά στην Ανάβυσσο, η Κατερίνα Ιωαννίδου που ήταν εποχική εργαζόμενη στην Πολιτική Προστασία του Δήμου Σαρωνικού αναφέρει ότι κινδύνευσε η ζωή τους: «Έλαβαν σήμα από το Κέντρο Αθηνών για φωτιά και όπως ήταν καθήκον μας πήγαμε. Η φωτιά πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις πάρα πολύ γρήγορα, γιατί εκείνη την ημέρα έπνεαν άνεμοι εντάσεως 8-9 μποφόρ και τα δύο πληρώματα που πήγαμε μαζί κινδυνέψαμε γιατί εγκλωβιστήκαμε μέσα στην φωτιά.
Πήρα τους γονείς μου και τους αποχαιρετούσα γιατί δεν είχαμε διέξοδο και απλά περιμέναμε μία θεϊκή παρέμβαση. Εκείνη την στιγμή ειπώθηκε μια κουβέντα από τον οδηγό μας, ότι δεν μπορούμε να βάλουμε μπροστά το αυτοκίνητο, να πάρουμε τον δρόμο στα τυφλά και να περάσουμε μέσα από τις φλόγες γιατί μπορεί να πέσουμε σε κάποιον γκρεμό. Την ίδια ώρα είχα σε ανοιχτή ακρόαση τον μπαμπά μου για να τον αποχαιρετήσω και είπα στον οδηγό ”καλύτερα στον γκρεμό να πάω μια και έξω παρά να καώ ζωντανή, αυτό δεν θα το αντέξω. Ήταν από τις πιο κρίσιμες καμπές της ζωής μου”. Με την συναίνεση του οδηγού και του πληρώματος πατήσαμε γκάζι, πήγαμε ευθεία το τιμόνι και βγήκαμε από την φωτιά. Είπαμε όλοι μας, ό,τι γίνει. Ήδη η καμπίνα του αυτοκινήτου είχε αναπτύξει απίστευτες θερμοκρασίας γιατί οι φωτιές έγλυφαν το εξωτερικό του, οι εστίες γύρω γύρω βρίσκονταν στο μισό μέτρο. Έχω μεγάλη ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο του οδηγού που μας έβγαλε ασφαλείς και του χρωστάω την ζωή μου» περιγράφει.
Μιλώντας για την ψυχολογία της εκείνες τις στιγμές, η ίδια αναφέρει: «Με τέτοιες καταστάσεις, πλημμύρες, φωτιές, έχω μια ιδιαίτερη σχέση, τις ώρες της επιχείρησης είμαι ψυχρή, το μόνο που υπάρχει είναι ότι πρέπει να σβήσει η φωτιά, τα υπόλοιπα μετά. Συνήθως μετά καταρρέω».
Όπως λέει, για εκείνη είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή όταν σώζονται άνθρωποι και ζώα: «Είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για εμένα όταν σώζονται άνθρωποι, ζώα, σαν κάποιος να κάνει μια μικρή μπάλα όλο τον κόσμο να τον δίνει στα χέρια μου και λες κρατάω τον κόσμο στα χέρια μου. Θα αγκαλιάσω τους ανθρώπους, τα ζώα, πολλά από τα οποία έχω υιοθετήσει κιόλας, έχει κρατήσει επαφές με κόσμο από τις φωτιές που έχει βρεθεί να επιχειρήσει».
