Προβληματισμό και πολλά ερωτήματα θα έπρεπε να έχουν προκαλέσει τα στοιχεία που παρουσίασε η Eurostat αναφορικά με την αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων στη χώρα μας.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα έπρεπε να στραφεί στην επίλυση ενός χρόνιου προβλήματος, παρά στην πρακτική της διανομής επιδομάτων-ψίχουλα. Διότι καλά και χρήσιμα τα επιδόματα, αλά έτσι τα προβλήματα-Γολγοθάς δεν λύνονται.
Δεν είναι τυχαίο πως τα νέα ζευγάρια σήμερα, δεν αποφασίζουν να τεκνοποιήσουν έστω και φέρνοντας στη ζωή ένα παιδί, καθώς η ανεργία και τα καθημερινά προβλήματα βιοπορισμού δεν αφήνουν περιθώρια.
Ο χάρτης ανά χώρα και ανά Περιφέρεια προκαλεί σοκ, αφού ήδη η Ελλάδα καταγράφεται στις χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό εξάρτησης των ηλικιωμένων από τους νεώτερους, δηλαδή πρακτικά με το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων άνω των 65 ετών σε αναλογία με τους εργαζόμενους.
Η αναλογία συνταξιούχων/ εργαζομένων έχει επιβαρυνθεί ιδιαιτέρως σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία 20 χρόνια, παρά το ότι πολλοί προσδοκούσαν πως η ευμάρεια της νεόκοπης Ευρωζώνης θα βοηθούσε στο να αυξηθεί το ποσοστό των γεννήσεων.
Το 2001, σε κάθε ηλικιωμένο άνω των 65 ετών αναλογούσαν περίπου 4 εργαζόμενοι και κάθε είδους σκέψη ή προβληματισμός για τις αντοχές των συνταξιοδοτικών συστημάτων περιοριζόταν σε ακαδημαϊκό επίπεδο.
Πλέον, 20 χρόνια μετά, η αύξηση του προσδόκιμου ζωής σε συνδυασμό με τη μείωση των γεννήσεων, έχουν δημιουργήσει μια εκρηκτική τάση και οι αριθμοί μιλάνε μόνοι τους: σε κάθε συνταξιούχο αναλογούν πια κάτι λιγότερο από 3 εργαζόμενοι.
Η ανάλυση της Eurostat ανά περιοχή «φωτίζει» το ελληνικό πρόβλημα. Το υψηλότερο ποσοστό ηλικιωμένων σε αναλογία με τα άτομα 20 ως 64 ετών- δηλαδή τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό- εντοπίζεται στην Ευρυτανία και προκαλεί σοκ: 78,3%! Πρακτικά, αυτό σημαίνει μια αναλογία 1 συνταξιούχος για λιγότερο από 1 εργαζόμενο.
Κι αν ήταν μόνο η Ευρυτανία το πρόβλημα θα ήταν καλά. Από το χάρτη της Eurostat προκύπτει ότι αντίστοιχα επιβαρυμένοι δείκτες καταγράφονται στην Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα. Όσο για το βαθύ μπλε χρώμα της γειτονικής Τουρκίας, σημαίνει ότι η αναλογία ηλικιωμένων- νέων είναι στα επίπεδα που βρισκόταν η Ευρώπη πριν από 20 χρόνια.
