Είπαμε να προκαλούμε την Ρωσία για να κάνουμε το χατίρι στους Αμερικανούς, αλλά όλα έχουν και ένα όριο. Όταν το θερμόμετρο της αναμέτρησης των δύο υπερδυνάμεων ανεβαίνει, όταν ανεκδιήγητα πρόσωπα όπως η πρώην γερμανίδα υπουργός, απειλεί με πυρηνικό βομβαρδισμό τη Ρωσία, όταν η παγκόσμια ειρήνη κρέμεται από μία κλωστή, εσύ αποφασίζεις να οργανώσεις πυρηνικό συνέδριο στα Χανιά, τότε είσαι βλαξ.
Ζωγραφίζεις δηλαδή έναν μεγάλο στόχο στην Δυτική Κρήτη, λέγοντας ότι «εδώ είναι η μεγαλύτερη βάση, κάνουμε συνέδριο για τα πυρηνικά, μαντέψτε απ’ όπου θα φύγουν τα αμερικανικά βομβαρδιστικά για να χτυπήσουν την Ρωσία».
Διότι όπως καταλαβαίνετε, ούτε τα βομβαρδιστικά με τις πυρηνικές κεφαλές θα απογειωθούν από την Ουάσινγκτον, ούτε η Μόσχα για να απαντήσει θα βομβαρδίσει το Μαϊάμι. Αντίθετα, θα χτυπήσει τις πιο κοντινές αμερικανικές βάσεις από τις οποίες υποπτεύεται ότι θα προέλθει το πυραυλικό ή άλλο χτύπημα.
Υπάρχει λοιπόν κάποιος ιδιαίτερος λόγος που δεχόμαστε να εμπλακούμε σε τέτοια βλακώδη συνεδρία, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια μας την ύπαρξη;
Κανένας λόγος. Η Ελλάδα πρέπει να είναι δύναμη ειρήνης και συνεννόησης. Όχι «χαλάκι» για να το πατάει ο κάθε πολεμοκάπηλος. Και στο τέλος να μένει πατημένο στο περιθώριο της ιστορίας.
Μην κλαιγόμαστε ύστερα, μοιρολογώντας γιατί «μας πρόδωσε το ξανθό γένος». Διαχρονικά, εμείς βγάζουμε με τα χεράκια μας τα μάτια μας.
