Στη πολύπαθη Μόρια βρέθηκε ο επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες Φιλίπ Λεκλέρ.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νησί ο κύριος Λεκλέρκ συναντήθηκε με τις τοπικές αρχές και συζήτησε την –ομολογουμένως τραγική- κατάσταση που επικρατεί σε σχέση με τη διαμονή την υγιεινή και την σίτιση των προσφύγων.
Μιλώντας στο ΑΠΕ είπε ότι «η κατάσταση είναι δύσκολη και δεν πιστεύουμε ότι οι λύσεις μπορούν να βρεθούν με τρόπο αυτόματο ή εύκολο».
Αναφέρθηκε στην πρόσφατη μεταφορά 1.400 ανθρώπων από τη Λέσβο στη Νέα Καβάλα προτείνοντας λύσεις που μπορεί να υπάρξουν.
«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν στα νησιά περίπου 7.000 άτομα με άρση γεωγραφικού περιορισμού που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να φύγουν και να μετακινηθούν προς την ενδοχώρα. Μάλιστα, αναρωτιέμαι γιατί δεν φεύγουν. Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις φιλοξενίας άρα αυτό που πρέπει να γίνει είναι να δημιουργήσουμε επιπλέον θέσεις φιλοξενίας στην ενδοχώρα ώστε να μπορέσουν να μετακινηθούν αυτοί οι άνθρωποι» είπε ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας που τόνισε πως «πιστεύει ότι οι επιστροφές στην Τουρκία δεν μπορούν να γίνουν με πάρα πολύ γρήγορους ρυθμούς».
Επιδότηση ενοικίου σε μικρές πόλεις
Ο κ. Λεκλέρ έκανε έναν απολογισμό της προόδου που έχει υπάρξει στο θέμα της φιλοξενίας προσφύγων στην Ελλάδα από το 2015 διαπιστώνοντας πως ότι και αν έχει γίνει δεν είναι αρκετό γιατί οι ανάγκες είναι πολύ παραπάνω από τις διαθέσιμες θέσεις φιλοξενίας.
«Δεν είναι εύκολο για την Ελλάδα να δημιουργήσει επιπλέον θέσεις φιλοξενίας μέσα στις επόμενες εβδομάδες ή στους επόμενους μήνες. Είναι δύσκολο να δημιουργήσεις ξαφνικά ένα νέο καταυλισμό είναι δύσκολο να βρεις νέα διαμερίσματα γιατί το πρόγραμμα είναι στα όρια του. Αυτό λοιπόν που πρέπει να δούμε είναι εναλλακτικές ευέλικτες λύσεις».
Όπως είπε ο κ. Λεκλέρ «η Ύπατη Αρμοστεία τρέχει ένα πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας στους αιτούντες άσυλο που χρησιμοποιούν προπληρωμένες κάρτες για να καλύψουν βιοτικές τους ανάγκες. Έχουμε λοιπόν προτείνει ως εναλλακτικό και πιο ευέλικτο μέτρο να δίνεται οικονομικό βοήθημα στους αιτούντες άσυλο με άρση γεωγραφικού περιορισμού ώστε να μπορούν οι ίδιοι να πληρώνουν το ενοίκιό τους δηλαδή να μεταβαίνουν στην ενδοχώρα και να μπορούν οι ίδιοι να πληρώνουν το ενοίκιό τους- στην ηπειρωτική χώρα κατά προτίμηση όχι στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα Θεσσαλονίκη), αλλά σε μικρότερες πόλεις και κωμοπόλεις όπου θα μπορούν οι άνθρωποι ίσως να βρουν και ευκολότερα δουλειά. Για να δούμε και το επόμενο στάδιο, της ένταξής τους στην αγορά εργασίας εφόσον κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους θα μείνουν στη χώρα ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες».
«Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει δράση»
Σε σχέση με την σημερινή κατάσταση που διαμορφώνεται από τις συνεχείς αυξημένες ροές ο κ. Λεκλέρ είπε:
«Το 2015-2016 η κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική. Τότε παρόλο που είχαμε μεγάλους αριθμούς προσφύγων οι άνθρωποι έμεναν στα νησιά για περίπου 48 ώρες και μετά μετακινούνταν και συνέχιζαν το ταξίδι τους. Αυτή τη στιγμή έχουμε κατά μέσο όρο 200 αφίξεις την ημέρα, το θέμα όμως είναι ότι αυτές οι αφίξεις συμβαίνουν όταν τα κέντρα υποδοχής είναι υπερπλήρη. Δηλαδή, η κατάσταση ήταν ήδη οριακή στα κέντρα υποδοχής επομένως και αυτή η μικρή αύξηση δημιούργησε μια κατάσταση που είναι αρκετά επείγουσα. Βλέπουμε όλοι, να φτάνουν άνθρωποι σε συνθήκες που είναι ήδη πολύ δύσκολες, πολύ δυσχερείς γιατί τα ΚΥΤ είναι υπερπλήρη.
Είναι ανάγκη να αναληφθεί επειγόντως δράση και κάποια από αυτά τα μέτρα που ανακοινώθηκαν από το ΚΥΣΕΑ είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως το πρώτο μέτρο που αναφέρεται στην αποσυμφόρηση των νησιών με έμφαση στους ασυνόδευτους ανηλίκους. Σίγουρα χρειάζονται περισσότερες άμεσες λύσεις για να αυξηθεί η δυνατότητα υποδοχής και στην ενδοχώρα. Και σίγουρα χρειάζεται τα κράτη μέλη της ΕΕ να αναλάβουν μεγαλύτερη δράση ιδιαίτερα όσον αφορά το θέμα των ασυνόδευτων ανηλίκων.
Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα σύνολο 4.400 ασυνόδευτων ανηλίκων στη χώρα και σίγουρα αυτό που θα συνεχίσουμε να προωθούμε σε επίπεδο Ευρώπης είναι να καλούμε τα κράτη μέλη της ΕΕ αλλά και άλλες χώρες, όπως την Ελβετία, να υλοποιήσουν προγράμματα μετεγκατάστασης ώστε να μεταφερθεί ένας ικανός αριθμός ασυνόδευτων σε άλλες χώρες διότι αυτά τα παιδιά πρέπει να βρεθούν σε ένα ασφαλές περιβάλλον που προσφέρει προστασία και μόνο έτσι μπορεί να γίνει αυτό. Για το θέμα των ασυνόδευτων χρειάζεται επείγουσα δράση».
