Είμαστε εκατομμύρια ανέργων. Συμπτωματικά δε πολλοί εξ ημών καθ’ όλα ικανοί, σίγουρα ικανότεροι από πολλούς που εξακολουθούν κατ’ αυτήν την τόσο κρίσιμη για τη χώρα μας περίοδο να αμείβονται άνευ λόγου και αιτίας παχυλώς, συμβάλλοντας, έστω ακούσια, στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.
- Από τον
Διογένη Αθηναίο
Όμως το περίεργο είναι ότι αυτοί οι μοναχικοί πολίτες που διάγουν βίο αφόρητο εξαιτίας της άφρονος πολιτικής των πολιτικών μας και των λακέδων τους χαρακτηρίζονται από αυτό που εγώ, και αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη για αυτό, αποκαλώ το Ε – όχι το εν Δελφοίς, φυσικά. Κατ’ εμέ το Ε συμβολίζει αυτήν τη σπάνια κατηγορία ανδρών τε και γυναικών που διέπονται από τα εξής χαρακτηριστικά: Εντιμότητα, Εργατικότητα, Ευπρέπεια, Ευφυΐα. Οι περισσότεροι δε εξ αυτών είναι ελεύθεροι επαγγελματίες. Διερωτώμαι λοιπόν μήπως αυτή η επαγγελματική επιλογή καθορίζει την ποιότητα των εν λόγω πολιτών. Μήπως το Δημόσιο λόγω του Δ παραπέμπει σε μια δουλοπρεπή, διεστραμμένη, διεφθαρμένη, διαπλεκόμενη στάση ζωής; Ή μήπως πρόκειται περί αυθαίρετης δοκησισοφίας που ουδόλως, ή έστω μερικώς, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;
Ουδείς αρνείται ότι αρκετοί δημόσιοι άνδρες διέπρεψαν και επιτέλεσαν σπουδαία έργα ή προέβησαν σε σημαντικές ανακαλύψεις. Όμως την Ελλάδα δεν την έσωσαν οι δημόσιοι άνδρες. Την έσωσαν οι ιδιωτεύοντες πάντα, φευ, με την υποστήριξη των ξένων. Χάρις λοιπόν στον μόχθο και το άχθος των Ελλήνων που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στη δημιουργία πλούτου, ωφελήθηκε η πτωχή, και ποσώς έντιμη, πολιτική κάστα μας και μαζί οι παρατρεχάμενοί της.
Αυτοί που συνέβαλαν
Ουδείς δε μέχρι σήμερα έχει φροντίσει αντί των κατ’ επίφαση σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων να εορτάζουμε και να τιμούμε τη μνήμη όλων εκείνων των εφοπλιστών, βιομηχάνων, εμπόρων και ελευθέρων επαγγελματιών που συνέβαλαν ουσιαστικά στην οικονομική άνθιση της χώρας μας.
Ως γνωστόν δε, οι περισσότεροι πολιτικοί άνδρες αποδέχονταν συνδρομές από τους εύρωστους οικονομικά πολίτες ώστε να χρηματοδοτήσουν τον πολιτικό τους αγώνα και να εκλεγούν, φροντίζοντας φυσικά να ανταποδώσουν εις το πολλαπλάσιο την εξυπηρέτηση προς τον χρηματοδότη τους ή να τιμωρήσουν κατά τρόπο βάναυσο και σκληρό όσους αρνήθηκαν να κλίνουν το γόνυ και να υποκλιθούν ενώπιόν τους.
Όμως τι σχέση έχουν οι μοναχικοί καβαλάρηδες στους οποίους αναφέρεται αυτό το άρθρο με τους οικονομικά ισχυρούς του τόπου μας; Πολύ απλά ο κάθε Δον Κιχώτης και Πάντσο της ελληνικής σκηνής, κάθε Ανδρέας, Γιάννης, Κωστής, Σπύρος, Στάθης, Χάρης, Αννα, Σοφία, Χριστίνα, Κατερίνα, Γεωργία, Ειρήνη, καίτοι δεν τυγχάνουν οικονομικά εύρωστοι, δεν διστάζουν να θέσουν εαυτούς απέναντι σε εκείνους που θεωρούν ανέντιμους και ανήθικους, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι τελικά οι Μήδοι θα διαβούν. Σε αυτούς λοιπόν τους αφανείς αγωνιστές της ζωής αρμόζουν τιμή και δόξα. Ως γνωστόν, όμως, η Ιστορία γράφεται από την εξουσία, εξ ου και όλοι εκείνοι οι υπερήφανοι που παρά τον κατατρεγμό που υφίστανται, παρά την πενία που πλήττει στο ψυχικό τους σθένος, παρά την εγκατάλειψη από γνωστούς και φίλους που επιλέγουν να προσεταιρισθούν τους ταγούς της εξουσίας και τους υπηρέτες τους, συνεχίζουν να αγωνίζονται ως οι άνδρες του Λεωνίδα ή του Παπαφλέσσα, γνωρίζοντας ότι δεν τους απομένει τίποτα πέραν μιας πιθαμής γης όπου εν μέσω λιγοστών πιστών και αγαπημένων προσώπων θα ταφούν.
Τι λοιπόν αναμένει τον δύστηνο αυτόν τόπο που αποκαλούμε Ελλάδα, όταν οι μοναχικοί ήρωες της αποθνήσκουν μόνοι και εγκαταλελειμμένοι, και οι πράξεις αντίστασής τους διαγράφονται διαπαντός από τα σχολικά βιβλία και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα; Με τι θα γαλουχηθούν οι επερχόμενες γενιές που, αντί να διδαχθούν να αγαπούν, να τιμούν και να επιδιώκουν το Ε, μαθαίνουν να συμβιβάζονται καταρχάς με το Α (ανεντιμότητα, αβελτηρία, αθλιότητα, αγένεια, ακηδία, αδιαφορία, απειθαρχία, ασέβεια κ.ο.κ.) και αργότερα με το Δ; Είναι δε ανεξήγητο που εκατομμύρια κύπτουμε την κεφαλή και ανεχόμαστε τους πολιτικούς «πληβείους» που εμείς με την ψήφο μας καταστήσαμε πατρικίους να μας προσβάλλουν, να μας εμπαίζουν και να μας οδηγούν στον όλεθρο.
Ποιος πολίτης τυγχάνει τόσο αιθεροβάμων που να μη διαβλέπει στους σπασμωδικούς ελιγμούς της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει την πανδημία και τις εξ αυτής επιπτώσεις επί της οικονομίας μας, την επιθυμία να παραμείνουν στην εξουσία ακόμα και αφού θα έχουν καταστρέψει τη χώρα και διχάσει τον λαό;
Προ εικοσαετίας «Ζήσε τον μύθο σου» ήταν το ατυχέστατο σύνθημα υπουργού της καραμανλικής περιόδου για την προσέλκυση τουριστών. Εντούτοις, καίτοι οι ξένοι δεν εξαπατώνται τόσο εύκολα και άλλωστε έχουν και δικούς τους μύθους για να ζήσουν, εξ ου και ο ελληνικός μύθος ουδένα προσείλκυσε, εμείς, απ’ ό,τι φαίνεται, αρεσκόμαστε ακόμα να ακούμε μύθους και παραμύθια.
Επειδή λοιπόν ως λαός τείνουμε ευήκοον ους σε όλων των λογιών τα παραμύθια, δημιουργούνται και διαδίδονται οι μύθοι στη χώρα μας, όπου, καίτοι γεννήθηκε ο ιστορικός Θουκυδίδης, προτιμούμε να πιστεύουμε τις διαστρεβλωμένες ερμηνείες των σημαντικών ιστορικών γεγονότων της νεοτέρας ελληνικής Ιστορίας από αμφιβόλου αξίας και ήθους πολιτικούς.
Προδότες
Από τη μικρασιατική επιχείρηση έως την κυπριακή τραγωδία η σύγχρονη Ιστορία μνημονεύει ως σημαίνουσες προσωπικότητες όλους εκείνους που πρόδωσαν, στιγμάτισαν και λεηλάτησαν την Ελλάδα και τον λαό της και ούτε μια λέξη, έστω ως κίνηση μεγαλοσύνης, για τους πραγματικούς αγωνιστές, για τους μοναχικούς εκείνους ανθρώπους που επέλεξαν, αδιαφορώντας για τη ζωή τους, να αγωνίζονται μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός τους για να αλλάξουν τη χώρα μας.
Έως ότου έρθει η στιγμή που τα εκατομμύρια που υπομένουν τον ζυγό τους θα ξεσηκωθούν και θα ανατρέψουν τα πάντα.
Και η Ιστορία θα αρχίσει να γράφεται ξανά.
