Του Υποπτέραρχου ε.α. Παύλου Χρήστου
Προέδρου του Ελληνικού Συνδέσμου Φίλων της Κριμαίας
Η σταθερότητα του διεθνούς συστήματος και η ισορροπία του ορίζεται με όρους εγγύτητας ή απομάκρυνσης ως προς την έναρξη ή πιθανότητα έναρξης ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου. Η σύγκρουση που δεν καταλήγει σε πόλεμο επαναδιατάσσει δυνάμεις και ισορροπίες. Βρισκόμαστε στο κέντρο της δομολειτουργικής κρίσης συσχετισμού που οδηγεί σε περιορισμένες εναλλακτικές και άμεσες επιλογές.. Το διεθνές σύστημα (πολυκεντρισμός) έχει μετασχηματισθεί σε διαπραγματεύσιμο «παιχνίδι» δύο φορέων (διπολυκεντρισμός) στα πλαίσια της αμερικανορωσικής σύγκρουσης.
Το εξαρτημένο ευρωπαικό περιφερειακόυποσύστημα ενισχύει την επιβίωση και επέκταση της αμερικανικής επιθετικότητας θεωρώντας εσφαλμένα ότι έτσι εξασφαλίζει τα συμφέροντα του. Η κατευθυνόμενη «διαμάχη» Ευρώπης και Ρωσίας υπαγορεύεται από την αμερικανική στρατηγική,καθώς η Ε.Ε χάνει την δυνατότητα να αξιοποιήσει τις ρωσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές και πρώτες ύλες για να εξελιχθεί σε μια πραγματική υπερδύναμη που θα «κοντράρει» στα ίσα τους Αμερικανούς. Είναι υποχρεωτικό για την Ε.Ε να ενισχυθεί η ιδέα ενός άξονα συνεργασίας με την Ρωσία.
Με αυτά τα στοιχεία οι άμεσα εμπλεκόμενοι πρωταγωνιστές της παγκόσμιας ισχύος προσέρχονται για τον έλεγχο της Ευρασίας. Όλο αυτό το διαπλεκόμενο γεωπολιτικό σκηνικό σε όλους τους τομείς αποσκοπεί να μετατρέψει τον ευρασιατικό χώρο σε κύρια πηγή ενεργειακού πλούτου για την λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας. Η ευρασιατική ζώνη και ο πλούτος της θα διαμορφώσουν σε μεγάλο βαθμό τον ενεργειακό χάρτη του 21ου αιώνα Ο έλεγχος της αστάθειας της ευρείας αυτής υψηλού γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος περιοχής αποκτά κεντρική σημασία για το παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας και οι Ηνωμένες Πολιτείες εστιάζουν τις προσπάθειες τους για την εξασφάλιση στρατηγικών ερεισμάτων στη περιοχή.
Οι προσπάθειες αυτές εκδηλώθηκαν σε πρώτη φάση με την εξωτερική προσαρμογή (διεύρυνση) του ΝΑΤΟ και με την πλήρη ενεργοποίηση της συνεργασίας «Σύμπραξη για την Ειρήνη». Έτσι η ευρωατλαντική κοινότητα έχοντας καταλήξει σε ένα σύνολο αρχών συνεργασίας (Ευρώπη-Αμερική) πορεύεται «ενωμένη» για τον έλεγχο της Ευρασίας. Πότε και σε ποιο σημείο τα ευρωπαϊκά συμφέροντα και τα εθνικά συμφέροντα της Αμερικής θα συγκρουστούν είναι άγνωστο.
Ίσως η Ευρασία και οι προσπάθειες ελέγχου της τελικά ωθήσουν την Ε.Ε να αποφασίσει ότι μπορεί να πορευτεί μόνη της ,χωρίς αμερικανικές κηδεμονίες ,με διεύρυνση των μελών της και ρωσική στήριξη και συνεργασία. Εξάλλου αυτό είναι και το ζητούμενο της ρωσικής πολιτικής, η οποία ευελπιστεί σε μια αναζωογόνηση της οικονομίας της, στην επίλυση των εσωτερικών πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων, ώστε όταν «έρθει η ώρα» να μπορέσει να προσεταιριστεί την Ευρώπη και να παίξει «επί ίσοις όροις» με την Αμερική στη διεθνή σκηνή.
