Σκιές να σπέρνουν τον τρόμο στο σκοτάδι, με θύματα ανυπεράσπιστες γυναίκες. Περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας στο αστυνομικό δελτίο σε καθημερινή βάση. Επίδοξοι βιαστές και σάτυροι στην επικαιρότητα, σε μια κοινωνία που θυμίζει ζούγκλα. Κακοποιητικές σχέσεις, που πολλές φορές οδηγούν στο νεκροτομείο.
ΦΩΤΟ: BΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΣΙΑΣ
Σε έναν κόσμο που δεν είναι αγγελικά πλασμένος, με το #MeΤoo να έχει μπει στο λεξιλόγιό μας εδώ και καιρό, κατεβαίνοντας τα σκαλιά ενός γυμναστηρίου στα Ανω Πετράλωνα συνειδητοποιούμε από τα πρώτα λεπτά πως εδώ οι γυναίκες που φοράνε γάντια του kickboxing είναι έτοιμες να βγάλουν νοκ άουτ κάθε είδους κακοποιητική συμπεριφορά απέναντί τους.
Γι’ αυτό υπάρχει «ηθικός αυτουργός», και μάλιστα γένους θηλυκού, που το nickname της θα μπορούσε να παραπέμψει και σε μονομαχία στο Ελ Πάσο. Μόνο που εδώ η Χριστίνα Texanou δεν μονομαχεί με κανέναν. Παρά μόνο ωθεί γυναίκες να μονομαχήσουν πρώτα με τον ίδιο τους τον εαυτό. Να πατήσουν γερά στα πόδια τους, να ορθώσουν ανάστημα, και μετά να χρησιμοποιούν άπερκατ, λόου κικ και κροσέ σε στιγμές αυτοάμυνας. Η Χριστίνα μάς βλέπει την ώρα που είναι στο ρινγκ. Μας κλείνει το μάτι, σαν μας δίνει σήμα πως θα… έρθει και η ώρα μας. Η ώρα, φυσικά, για να συνομιλήσουμε μαζί της, έχοντας τελειώσει ευλαβικά την προπόνηση σε νεαρές κοπέλες, για τις οποίες εκείνη είναι δασκάλα, κόουτς, μέντορας.
Βλέμμα γεμάτο πυγμή
Παίρνει μια ανάσα, κατεβαίνει από το ρινγκ του Underground Fight Club και με βλέμμα γεμάτο πυγμή και αυτοπεποίθηση ξεκινά: «Σε όλα αυτά τα χρόνια της πορείας μου ως άνθρωπος πρώτα και μετά με τις άλλες ιδιότητές μου, σε έναν underground κόσμο που πολλοί περπάτησαν, λίγοι επέζησαν και λιγότεροι τον κατάλαβαν, ο σεξισμός ήταν ένα εμπόδιο που έπρεπε να νικήσω» μας λέει χαρακτηριστικά, ξεκινώντας την εξομολόγησή της για έναν κόσμο που είναι βουτηγμένος σε άρρωστες και σκοτεινές σκέψεις.
«Ως coach είχα τρεις περιπτώσεις γυναικών που βρήκαν την αυτοπεποίθηση και το σθένος να φύγουν από σχέσεις που ήταν κακοποιητικές. Είναι δύσκολο να ακούσεις πρώτα και μετά να βοηθήσεις. Στην πρώτη περίπτωση μου πήρε έναν χρόνο να καταφέρω να ανοίξω αυτή τη βασανισμένη ψυχή και να την πείσω ότι όλα θα πάνε καλά. Αρχιζε να μιλάει και να συμμετέχει στην ομάδα που προπονούσα, μέχρι που ένα απόγευμα μπήκε στην αίθουσα με ένα χαμόγελο και τόσο ελεύθερη που όλοι καταλάβαμε ότι “νίκησε“. Επιτέλους είχε καταφέρει να πει “χωρίζουμε”. Αυτή ήταν μια εμπειρία για μένα από τις πιο δυνατές, αλλά και πιο σοφή, γιατί δυστυχώς στις επόμενες περιπτώσεις μού έδωσε πιο πολλή δύναμη να αντεπεξέλθω σε αυτά που βίωνα με αθλήτριές μου» λέει, την ώρα που, όταν φτάνει στην επόμενη συγκλονιστική περίπτωση, η έκφραση του προσώπου της αλλάζει όψη:
Ο πατριός τύραννος
«Είχα να αντιμετωπίσω μια περίπτωση συναισθηματικά έντονη και από τη δική μου πλευρά. Πρόκειται για μια κοπελίτσα που μου ζήτησε βοήθεια γιατί τη χτύπαγε ο πατριός της. Επρεπε να περάσουν έξι μήνες από τη στιγμή που άρχισα να την προπονώ για να βρει την πυγμή και το θάρρος να πιάσει το χέρι του πατριού της όταν εκείνος πήγε να τη χτυπήσει με αγριότητα. Βέβαια, κάναμε κάτι… παρεμβάσεις και εμείς που δεν λέγονται, αλλά έπιασαν τόπο» λέει χαμογελώντας, και το χαμόγελό της αρκούσε για να πιάσουμε το νόημα της φράσης της! Οση ώρα μιλούσαμε, δίπλα της στέκονταν κορίτσια και γυναίκες που προπονεί στο kickboxing και την άκουγαν με πειθαρχία και σεβασμό. Αυτόν τον σεβασμό όμως που αναζητούν εκατομμύρια γυναίκες στον πλανήτη πριν προλάβουν να ξεστομίσουν ένα ακόμη «μη» σε έναν επίδοξο βιαστή, σάτυρο ή σύντροφο με κακοποιητική συμπεριφορά…
