Μπορεί η απόφαση του ΣτΕ να δικαίωσε την κυβέρνηση στο ζήτημα των αναστολών εργασίας των ανεμβολίαστων υγειονομικών, όμως το σκεπτικό της απόφασης αφήνει μια χαραμάδα αισιοδοξίας πως το κράτος δικαίου δεν έχει καταργηθεί στην Ελλάδα και πως το μέλλον 5.000 εργαζομένων δεν θα κρίνεται στο διηνεκές από τις ορέξεις ενός υπουργού.
Με την εν λόγω απόφαση, το δικαστήριο έκρινε ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός ήταν επιτακτικός λόγω επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος, ενώ το μέτρο της αναστολής άσκησης καθηκόντων δεν ήταν προδήλως δυσανάλογο προς τον επιδιωκόμενο δημόσιο σκοπό της προστασίας της δημόσιας υγείας.
Ωστόσο, η απόφαση αφήνει ανοικτό τον δρόμο μίας νέας, διαφορετικής αυτή τη φορά, κρίσης της Ολομέλειας, καθώς το ΣτΕ δέχτηκε ότι εκ μέρους του υπουργείου Υγείας υφίσταται «υποχρέωση μίας συνολικής επαναξιολόγησης του μέτρου με τη λήψη υπ’ όψιν των διαρκώς ανανεούμενων επιστημονικών παραδοχών για την αξία, την αποτελεσματικότητα και τις συνέπειες των εμβολίων κατά του κορονοϊού και την πορεία και την εξέλιξη της πανδημίας, καθώς και των συνεπειών από τη θέση σε αναστολή καθηκόντων των εργαζομένων στη λειτουργία των δομών Υγείας».
Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως το ΣτΕ δέχτηκε πως οι αναστολές συμβάσεων μπορεί να ήταν πέρυσι ένα μέτρο αναγκαίο με βάση τα επιδημιολογικά δεδομένα, όμως προειδοποίησε εμμέσως τον υπουργό Υγείας πως δεν θα του επιτραπεί να χρησιμοποιεί αυτούς τους ανθρώπους ως αντικείμενα, με μόνο στόχο την εξυπηρέτηση των πολιτικών του στόχων. Κοινώς, όταν τα μέτρα καταργούνται για όλους, τότε είναι αδύνατον να διατηρείται η αναστολή συμβάσεων για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς.
Ιδιαίτερη σημασία έχει πως, μετά τη δημοσίευση της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, η ΠΟΕΔΗΝ εξετάζει και το ενδεχόμενο προσφυγής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
