Σε άρθρο του με τίτλο «Ο ιός της ατιμίας» Το οποίο δημοσιεύτηκε στο πρωτοσέλιδο της Εστίας, ο έγκριτος ερευνητής – δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης, προβαίνει σε αποκαλύψεις που δίνουν μία νέα διάσταση στο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων.
Πολλά από τα πρόσφατα γεγονότα τα οποία επηρέασαν ακόμα και την πολιτική ζωή του τόπου, αλλά και την λειτουργία πυλώνων του δημοκρατικού πολιτεύματος, ενδέχεται να είναι απόρροια παρακρατικής δράσης.
Με το συγκεκριμένο άρθρο ο Μανώλης Κοττάκης αποκαλύπτει την πλήρη διάσταση του σκανδάλου, το οποίο δεν είναι μία απλή πολιτική ή ποινική υπόθεση. Αλλά τεκμηριώνουν το ατιμωτικό αδίκημα της εσχάτης προδοσίας.
Παραθέτουμε αυτούσιο το άρθρο:
Η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών «χτυπά» σε θεμελιώδεις νόμους της ζωής,
όπως η προστασία του ιδιωτικού βίου, το απόρρητο των επικοινωνιών και η εθνική κυριαρχία
Του Μανώλη Κοττάκη
Επιτρέπεται να γνωρίζεις τις μύχιες σκέψεις του πολιτικού σου αντιπάλου; Τους συνομιλητές του; Τα σχέδιά του; Τα προσωπικά του δεδομένα; Είναι τίμιο; Είναι νόμιμο; Είναι ηθικό; Εχει σχέση με το fair play, αρχαιοελληνιστί «ευ αγωνίζεσθαι»; Καλώ όσους υποστηρίζουν ότι οι υποκλοπές δεν έχουν καμία σημασία για τις ζωές μας και αφορούν μόνο τον βρόμικο και σκοτεινό κόσμο της πολιτικής να κάνουν μία προβολή στη μεγάλη εικόνα της κοινωνίας και να αναλογιστούν τα εξής απλά:
Πώς θα τους φαινόταν αν μάθαιναν ότι έχουν τοποθετηθεί κοριοί στα αποδυτήρια της εθνικής μπάσκετ και οι αντίπαλοί μας «άκουγαν» όλα τα συστήματα και τις παγίδες του κόουτς Ιτούδη στους προσεχείς αγώνες; Πώς θα αισθάνονταν αν πληροφορούνταν ότι η Εθνική μας έχασε έναν αγώνα, επειδή οι αντίπαλοί της έμαθαν ύπουλα τα μυστικά της με αόρατες επιχειρήσεις κάτω από τη μύτη της; Θα τους άρεσε; Πώς θα τους φαινόταν αν μάθαιναν ότι σε διαδικασία πλειοδοτικού διαγωνισμού αγοράς μέσου ενημέρωσης επιχειρηματίας «κρυφάκουσε» μέσω υποκλοπών την προσφορά που σχεδίαζε να υποβάλει ο ανταγωνιστής του, βελτίωσε τη δική του προσφορά και κέρδισε αθεμίτως στο νήμα τον διαγωνισμό; Θα ήταν τίμιο;
Πώς θα τους φαινόταν αν οι ανταγωνιστές της Apple κατάφερναν να υφαρπάξουν – αποκτήσουν μέσω κοριών και υποκλοπών την τεχνολογία του νέου iPhone 14 και την εμφάνιζαν ως δική τους, λίγο πριν από την επίσημη παρουσίασή του; Θα ήταν ηθικό; Αντιστοίχως, πώς θα τους φαινόταν αν μάθαιναν ότι μία εταιρία έκλεψε -μέσω κοριών- τα εμβόλια μιας άλλης εταιρίας λίγο πριν κυκλοφορήσουν στην αγορά και της απέσπασε -χωρίς να ιδρώσει- το μερίδιο αγοράς που εδικαιούτο; Πώς θα τους φαινόταν αν μια ασφαλιστική εταιρία, λίγο πριν συνάψει συμβόλαιο υγείας, «άκουγε» έναν υποψήφιο πελάτη της να λέει στο τηλέφωνο ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας και εν τέλει αρνείτο να τον ασφαλίσει; Θα ήταν θεμιτό;
Και για να το «βαρύνουμε» στα θεσμικά: Πώς θα τους φαινόταν αν μάθαιναν ότι μία εισαγγελέας που ερευνούσε μείζονα υπόθεση διαφθοράς έπεσε θύμα παρακολουθήσεων που υπονόμευσαν κρίσιμες αποφάσεις της για συλλήψεις ύποπτων πολιτικών που τα είχαν αρπάξει χωρίς ντροπή από πολυεθνικές; Πώς θα τους φαινόταν, τέλος, αν μάθαιναν ότι οι κοριοί επηρέασαν την εκλογή αρχηγού σε παραπάνω από ένα κόμματα του ελληνικού δημοκρατικού τόξου; Υποθετικές οι ερωτήσεις, υποθετικές οι ιστορίες, αλλά το συμπέρασμα στέρεο.
Η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών «χτυπά» σε θεμελιώδεις νόμους της ζωής, όπως: Η προστασία του ιδιωτικού βίου. Το απόρρητο των επικοινωνιών. Η εθνική κυριαρχία. Η διασφάλιση του ελεύθερου και ανόθευτου ανταγωνισμού σε συνθήκες δημοκρατικού καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς. Η υπερίσχυση του καλύτερου. Η πνευματική δημιουργία. Η αξιοκρατία. Η εμπιστοσύνη. Και, βεβαίως, σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, η τιμιότητα στον ανταγωνισμό μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων.
Οι υποκλοπές δεν αφορούν, λοιπόν, μόνο την οργάνωση του δημοκρατικού παιχνιδιού και την ενδεχόμενη νοθεία των όρων διεξαγωγής του, θέμα κατ’ εξοχήν σοβαρό. Ο ιός της ατιμίας έχει γενικευμένη επίδραση στις ζωές μας. Οι υποκλοπές αποδοκιμάζονται καθολικώς, γιατί έχουν ως στόχο την ελεύθερη σκέψη και τον ελεύθερο κόσμο. Συγκεκριμένα, την κλοπή της ελεύθερης σκέψης και την ποδηγέτηση του ελεύθερου κόσμου. Την κατάργηση του ιδιωτικού χώρου. Την επιβράβευση μεθόδων αδίστακτων προσώπων που πλήττουν την ισότητα των όπλων και δηλητηριάζουν με καχυποψία τους πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου. Εν τέλει αποδοκιμάζονται, γιατί έχουν ως στόχο την επιβολή της ισχύος έναντι του δικαίου και του αυταρχισμού έναντι της δημοκρατίας.
Αν σηκώσουμε αδιάφορα τους ώμους και πάμε παρακάτω, υποκρινόμενοι ότι δεν συνέβη τίποτε, αν κρύψουμε ακόμη μία φορά τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, θα έρθει η μέρα που οι υποκλοπές, μαζί με τη διαφθορά, την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, τη νόθευση της πληροφόρησης από μονοπωλιακά κατεστημένα, τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και τη συγκέντρωση του πλούτου σε χέρια ολίγων θα ανατινάξουν το ακριβό αγαθό της ομαλότητας και της σταθερότητας, που τόσο αγαπούν οι αστικές πλειοψηφίες. Δημοκρατία στην οποία πολιτικοί παρακολουθούν πολιτικούς και επιχειρηματίες παρακολουθούν επιχειρηματίες δεν θα αργήσει να μετατραπεί και σε δημοκρατία που όλοι παρακολουθούν όλους. Οπως στα σοβιέτ, που σε κάθε γειτονιά το ΚΚΣΕ εγκαθιστούσε τους ρουφιάνους πληροφοριοδότες του για να επιτηρούν τους πολίτες.
Αλλά εμείς πολεμήσαμε τα σοβιέτ για να απαλλαγούμε από τα σοβιέτ. Οχι για να γίνουμε σοβιέτ. Αυτό, όση προσπάθεια και να καταβάλλουν κάποιοι, δεν μπορεί να «ξεχαστεί». Αντιθέτως: Θα… ξεχνάμε κάθε μέρα (δανεικός τίτλος από το βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη «Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα») όλους όσοι επιμένουν ότι πρόκειται περί ενός απλού… πταίσματος.
