Έφυγε χθες από την ζωή, ο 93χρονος Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος, που επί πολλούς μήνες ζούσε με την κόρη του στο αυτοκίνητό του, μην έχοντας που αλλού να πάνε. Οι δυό τους αδυνατούσαν από κάποια στιγμή και μετά να πληρώσουν το ενοίκιο του σπιτιού, όπου έμεναν στην Ηλεία και μετά την έξωση βρέθηκαν στο δρόμο.
Πατέρας και κόρη έμεναν σε ένα παλιό Fiat, με τον καύσωνα το καλοκαίρι να είναι βασανιστικός και το κρύο τον χειμώνα να τρυπάει τις καρδιές τους. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν τέτοιες που τον οδήγησαν στο νοσοκομείο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή. «Έφυγε πικραμένος και με την αίσθηση της εγκατάλειψης», ανέφερε άνθρωπος που βρέθηκε στο πλευρό της οικογένειας βοηθώντας όπως μπορούσε.
«Στεναχωριέμαι γιατί έφυγε έτσι. Από αυτήν την κατάσταση έφυγε», μονολογούσε η κόρη του όταν χθες βράδυ στο νοσοκομείο την ενημέρωσαν για τον θάνατό του.
Η πενιχρή σύνταξη του 93χρονου ήταν το μοναδικό εισόδημα που διέθεταν. Τα χρήματα δεν έφταναν καν φάρμακα και διατροφή. Τα χρέη σωρεύονταν, ακολούθησε η έξωση και διαμονή στο αυτοκίνητο.
Οι δηλώσεις που είχε κάνει πριν από μήνες η κόρη
Η 50χρονη Στέλλα Παναγιωτοπούλου και ο υπερήλικας πατέρας της ο κ. Παναγιώτης, ένας ευγενέστατος άνθρωπος, μετανάστης, που δημιούργησε μια όμορφη ζωή δουλεύοντας παρά τις δυσκολίες, έμειναν μόνο με τα υπάρχοντα τους.
Πέρασαν ένα καλοκαίρι με καύσωνα, μαθαίνοντας μέσα στην ημέρα ότι για να μην «καούν» θα πρέπει να αλλάζουν θέσεις παρκαρίσματος γύρω από την παλιά τους γειτονιά στην οδό Σισίνη.
«Η κατάσταση είναι απερίγραπτη. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ζούσαμε κάτι τέτοιο. Έχουμε στείλει επιστολές με το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, εγώ χωρίς δουλειά επί χρόνια και χωρίς σπίτι, αλλά δεν γίνεται κάτι. Στην Μητρόπολη που απευθυνθήκαμε, μας είπαν να πάμε στο χώρο που λειτουργεί στα Σπάτα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε. Θα ήθελα να δουλέψω, να βρούμε ένα σπίτι και όχι να είμαστε κάπου χωρίς να κάνω κάτι. Δεν είναι λύση να πάμε σε ένα ίδρυμα» είχε πει η Στέλλα συμπληρώνοντας:
«Απευθυνθήκαμε και στον δήμο και στον Συνήγορο του Πολίτη και σε κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά δεν έχει γίνει κάτι. Να μπορέσουμε να νοικιάσουμε ένα σπίτι στην Αμαλιάδα, να ξέρω ότι ο πατέρας μου είναι ασφαλής, ώστε να μπορώ να βρω δουλειά και έξω από την πόλη. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο τα χρέη, ένα αυτοκίνητο που έχει γίνει σπίτι και τα υπάρχοντα μας στο αυτοκίνητο και σε μια αποθήκη».
Η 50χρονη είχε αναφέρει: «Περνάει όλος ο κόσμος, μας βλέπει με λύπη. Είναι ότι χειρότερο για εμάς. Περίπου 10 χρόνια άνεργη. Έχω τελειώσει Λογιστικά και έχω βγάλει και Πληροφορική. Έκανα διάφορες δουλειές, αλλά τώρα δεν έχουμε τίποτα. Θέλω να με εμπιστευτούν οι ιδιοκτήτες σπιτιών. Είμαστε άνθρωποι που είχαμε δουλέψει, είχαμε περιουσία και κάποια στιγμή όλα μας πήγαν ανάποδα, όπως συμβαίνει σε πολύ κόσμο. Δεν θα κοροϊδέψουμε κανέναν. Μια δουλειά και ένα σπίτι να νοικιάσουμε. Δεν είναι ανθρώπινο αυτό που ζούμε. Δεν είναι δίκαιο για τον πατέρα μου…».
