Ολοκληρώνεται την ερχόμενη εβδομάδα η αναθεώρηση του Συντάγματος με την τελική ψηφοφορία που θα γίνει στη Βουλή προκειμένου να πάρουν την οριστική τους μορφή οι νέες διατάξεις. Ενώ τυπικά όμως η διαδικασία φτάνει στο τέλος της, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ουσιαστικά χάνεται μια ιστορική ευκαιρία για τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος μας.
Παρακολουθώντας, μάλιστα, εδώ και αρκετό καιρό τις αντεγκλήσεις μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, το συμπέρασμα αυτό γίνεται ακόμη πιο μελαγχολικό. Η κομματική αντιπαράθεση αποδεικνύεται έτσι κι αλλιώς χαμηλότερη των περιστάσεων που βιώνει η χώρα. Οι δε πρωταγωνιστές της αντιπαράθεσης αυτής φαίνεται ότι δυστυχώς κινούνται πολύ μακριά από αυτά που έχει ανάγκη η κοινωνία μας.
Τα αποτελέσματα αυτής της αναθεώρησης καταγράφονται πενιχρά από κάθε άποψη. Τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Δίνουν περισσότερο την αίσθηση των διευθετήσεων και των συμβιβασμών, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο, που ωραιοποιούν ένα πολλαπλά κουρασμένο πολιτικό σύστημα το οποίο βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από τους Ελληνες πολίτες και τις αγωνίες τους.
Ενα ελαφρυντικό, βεβαίως, θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι η αναθεωρητική διαδικασία ξεκίνησε από την προηγούμενη Βουλή, όπου οι συσχετισμοί ήταν διαφορετικοί, κι έτσι η νέα πλειοψηφία βρέθηκε σε πολλά θέματα με τα χέρια δεμένα. Αυτό ισχύει εν μέρει, όπως, για παράδειγμα, με το ζήτημα της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων που δεν προχώρησε. Συνολικά όμως η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι οι βαθιές τομές που χρειάζονται το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το κράτος και ολόκληρη η κοινωνία δεν υπάρχουν στο παρόν αναθεωρητικό εγχείρημα.
Υστερα από μια δεκαετία πολυεπίπεδης κρίσης, με αφορμή την υποδούλωση της χώρας στα Μνημόνια, η αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη θα έπρεπε να λειτουργήσει ως μια νέα αφετηρία σε όλους τους τομείς.
Να μπουν στέρεες βάσεις για να τερματιστούν οι παθογένειες του παρελθόντος, να τελειώνουμε με την ατιμωρησία των πολιτικών που αναπαράγει τη διαφθορά και τη διαπλοκή, να θωρακιστεί η διαφάνεια στον δημόσιο βίο, να ενισχυθούν -σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία πολλαπλών απειλών κατά του Ελληνισμού– η εθνική κυριαρχία και ο χριστιανικός χαρακτήρας της πατρίδας μας, να τονωθούν το φρόνημα και ο πατριωτισμός του σύγχρονου Ελληνα και να προβλεφθούν όλες εκείνες οι αλλαγές που θα βοηθήσουν την οικονομία μας να αποκολληθεί από το μνημονιακό τέλμα.
Το δυστύχημα (στην περίπτωση της χαμένης αυτής ευκαιρίας) είναι ότι η επόμενη αναθεώρηση θα μπορέσει να γίνει ύστερα από μία δεκαετία…
