Λάσπη, πέτρες και διάσπαρτα παραπήγματα, τα οποία ανήκαν σε Τούρκους πριν από την Ανταλλαγή των πληθυσμών, αντίκρισαν οι πρώτοι πρόσφυγες από τον Πόντο, περίπου 20-30 οικογένειες, που έφτασαν τον Μάρτιο του 1921 στο Αρσακλή, στο σημερινό Πανόραμα της Θεσσαλονίκης.
Πολυμελείς οικογένειες αναγκάστηκαν να στοιβαχτούν, μαζί με τα σχεδόν μηδαμινά υπάρχοντά τους και τον βαθύ πόνο τους για τον ξεριζωμό, σε δωμάτια λίγων τετραγωνικών μέτρων που κατασκεύασαν πρόχειρα.
Από τους ταπεινούς μπαξέδες και τα ελάχιστα ζώα τους εξασφάλιζαν τη λιγοστή τροφή τους, ενώ μια μικρή Οδύσσεια αποτελούσε το ταξίδι τους με το γαϊδουράκι προς και από τη λίγων χιλιομέτρων απόσταση Θεσσαλονίκη, όπου μετέβαιναν για δουλειά ή για να διευθετήσουν κάποιες υποθέσεις τους.
Παρά τις αντιξοότητες, ωστόσο, κατάφεραν, με μεράκι και πίστη στον Θεό, να στήσουν την καινούργια τους ζωή στη νέα πατρίδα, τη μητέρα Ελλάδα. Έχτισαν σιγά-σιγά τα σπίτια τους, διαμόρφωσαν δρόμους και κατασκεύασαν εκκλησία, για να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Σε ένα καφενεδάκι που διαμόρφωσαν, μαζεύονταν μετά τις δουλειές τους και υπό τους ήχους της κεμεντζέ «ταξίδευαν» με τα τραγούδια τους στα χώματα που αναγκάστηκαν να αφήσουν, κυνηγημένοι από το μαχαίρι των κεμαλιστών.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο pontonews.gr εδώ
