Είδα τις εικόνες από την πρόσκρουση του τεράστιου πλοίου στη γέφυρα της Βαλτιμόρης. Από πάσης πλευράς εντυπωσιακό το όλο θέαμα. Ευτυχώς, το πλοίο -που υπέστη μηχανική βλάβη- είχε προφτάσει να στείλει SOS και δεν είχαμε χειρότερα.
Θυμήθηκα, όμως, τον «Αργοναύτη», το κρουαζιερόπλοιο της Ηπειρωτικής, που, στις αρχές του 1970 είχε «τρακάρει» με τη γέφυρα στο Μπορντό της Γαλλίας. Οχι σπουδαία πράγματα, δηλαδή, αλλά ήταν εξίσου εντυπωσιακό (εκεί δεν είχαμε παρά μια απλή πρόσκρουση, χωρίς μεγάλες ζημιές) ένα βαπόρι να «κουτουλάει» μια γέφυρα!
Ετσι, θα μιλήσουμε σήμερα για εκείνο το πρωτοποριακό για την εποχή του σκάφος, τον «Αργοναύτη» της Ηπειρωτικής των Ποταμιάνων, που όργωνε τις θάλασσες όλου του κόσμου και δεν σταματούσε ποτέ! Για το πλοίο που, μαζί με το «Σεμίραμις», της ίδιας εταιρίας, επέβαλε την ελληνική κρουαζιέρα στο παγκόσμιο τουριστικό τοπίο και την κράτησε πρωτοπόρα και υπόδειγμα για τρεις δεκαετίες.
Οι πληροφορίες είναι από αρχείο του περιοδικού «Ναυτικά Χρονικά», που εξέδιδε τότε ο μετρ των ναυτιλιακών εντύπων, πρωτοπόρος Δημήτριος Κωττάκης.
Κατά τη δεκαετία του 1950, ο ναυτιλιακός Οίκος Ποταμιάνου αποτέλεσε «πρωτεργάτη» στον κλάδο της επιβατηγού ναυτιλίας με τη δρομολόγηση των λεγόμενων «τουριστικών σκαφών». Το 1955, ο Αναστάσιος Ποταμιάνος πρωτοστάτησε στην αγορά κρουαζιέρας με το πλοίο «Σεμίραμις». Σε συνεργασία με τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (ΕΟΤ), εγκαινίασε σειρά «τουριστικών περιηγήσεων» (κρουαζιέρες) στα ελληνικά νησιά υπό το σήμα της Ηπειρωτικής Ατμοπλοΐας. Η νέα αυτή γραμμή, η οποία κατά κύριο λόγο εξυπηρετούσε επιβάτες από το εξωτερικό, συνέβαλε με τον δικό της τρόπο στην τουριστική ανάπτυξη της χώρας αλλά και στη διαχρονική δημοτικότητα των ελληνικών νησιών ως δημοφιλούς προορισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.
Υπό το πρίσμα της επιτυχούς πορείας του «Σεμίραμις», το 1964 ο Οίκος Ποταμιάνου αποφάσισε να επενδύσει στην περαιτέρω επέκταση της Ηπειρωτικής στον κλάδο της κρουαζιέρας, στοχεύοντας πλέον σε διεθνείς τουριστικούς προορισμούς και λιμένες.
Στο πλαίσιο αυτό, αγοράστηκε η πολυτελέστατη θαλαμηγός «Orion», η οποία είχε ναυπηγηθεί στο Κίελο της Γερμανίας το 1929 για λογαριασμό του Αμερικανού βιομηχάνου Julius Forstmann. Το σκάφος αποτελούσε εκείνη την περίοδο μία από τις μεγαλύτερες αλλά και πολυτελέστερες θαλαμηγούς του κόσμου. Η αγορά της θαλαμηγού συνοδεύτηκε από εκτεταμένες εργασίες μετασκευών και βελτιώσεων.
Οι τεχνικές διεργασίες για την ανακατασκευή του κυρίως καταστρώματος εκπονήθηκαν από Ελληνες τεχνίτες στον Πειραιά, με το συνολικό κόστος των εργασιών να αγγίζει το 1.000.000 δολάρια. Με την ολοκλήρωση της μετασκευής του, το πλοίο μετονομάστηκε σε «Αργοναύτης» και υποδέχτηκε τους πρώτους του επισκέπτες σε επίσημη τελετή που έλαβε χώρα στον Πειραιά την 1η Απριλίου 1965.
Τα «Ναυτικά Χρονικά» προχώρησαν σε εκτενή παρουσίαση του νέου αποκτήματος της Ηπειρωτικής στο τεύχος της 15ης Απριλίου 1965. Στο αφιέρωμα του περιοδικού με τίτλο «Το πολυτελέστερον τουριστικόν μας σκάφος» παρουσιάστηκαν τα τεχνικά χαρακτηριστικά του κρουαζιερόπλοιου «Αργοναύτης», καθώς και οι βελτιωτικές εργασίες που είχαν επιτελεστεί.
Σε ό,τι αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά του, το «Αργοναύτης» είχε μήκος που ξεπερνούσε τα 100 μέτρα. Επιπλέον, διέθετε δύο μεγάλες μηχανές ντίζελ τύπου ΜΑΝ, ενώ η ταχύτητά του έφτανε μέχρι τους 16,5 κόμβους.
Το «Αργοναύτης» διέθετε συνολικά 100 δίκλινες και τρίκλινες καμπίνες, με το εσωτερικό τους να χαρακτηρίζεται εντυπωσιακό. Ολοι οι θάλαμοι των επιβατών είχαν ηχομόνωση με ατομικό λουτρό και τουαλέτα, ενώ διέθεταν επίσης ραδιόφωνο, τηλέφωνο και κλιματισμό, τον οποίο ο επιβάτης είχε τη δυνατότητα να «ρυθμίζει κατά βούλησιν». Το κρουαζιερόπλοιο είχε άνετη αίθουσα κινηματογράφου, ανοιχτό και κλειστό κολυμβητήριο, βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο, κατάστημα πώλησης διαφόρων αφορολόγητων ειδών, μπαρ, εστιατόρια και σαλόνια. Ολα τα παραπάνω ήταν εξοπλισμένα με σύστημα κλιματισμού, πλούσια επίπλωση και καλαίσθητη διακόσμηση, δημιουργώντας έτσι ένα περιβάλλον άνεσης και ψυχαγωγίας για όλους τους επιβάτες.
Επιπλέον, η διακόσμηση του πλοίου με τα πολύχρωμα μωσαϊκά στους τοίχους ήταν εμπνευσμένη από την ελληνική μυθολογία, και συγκεκριμένα από την Αργοναυτική Εκστρατεία. Χαρακτηριστικό είναι ότι η κεντρική αίθουσα του πλοίου είχε την ονομασία «Golden Fleece Lounge» («Χρυσόμαλλο Δέρας»). Σχεδιαστής τους ήταν ο γνωστός για την εποχή καλλιτέχνης Arminio Lozzi. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είχαν αγοραστεί από σχεδόν κάθε γωνιά του πλανήτη. Η Ιταλία, η Δανία, η Ισπανία και η Ιαπωνία είναι μόνο μερικές από τις χώρες από τις οποίες εφοδιάστηκε με υλικά η διαχειρίστρια εταιρία για τις ανάγκες μετασκευής του «Αργοναύτη». Το πλοίο, πολυτελώς διακοσμημένο και εντυπωσιακό για τον επισκέπτη, «εθεωρήθη η τελευταία λέξις της ναυπηγικής τέχνης».
Το κρουαζιερόπλοιο «Αργοναύτης» δρομολογήθηκε τον Ιανουάριο του 1966 σε 20ήμερες κρουαζιέρες με προσέγγιση σε λιμάνια της Καραϊβικής και της κεντρικής Αμερικής, με αφετηρία το λιμάνι Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο. Αποτέλεσε ένα σημαντικό πρώτο βήμα για τη διεθνή παρουσία κρουαζιερόπλοιων ελληνικών συμφερόντων τις επόμενες δεκαετίες.
Κατά τη διάρκεια της πορείας του στις θάλασσες του κόσμου, το «Αργοναύτης» θα πραγματοποιούσε κρουαζιέρες τόσο σε προορισμούς του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού. Μέχρι το 1995, οπότε πωλήθηκε στην εταιρία Regina Maris Cruises, υπήρξε από τα πιο δημοφιλή πλοία της Ηπειρωτικής Ατμοπλοΐας. Συνεπώς, η αγορά του «Orion» από την Ηπειρωτική Ατμοπλοΐα και η εκτεταμένη μετασκευή του μπορεί να θεωρηθούν ως μια «ορθώς εκπονηθείσα επενδυτική κίνηση». Μετά την επιτυχία του «Σεμίραμις», το οποίο κατέστησε τα ελληνικά νησιά πασίγνωστα στο σύνολο του παγκόσμιου χάρτη, η Ηπειρωτική με το νέο απόκτημά της επέκτεινε την επιρροή της και στην Καραϊβική, εδραιώνοντάς την ως μία από τις ανερχόμενες δυνάμεις στον συγκεκριμένο κλάδο.
