Διάβασα πολλά για την πρώην πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας και την «έψαξα» ακόμα περισσότερο όταν τοποθετήθηκε σε μία από τις υψηλότερες θέσεις της Δικαιοσύνης. Όμως το τι έκανα εγώ και τι γνώμη έχω για την κυρία Σακελλαροπούλου ελάχιστη σημασία έχει!
Αυτό που μετράει είναι τι λέει και –πάνω απ’ όλα- τι πιστεύει ο απλός πολίτης για την νομικό, τον άνθρωπο και σε λίγα εικοσιτετράωρα πρώτη γυναίκα Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας…
Κατά γενική ομολογία, η κυρία Σακελλαροπούλου (σύμφωνα πάντα με την γνώμη των πολιτών) είναι μία απλή γυναίκα «της διπλανής πόρτας» όπως μας αρέσει να λέμε, ευγενής, με καθημερινότητα, όπως έχουμε όλοι εμείς οι… κοινοί θνητοί!
Αγαπάει τα ταξίδια και το δείχνει, αγαπάει τα ζώα και το δείχνει, τιμά τη δουλειά της και το δείχνει, επικοινωνεί με τον κόσμο και το αποδεικνύει, και όπως όλοι οι άνθρωποι του 21ου αιώνα ασχολείται με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έχει σελίδα στο Facebook την οποία μπορεί να επισκεφτεί ο οποιοσδήποτε και να δει την γυναίκα που ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και από την Τετάρτη πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ελλάδος. Εντυπωσιακό για να μην πω ανατρεπτικό!
Όχι πια!
Και αυτό διότι η κυρία Σακελλαροπούλου επέλεξε μόλις προχθές να κλείσει την σελίδα που με τόση επιμέλεια διατηρούσε στο Facebook…
Κάνοντας μία μίνι δημοσκόπηση ορισμένοι συνάδελφοι είπαν ότι καλώς έκανε που έκλεισε τη σελίδα της, η πλειονότητα όμως θεώρησαν ότι ήταν λάθος! Και θα συμφωνήσω με την πλειονότητα…
Η κυρία Σακελλαροπούλου ως πρόεδρος του ΣτΕ ήταν «θεσμός». Κάτι που δεν της αφαιρούσε το δικαίωμα να είναι «καθημερινός άνθρωπος» και –υποθέτω- ότι για αυτόν τον λόγο παρέμεινε ενεργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και για αυτό το λόγο, -πάλι υποθέτω- οι πολίτες την θεωρούν μία απλή και προσιτή γυναίκα…
Όταν προήχθη σε πρόεδρο του ΣτΕ τον Οκτώβριο του 2018 και αρκετούς μήνες μετά, «της έβγαλα το καπέλο» για την επιλογή της να συνδυάσει το δίπτυχο θεσμός-άνθρωπος.
Τώρα λοιπόν αναρωτιέμαι γιατί επέλεξε να κλείσει την σελίδα της, στο δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης που με τόσο κέφι και επιμέλεια διατηρούσε;
Αυτό σημαίνει ότι η κυρία Σακελλαροπούλου παύει να είναι «καθημερινός άνθρωπος»; Παύει να είναι «μια από εμάς»; Απομακρύνεται από την πραγματική ζωή και μετατρέπεται σε απρόσωπο «θεσμό»;
Αντιλαμβάνομαι την σοβαρότητα και την αξία να είναι ο «πρώτος πολίτης» της χώρας. Όμως κάτι αντίστοιχο δεν ήταν και ως πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου της χώρας;
Γιατί λοιπόν τώρα και όχι τότε;
Θεωρώ ότι ήταν μία λάθος κίνηση της κυρίας Σακελλαροπούλου, όσο και αν έχω κάθε καλή διάθεση να την καταλάβω. Και το θεωρώ λάθος διότι απομακρύνει τους πολίτες από τον «θεσμό» και εκείνη απομακρύνεται (χωρίς λόγο) από την πραγματικότητα και την καθημερινότητα που κάθε ηγέτης θα έπρεπε να επιδιώκει.
Ι.
