Σε μάστιγα έχει μετατραπεί η βία ανηλίκων, με διαδοχικά περιστατικά να απασχολούν καθημερινά τις Αρχές, αποδεικνύοντας τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις του φαινομένου. Αναφορά στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί το τελευταίο διάστημα εντός κι εκτός των σχολείων, έκανε ο Παναγιώτης Κατηφές, Πρόεδρος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας, μιλώντας νωρίτερα σήμερα το πρωί σε τηλεοπτική εκπομπή.
«Μετά από την πανδημία, έχει μειωθεί η ηλικία των παιδιών που συμμετέχουν σε τέτοια επεισόδια, ενώ έχουν μεγαλύτερη βιαιότητα από παλιά. Σε αυτά τα έντονα φαινόμενα βίας που υπάρχουν, η προσπάθεια που γίνεται από συλλόγους γονέων εστιάζει στο ότι δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι και παίρνουμε πρωτοβουλίες στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων», τόνισε, ενώ αντέκρουσε αιχμές για περιορισμένη συμμετοχή των γονέων στους συλλόγους και στις δραστηριότητες που σχετίζονται με την σχολική ζωή των παιδιών τους, λέγοντας «συμμετέχουμε ενεργά στις δράσεις κατά της βίας των ανηλίκων».
Ο κ. Κατηφές υποστήριξε ότι η αύξηση των κρουσμάτων ευθύνεται σε ένα σύστημα προτύπων που δίνει στα παιδιά η κοινωνία. «Στις πλάτες των νέων ανθρώπων κάποιοι πλουτίζουν γιατί προβάλλουν διάφορα πρότυπα διάφορα συστήματα. Όσο κι αν ένας γονιός προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει το παιδί του με τον βάρναλη, τον Ρίτσο, τον Χατζηδάκη και τον Θεοδωράκη, οι επιρροές στο σχολείο είναι πολύ διαφορετικές», επεσήμανε, ενώ σε ότι αφορά τρόπους αντίδρασης και προσπάθειας περιορισμού των επεισοδίων βίας με πρωταγωνιστές ανήλικους, ανέφερε: «Πρέπει να υπάρχουν ψυχολόγοι στα σχολεία, πρέπει να υπάρχουν προγράμματα για παιδιά και γονείς, αλλά δεν υπάρχουν».
«Η λύση δεν είναι μια άκρατη καταστολή»
Ο κ. Κατηφές υποστήριξε πως ο ρόλος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας δεν είναι εκείνος του δικαστή. «Ρόλος μας είναι να εκπροσωπούμε και να είμαστε δίπλα σε κάθε γονιό, μαθητή κι εκπαιδευτικό για να γίνεται σωστά το εκπαιδευτικό έργο», σημείωσε και υποστήριξε:
«Λύση δεν ειναι μια άκρατη καταστολή. Πολλές φορές έχουν αντίθετο αποτέλεσμα τέτοιες πρακτικές, χωρίς από την άλλη βέβαια να μιλάμε για ατιμωρησία. Δεν μας προβληματίζει ότι εκτός από τον θύτη και το θύμα υπάρχουν δεκάδες παρατηρητές; Έχουμε νέους ανθρώπους που είναι παθητικοί δέκτες μπροστά στην αδικία; Οι γονείς δεν είμαστε αδιάφοροι για την ζωή και το μέλλον των παιδιών μας και προσπαθούμε να τους μάθουμε ότι μαγκιά δεν είναι να χτυπάς τον αδύναμο, αλλά να μάθουμε τα παιδιά μας να δίνουν αγάπη στον αδύναμο».
