Υπόδειγμα για το μεγαλείο της ψυχής και την δύναμη του χαρακτήρα τους αποτελεί ο αθλητής Βασίλης Στεφανίδης, ο οποίος διαπρέπει στο αγώνισμα της τοξοβολίας, παρά τα προβλήματα όρασης που αντιμετωπίζει.
«Η ατροφία στην όραση προέκυψε ξαφνικά στο ένα μάτι όταν ήμουν 12 ετών και κάποια χρόνια αργότερα, στα 24 μου, το πρόβλημα επεκτάθηκε και στο δεύτερο μάτι. Βλέπω μόνο 5%, έχω μια πολύ ελαφριά όραση αλλά πολύ θολή και αυτή κεντρική, η υπόλοιπη περιφέρεια είναι μαύρη», αναφέρει, στέλνοντας το δικό του μήνυμα.
Όπως εξηγεί, παρά τη μειωμένη όρασή του, δεν το έβαλε κάτω ούτε αποθαρρύνθηκε, αντίθετα, πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με το άθλημα της τοξοβολίας καθώς όπως λέει μπορεί να του προσφέρει ηρεμία.
«Είσαι εσύ και ο στόχος. Με την τοξοβολία δείχνω στον κόσμο ότι ακόμη και ένας τυφλός μπορεί να τα καταφέρει. Μέσα από το άθλημα έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους με τους οποίους κάνουμε μαζί προπόνηση αλλά και παρέα. Το αγώνισμα μου προσφέρει ηρεμία, αφοσιώνομαι στην προπόνηση και ξεχνώ ότι προβλήματα μπορεί να έχω», επισημαίνει ο αθλητής, ενώ σε ερώτηση για πώς τα καταφέρνει να ρίχνει τα βέλη προς τον στόχο χωρίς να βλέπει, απαντά αφοπλιστικά: «Στη γραμμή βολής υπάρχει ένα ειδικό εξάρτημα, ουσιαστικά πρόκειται για μια ακίδα στερεωμένη πάνω σε έναν τρίποδα. Με το χέρι που κρατώ το τόξο ακουμπάω το εξωτερικό μέρος του χεριού στην ακίδα προκειμένου να προσανατολιστώ προς τον στόχο. Ρίχνω και στη συνέχεια ο προπονητής με ενημερώνει με βάση τον δείκτη του ρολογιού για να καταλάβω που έχει πάει το βέλος και για να ρυθμίσουμε ανάλογα την ακίδα για την επόμενη βολή».
«Εγώ δεν εμπόδισα κανέναν, εσύ γιατί με εμποδίζεις να πάρω τον δρόμο μου;»
Μέσα από τη σκληρή δουλειά και το πείσμα του να συνεχίσει, ο Βασίλης κατάφερε να στεφθεί το 2010 πανελληνιονίκης και το 2015 συμμετείχε με την αποστολή της Εθνικής Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Γερμανία όπου κατετάγη στην 5η θέση.
Ωστόσο, ο ίδιος υπογραμμίζει τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά -όπως και όλοι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες- εξαιτίας της έλλειψης προσβασιμότητας.
«Δυστυχώς δεν υπάρχουν σε όλα τα πεζοδρόμια οι ειδικές οδεύσεις και εκεί που υπάρχουν, επειδή πολλοί δεν ξέρουν τον σκοπό τους, παρκάρουν πάνω σε αυτές είτε αφήνουν τα μηχανάκια και τα πατίνια τους. Πρέπει να μάθει ο κόσμος ότι αυτή είναι η γραμμή όδευσης για τους τυφλούς. Εγώ δεν εμπόδισα κανέναν, εσύ γιατί με εμποδίζεις να πάρω τον δρόμο μου;», διερωτάται, ενώ στη συνέχεια θέτει μια σειρά ακόμη ελλείψεων: «Μένω στη Χαριλάου. Δεν υπάρχει ούτε ένα φανάρι που διαθέτει τον ειδικό μηχανισμό προειδοποίησης, επίσης δεν υπάρχουν ούτε στις στάσεις των λεωφορείων». Δεν διστάζει μάλιστα, να φέρει την Πολιτεία προ των ευθυνών της, επισημαίνοντας πως δεν στέκεται στο πλευρό των ατόμων με ειδικές ανάγκες που ασχολούνται με τον αθλητισμό.
Κλείνοντας, αναφέρει πως το μεγάλο του όνειρο είναι το αγώνισμά του να ενταχθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να πάρει μέρος σε μια Ολυμπιάδα.
«Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις δεν υπάρχει χρόνος, χώρος και όρια»
Από την πλευρά του, ο Αλέξανδρος Νασούλας, ομοσπονδιακός προπονητής Τοξοβολίας και προπονητής του Βασίλη, εξηγεί στη Voria.gr τις ομοιότητες αλλά και τις διαφορές που έχει η προπόνηση για έναν αθλητή με μειωμένη όραση με έναν αρτιμελή.
«Η προπονητική προσέγγιση έχει ως στόχο να αναπτύξει την ικανότητα του αθλητή να νιώθει την κίνηση χωρίς να βλέπει. Αυτό επιτυγχάνεται με πολύ λεπτομερή εξάσκηση σε μικρή απόσταση και με ένα πολύ μαλακό τόξο για να νιώθει την παραμικρή κίνηση που κάνει. Στη συνέχεια χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα βοηθήματα προσανατολίζουμε το σώμα και το χέρι που κρατά το τόξο προς το κέντρο. Τα υπόλοιπα είναι τεχνικές και αλληλουχίες κινήσεων ίδιες με τον αθλητή που είναι αρτιμελής. Μάλιστα πολλές φορές, ακόμη και στους αρτιμελείς, χρησιμοποιούμε παρόμοιες τεχνικές, δηλαδή να ρίχνουν στον στόχο φορώντας μάσκα προκειμένου να μάθουν να εστιάζουν περισσότερο στην κίνηση», εξηγεί, ενώ σημειώνει πως η προπόνηση χρειάζεται υπομονή και, όπως αναφέρει αυτή, πηγάζει από την αγάπη:
«Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις δεν υπάρχει χρόνος, χώρος και όρια, είσαι εκεί μέχρι να τελειώσει αυτό που κάνεις. Αυτήν την υπομονή πρέπει να την εμπνέεις στον αθλητή».
Ο ίδιος τονίζει πως το άθλημα της τοξοβολίας μαθαίνει στον αθλητή να θέτει στόχους και με πολλή υπομονή και πειθαρχί να τους πετυχαίνει. «Και αν δεν το κάνουμε, το μήνυμα είναι ότι συνεχίζουμε να προσπαθούμε μέχρι την επίτευξή του», δηλώνει ο προπονητής, υποστηρίζοντας παράλληλα πως ο μόνος προπονητικός χώρος που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη για το συγκεκριμένο αγώνισμα είναι στις εγκαταστάσεις των ΤΕΦΑΑ όπου προπονούνται και τα παιδιά με κινητικά προβλήματα ή οπτικές αναπηρίες.
«Η πολιτεία πρέπει να υποστηρίξει και να αγκαλιάσει τους αθλητές που προπονούνται κάτω από δύσκολες συνθήκες. Αν δημιουργηθούν περισσότερες προσβάσιμες εγκαταστάσεις θα έχουμε και περισσότερους αθλητές», καταλήγει.
