Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα και το εξωτερικό αναμένεται να ξεχυθούν στους δρόμους για να αποτίσουν φόρο τιμής στους 57 νεκρούς του εγκλήματος των Τεμπών και να απαιτήσουν δικαιοσύνη.
Ανάμεσά τους, ωστόσο, είναι πολύ πιθανό να βρίσκονται και επιζώντες του πρωτοφανούς αυτού σιδηροδρομικού δυστυχήματος που έχει σημαδέψει ανεπανόρθωτα τη χώρα μας, κάποιοι από τους οποίους δύο χρόνια μετά εξακολουθούν να μην μπορούν να ξεπεράσουν τα όσα βίωσαν εκείνο το βράδυ. Όπως η Αλεξάνδρα Τσακίρη, η οποία εξομολογείται πως «ακόμη και τώρα δεν μπορώ να ξεχάσω αυτές τις φωνές».
Η Αλεξάνδρα Τσακίρη, η οποία επέβαινε στο πέμπτο βαγόνι του μοιραίου Intercity, περιέγραψε στον φακό του OPEN την συγκλονιστική εμπειρία της, τονίζοντας πως κατέβαλε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αναπνεύσει, μετά τη φονική σύγκρουση. «Δεν είχαμε οξυγόνο εκείνη την ώρα, δηλαδή προσπαθούσαμε με τα χίλια ζόρια να αναπνεύσουμε. Βάζαμε φουλάρια μπροστά, γιατί μας δυσκόλευε αυτό που κάναμε σαν αναπνοή. Μέσα στο βαγόνι, αλλά και όταν βγήκαμε, είδαμε πολύ έντονα τη φωτιά, τα δικά μας τα τζάμια είχανε σπάσει από τις λαμαρίνες της εμπορικής αμαξοστοιχίας και την φωτιά τη βλέπαμε δίπλα μας. Όλοι φώναζαν “βοήθεια, θα πεθάνουμε”. Ένας από τα πίσω βαγόνια φώναξε “ψυχραιμία όλοι” και ήταν αυτό που χρειαζόμουν εκείνη την ώρα, για να είμαι ψύχραιμη, ώστε να βγούμε έξω», ανέφερε αρχικά.
Στη συνέχεια εξομολογήθηκε πως ακόμη και σήμερα, δύο χρόνια μετά την πολύνεκρη τραγωδία, δεν μπορεί να ξεχάσει τα όσα βίωσε. «Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτές τις φωνές, αυτά τα πράγματα που είδα εκείνο το βράδυ. Ειδικά για τα παιδιά που τα γνώριζα, την Αφροδίτη, τον Άγγελο και την Εριέττα… Με πονάει ακόμη περισσότερο γιατί τους είδα, σηκώθηκαν και μετά από λίγο χάθηκαν και ακόμη και τώρα που μιλάμε η Εριέττα δεν έχει βρεθεί. Αυτό με πονάει παραπάνω, γιατί εγώ μπόρεσα εκείνο το βράδυ να πάρω τους γονείς μου τηλέφωνο, να τους πω ότι “όλα καλά, είμαι εντάξει, χτύπησα λίγο, αλλά είμαι εντάξει, ζω”. Κάποιοι γονείς δεν δέχτηκαν αυτό το τηλεφώνημα…», σημείωσε.
- Δείτε την εξομολόγηση της Αλεξάνδρας Τσακίρη:
