Σοβαρές ελλείψεις στις υποδομές υποστήριξης για τα άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) καταγράφονται στους πανεπιστημιακούς χώρους, με τους φοιτητές να ξεσπούν, καταγγέλλοντας τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Με ευθύτητα και τόλμη, ο Γιώργος Τριανταφύλλου, φοιτητής που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, μιλάει για τις καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που δεν παρέχει τις κατάλληλες συνθήκες ισότιμης πρόσβασης.
«Έφτασα στα όριά μου από την πραγματικότητα. Έπρεπε να έρθω στη δύσκολη θέση και να μιλήσω ανοιχτά για τις ελλείψεις που προέρχονται από το εκπαιδευτικό σύστημα και φαίνονται από την αδυναμία των εκπαιδευτικών, λόγω της μη γνώσης ή της πίεσης που δέχονται, που βγαίνει πάνω στους φοιτητές κι ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που στενοχωρούν και τις δύο πλευρές και πρέπει να βρούμε μία λύση», είπε αρχικά και συνέχισε: «Ο σωστός όρος είναι νευροδιαφορετικός, γιατί η αναπηρία είναι κοινωνικά κατασκευασμένη. Δεν σημαίνει ότι τα αυτιστικά άτομα έχουν πρόβλημα, έχουν τις δικές τους συνθήκες να εκπαιδευτούν».
Ο ίδιος εξηγεί πως η κατάσταση είναι καταστροφική. «Ονειρευόμουν μία φανταστική ζωή όταν ήρθα να σπουδάσω κι όλα έγιναν χειρότερα. Ένιωσα καταστροφή. Ο ξαφνικός ήχος δημιουργεί ένα σοκ στον εγκέφαλο ενός αυτιστικού ατόμου και υπάρχει αποδιοργάνωση. Ο καθηγητής ακούγοντας τον ήχο του παραθύρου που έκλεισα, ξεφύσηξε. Όταν ξεφύσηξε ένιωσα σαν να βλέπω ένα άτομο που πάει να ανέβει τη σκάλα και ξεφυσάει», τόνισε και προσέθεσε: «Ο συγκεκριμένος άνθρωπος χρησιμοποίησε παραδείγματα που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον 21ο αιώνα για τα άτομα με αναπηρίες, φράσεις που ήταν απαράδεκτες και προσβλητικότατες».
Όπως είπε, πολλοί ήταν εκείνοι που ήρθαν σε επαφή μαζί του και μοιράστηκαν τις ιστορίες τους. «Τα αυτιστικά άτομα, αν τους δοθούν οι συνθήκες, μπορούν να διαπρέψουν κι αυτό θέλουμε τώρα», κατέληξε.
