Η θητεία του Εμανουέλ Μακρόν στη θέση του Προέδρου της Γαλλίας ξεκίνησε με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Η πλειοψηφία του στο κοινοβούλιο ήταν ευρεία, οι εσωτερικές υποθέσεις σε ηρεμία, η Λεπέν και η γαλλική ακροδεξιά σε σύγχηση και η οικονομία σε ανάπτυξη. Απο το 2017 ωστόσο η θητεία του Μακρόν έχει πάρει την κάτω βόλτα.
Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων δημιούργησε τεράστια ταραχή στο εσωτερικό της Γαλλίας υποδεικνύοντας πολλές απο τις αδυναμίες του τρόπου διακυβέρνησης του Μακρόν. Η ήττα του απο το κόμμα της Λεπέν στις ευρωεκλογές του 2019 κατέδειξε την αποστροφή που νιώθουν για αυτόν μεγάλες ομάδες της γαλλικής κοινωνίας ενώ η κατάρρευση του Χαφτάρ στη Λιβύη απέδειξε πως στην εξωτερική πολιτική ο Μακρόν είναι μόνο λόγια.
Πρόσφατα ο Μακρόν υπέστη ένα απο τα μεγαλύτερα πλήγματα της θητείας του χάνοντας την απόλυτη πλειοψηφία στο γαλλικό κοινοβούλιο μετά την αποχώρηση μερίδας βουλευτών του κόμματος του (στην αρχή της θητείας του είχε 314 βουλευτές και τώρα μόνο 288 ενώ η απόλυτη πλειοψηφία χρειάζεται 289).
Στο πλαίσιο όλων των παραπάνω δυσκολιών ο Εμανουέλ Μακρόν έλαβε την τολμηρή απόφαση του κυβερνητικού ανασχηματισμού. Ο ανασχηματισμός μίας κυβέρνησης αποτελεί πάντα τολμηρό επιχείρημα, μπορεί είτε να δώσει μια νέα ώθηση σε έναν αρχηγό είτε να δώσει την αίσθηση του οτι έχει ανοίξει ανεμιστήρα στην έρημο Σαχάρα. Νωρίτερα στην εβδομάδα απομάκρυνε τον πρωθυπουργό του, Edouard Philippe, αντικαθιστώντας τον με τον συντηρητικό Jean Castex, έναν άγνωστο γραφειοκράτη. Ενώ τώρα γίνονται και οι υπόλοιπες αλλαγές. Σε έναν μεγάλο ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου, συμβαίνει συχνά μια ολόκληρη κυβέρνηση να παραιτείται και στη συνέχεια ορισμένοι άνθρωποι διορίζονται εκ νέου. Όμως ο Phillipe ήρθε σε ρήξη με τον Μακρόν.
Ως πρωθυπουργός ο Edouard Philippe επικεντρώθηκε στις εσωτερικές υποθέσεις, δημιουργώντας γέφυρες με τα συνδικάτα εν μέσω των μακροχρόνιων διαδηλώσεων των Κίτρινων Γιλέκων ενάντια στις οικονομικές πολιτικές του Μακρόν, συμπεριλαμβανομένων των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων. Είχε επίσης την τάση να λειτουργεί υπό τη σκιά του προέδρου του, προσέχοντας να μην γίνεται φανερή η χάραξη ανεξάρτητης πολιτικής. Όμως, η δημοτικότητά του έχει αυξηθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης του κοροναϊού και φημολογείται πως θα είναι ο κύριος αντίπαλος του Μακρόν στις προεδρικές εκλογές του 2022.
