Πάλλεται και στη Γαλλία πλέον η καρδιά της αιώνιας Ελλάδας. Της Ελλάδας του πνεύματος του πολιτισμού και της φιλοσοφίας. Στην αίθουσα της ολομέλειας της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης δεσπόζουν και πάλι οι μορφές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.
Μπορεί να είναι εκτός των στενών γεωγραφικών ορίων του ελληνικού κράτους. Είναι όμως μια ηχώ των λόγων του Περικλή που θέλει τους επιφανείς άνδρες να κατοικούν σε όλη την γη.
Οι δύο μεγάλοι διανοητές, πνευματικοί αρχηγέτες των αιώνων, μαζί με άλλες μορφές της αρχαιότητος, τον Ηράκλειτο, τον Ευκλείδη και τους μαθητές τους αποτυπώνονται στον διάσημο πίνακα του Ραφαήλ, την «Σχολή των Αθηνών». Αντίγραφο του πίνακα αυτού, σε ταπισερί διαστάσεων τεσσάρων επί εννέα μέτρων, κοσμεί πλέον την Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας. Σε κεντρική θέση. Πάνω από τα έδρανα του προεδρείου. Οι εργασίες συντήρησης του έργου ολοκληρώθηκαν και ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και οι άλλοι μεγάλοι της ελληνικής αρχαιότητας ξαναπήραν τις θέσεις τους.
Είναι αυτή μια αναγνώριση του φωτοβόλου αστέρα του ελληνικού πνεύματος, το οποίο εξακολουθεί να είναι ζωοδότης για την σημερινή Ευρώπη. Μια αναγνώριση που φέρνει εμάς, τους Νεοέλληνες, απέναντι στις ιστορικές μας ευθύνες. Δεν αρκεί να είμαστε οι απόγονοι των μεγάλων εκείνων ανδρών. Πρέπει να αναδεικνυόμαστε σε άξιους απογόνους τους. Πρέπει να συνεχίζουμε να ηγούμαστε της πνευματικής Ευρώπης.
Αλήθεια πόσο αναδεικνύουμε τον χώρο της Σχολής των Αθηνών; Υπάρχει μια συνοικία που λέγεται Ακαδημία Πλάτωνος και είναι μάλλον υποβαθμισμένη και ελάχιστα αναδεδειγμένη. Θα μπορούσε όμως να είναι μια δεύτερη Ακρόπολη και να προβάλλεται ως ο φυσικός χώρος της Σχολής, η οποία απεικονίζεται στην γαλλική Εθνοσυνέλευση.
Ο πίνακας αυτός όμως εμπεριέχει και μια βαθύτερη διάσταση της συνέχειας του ευρωπαϊκού πνεύματος. Είναι ένας πίνακας αναγεννησιακός. Δημιούργημα ενός ζωγράφου που άκμασε στην Ευρώπη η οποία αναβαπτιζόταν στα νάματα του ελληνικού παρελθόντος και ξεπερνούσε το σκότος του Μεσαίωνα.
Στον Πλάτωνα έχει δοθεί το πρόσωπο του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Στον Ηράκλειτο αυτό του Μιχαήλ Αγγέλου. Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή του καλλιτέχνη που αναδεικνύει την διαχρονικότητα και την συνέχεια της Ευρώπης. Το δημιούργημα του, έργο του 1511, αποτίει φόρο τιμής στους φιλοσόφους της αρχαιότητας και της αναγέννησης που προσπάθησαν στο έργο τους να προσδιορίσουν τις αρχέγονες αιτίες του κάθε προβλήματος για να καταλήξουν στον ορθό λόγο του Αριστοτέλη που είναι το κεντρικό πρόσωπο στην νωπογραφία.
Την προσήλωση σε αυτές τις αρχές δηλώνει η γαλλική Εθνοσυνέλευση αναρτώντας σε περίοπτη θέση την Σχολή των Αθηνών. Όμως δεν είναι στο Παρίσι το μοναδικό νομoθετικό σώμα που τιμά την Ελλάδα.
Στη Βουλή του Βελγίου τιμήθηκε η σημερινή Ελλάδα η οποία κρατά τα προπύργια των ευρωπαϊκών συνόρων. Το νεότερο μέλος του κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, ο Ντριέ βαν Λάγκενχοβ είχε ανέβει στο βήμα με την ελληνική σημαία, ρωτώντας: «Γνωρίζετε αυτή τη σημαία; Αυτοί, οι Έλληνες, φρουρούν τα σύνορα μας. Αυτοί είναι οι πραγματικοί μας σύμμαχοι». Ο ίδιος είχε παρομοιάσει τις συμφωνίες με την Τουρκία με το να δίδονται τα κλειδιά ενός σπιτιού σε διαρρήκτη με την ελπίδα ότι πληρώνοντας θα τον απέτρεπαν από το να κλέψει… Ευτυχώς που τον σταματούν οι σημερινοί Έλληνες.
πηγή: εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»
