Τα σκάνδαλα που ταλάνισαν περισσότερο την Τουρκία τα τελευταία χρόνια σχετίζονται όλα με την υπόθεση του διάσημου και στη χώρα μας ναρκόπλοιου «Noor1». Αυτό, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ο διάσημος Τούρκος δημοσιογράφος και συγγραφέας Τιμούρ Σοϊκάν στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Ο πόλεμος των βαρόνων», το οποίο αναφέρεται στον αιματηρό πόλεμο των αρχηγών των ομάδων διακίνησης ναρκωτικών που ξέσπασε μετά την ανακάλυψη των 2,1 τόνων ηρωίνης στην Αθήνα και είχε ως αποτέλεσμα μια σειρά δολοφονιών.
Το βιβλίο έγινε best seller στην Τουρκία από τις πρώτες κιόλας μέρες κυκλοφορίας του, κάτι που προφανώς αποκαλύπτει με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο το ενδιαφέρον του γειτονικού λαού για το θέμα, καθώς βλέπει τη χώρα του να βυθίζεται σε καθεστώς ελέγχου από την κυβέρνηση και από ομάδες του υποκόσμου. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ο Τιμούρ Σοϊκάν, που μίλησε αποκλειστικά στην «κυριακάτικη δημοκρατία», όταν ολοκλήρωσε τη μεγάλης έκτασης έρευνα που πραγματοποίησε προσέδωσε στην Τουρκία τον χαρακτηρισμό «το Μεξικό της Ευρώπης», που προφανώς αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τις διαστάσεις του θέματος.
«Δικαιοσύνη και ΜΜΕ ελέγχονται από τον Ερντογάν και τα σκάνδαλα “θάβονται”»
«Η Τουρκία είναι μια πολύ σημαντική διαδρομή για τόνους ηρωίνης που μεταφέρονται στην Ευρώπη. Αυτή η διακίνηση ναρκωτικών οργανώνεται από βαρόνους εδώ. Το γεγονός πως διακινείται εμπόρευμα τόσων δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι σίγουρα ένας από τους λόγους για τους οποίους το βιβλίο μου τράβηξε το ενδιαφέρον» θα πει ο Σοϊκάν. «Ο πιο σημαντικός λόγος όμως είναι», θα συνεχίσει, «πως ο πόλεμος των βαρόνων που ξεκίνησε μετά το “Noor One” αποκάλυψε κάποιες από τις διασυνδέσεις που έχουν οι διακινητές ναρκωτικών μέσα στη χώρα. Δολοφονίες και εγκλήματα μετατράπηκαν σε νομικές αγωγές που μας επέτρεψαν να έχουμε πρόσβαση σε έγγραφα. Στο βιβλίο γράφω για τις διασυνδέσεις των βαρόνων με την αστυνομία, τη γραφειοκρατία, το δικαστικό Σώμα και την πολιτική. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται πληροφορίες για εκατομμύρια δολάρια που δόθηκαν σε δωροδοκίες, για “βρόμικους αστυνομικούς” που εργάζονται με εγκληματίες, για κατηγορίες που αφορούν πολιτικούς και δικαστές. Τα τελευταία χρόνια ο Τύπος της Τουρκίας βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση. Το 95% των μίντια ελέγχεται από την κυβέρνηση. Η ανεξαρτησία του δικαστικού Σώματος έχει καταστραφεί εντελώς. Για όλους αυτούς τους λόγους ακόμη και τα μεγάλα σκάνδαλα δεν μένουν στη δημόσια ατζέντα. Ο “Πόλεμος των βαρόνων” και άλλα παρόμοια βιβλία είναι ενδιαφέροντα, επειδή αποκαλύπτουν τη δραματική κατάσταση της χώρας».
«Οι εγκέφαλοι του φορτίου βρήκαν έναν έμπιστο συνεργάτη στην Ελλάδα»
Η συνηθισμένη διαδρομή μέσω της οποίας μεταφέρονταν τεράστιες ποσότητες ναρκωτικών από την Ανατολή στην Ευρώπη ήταν, σύμφωνα με τον Σοϊκάν, Αφγανιστάν – Ιράν – Τουρκία – Βαλκάνια. Οπως εξηγεί ο Σοϊκάν, τόνοι ναρκωτικά μεταφέρονται κάθε χρόνο από αυτή την οδική διαδρομή. Στην περίπτωση του «Noor One», όμως, επιλέχθηκε η θαλάσσια διαδρομή μέσω Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίο που ο Τούρκος συγγραφέας περιλαμβάνει ειδικό κεφάλαιο στο βιβλίο του για τον πόλεμο των βαρόνων και τη χώρα μας. Σε αυτό υποστηρίζει πως δεν ήταν η πρώτη φορά που επιχειρήθηκε αυτή η νέα διαδρομή. Ηταν απλώς η πρώτη φορά που μάθαμε πως χρησιμοποιείται.
«To φορτίο του “Noor One” δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια. Ξέρουμε ότι αυτή η διαδρομή είχε χρησιμοποιηθεί και πριν. Υπάρχει ένας ισχυρισμός πως βούλιαξαν ένα πλοίο με δύο τόνους ηρωίνη κοντά στην Αίγυπτο για να μη το πιάσουν. Σύμφωνα με αυτόν τον ισχυρισμό, “η αιγυπτιακή αστυνομία θα έκανε έφοδο, επομένως το βουλιάξαμε”» περιγράφει ο Σοϊκάν μεταφέροντας μία έκφραση από πηγή του που σχετίζεται με τον υπόκοσμο των ναρκωτικών και προχωρά σε ακόμη μία αποκάλυψη για τη χώρα μας. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτοί που οργάνωσαν το φορτίο του “Noor One” βρήκαν έναν συνεργάτη στην Ελλάδα, τον οποίο μπορούσαν να εμπιστευτούν. Δεν ξέρω γιατί επέλεξαν αυτόν τον δρόμο. Παρ’ όλα αυτά μπορώ να κάνω κάποιες υποθέσεις. Η πρώτη είναι πως αυξήθηκαν τα προβλήματα της διαδρομής Αφγανιστάν – Ιράν – Τουρκία – Βαλκάνια μέσω αυτοκινητοδρόμων. Μπορεί, για παράδειγμα, να αυξήθηκε το ρίσκο ή τα ποσά που απαιτούνταν για λαδώματα. Η δεύτερη είναι πως πείστηκαν ότι υπήρχε φτηνότερος και άρα πιο επικερδής τρόπος. Κάποια ελκυστική προσφορά εμφανίστηκε».
