Είχε συγκλονίσει τον κόσμο η γενοκτονία που διαπράχθηκε το 1994 στη Ρουάντα από την κυβέρνηση των Χούτου προς την φυλή των Τούτσι. Ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Μιτεράν, παρά τα εγκλήματα που συνέβαιναν όχι μόνο τηρούσε σιγήν ιχθύος, αλλά και υποστήριζε την κυβέρνηση των Χούτου. Αυτός ο ρόλος της Γαλλίας είχε φέρει και ρήξη στις διπλωματικές σχέσεις Γαλλίας και Ρουάντα από το 2006 έως το 2009.
Μετά από σχεδόν 30 χρόνια ήρθε η ώρα να ζητήσει συγνώμη η Γαλλία για τον ρόλο της σε αυτό το έγκλημα. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Μακρόν από το Κιγκαλί, στην ομιλία του στο μνημείο της γενοκτονίας στην πρωτεύουσα της αφρικανικής χώρας, αναγνωρίζοντας τις ευθύνες της χώρας του.
Η Γαλλία «δεν υπήρξε συνεργός», αλλά έθεσε «για πάρα πολύ καιρό την σιωπή πάνω από την αναζήτηση της αλήθειας… μόνο εκείνοι που διέσχισαν την νύκτα μπορούν ίσως να δώσουν συγχώρεση, να μας χαρίσουν την συγχώρεση», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μακρόν.
Και συνεχίζοντας: «Στέκομαι με ταπεινότητα και σεβασμό στο πλευρό σας σήμερα και αναγνωρίζω τις ευθύνες μας. Αναγνώριση του παρελθόντος σημαίνει επίσης την συνέχιση του έργου της δικαιοσύνης. Με την ανάληψη της δέσμευσης ότι κανείς ύποπτος για εγκλήματα γενοκτονίας δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από το έργο των δικαστών. Οι φονιάδες που ξεχύθηκαν στους βάλτους, τους λόφους, τις εκκλησίες δεν είχαν το πρόσωπο της Γαλλίας. Το αίμα που κύλησε δεν ατίμασε τα όπλα της ούτε τα χέρια των στρατιωτών της που είδαν και εκείνοι με τα μάτια τους το ακατονόμαστο, έδεσαν πληγές και έπνιξαν τα δάκρυά τους. Την επομένη, όταν οι Γάλλοι αξιωματούχοι είχαν την διαύγεια και το θάρρος να το ονομάσουν γενοκτονία, η Γαλλία δεν κατόρθωσε να αντλήσει τις προσήκουσες συνέπειες. Θέλοντας να εμποδίσει μία τοπική σύρραξη ή έναν εμφύλιο πόλεμο, παρέμενε ντε φάκτο στο πλευρό ενός γενοκτονικού καθεστώτος. Αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των πλέον νηφάλιων παρατηρητών, η Γαλλία αναλάμβανε μία συντριπτική ευθύνη σε μία αλυσίδα που κατέληξε στο χειρότερο, την ώρα που πρόθεσή της ήταν ακριβώς η αποφυγή του».
Και ο Γάλλος πρόεδρος κατέληξε λέγοντας ότι η Γαλλία έχει ένα χρέος: να κοιτάξει την Ιστορία κατά πρόσωπο και να αναγνωρίσει το μερίδιό της για να δεινά στα οποία υπέβαλε τον λαό της Ρουάντας, θέτοντας για παρά πολύ καιρό την σιωπή πάνω από την αναζήτηση της αλήθειας.
