Οι δολοφονίες και οι τραυματισμοί Κούρδων που προκαλούνται από τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας με τεθωρακισμένα οχήματα φαίνεται να είναι ένα συστηματικό μέσο τρομοκρατίας κατά της πλειονότητας των Κούρδων που ζουν νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Όσοι αστυνομικοί ή στρατιώτες χτυπούν μικρά παιδιά με αυτά τα οχήματα φαίνεται να ξεφεύγουν πάντα από τα εγκλήματά τους. Εννοείται, ότι πολλά άλλα παιδιά έχουν γίνει «στόχος σκοποβολής» για τους δολοφόνους τούρκους στρατιώτες.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2019, ένα πεντάχρονο παιδί, ο Εφέ Τεκτεκίν, σκοτώθηκε διασχίζοντας το δρόμο όταν ένας Τούρκος αστυνομικός τον χτύπησε με το τεθωρακισμένο του όχημά του στο Ντιγιαρμπακίρ. Ο αστυνομικός, αφού αντιμετώπισε δίκη για «πρόκληση θανάτου από αμέλεια», αθωώθηκε μετά την τελική ακρόαση της δικαστικής υπόθεσης στις 29 Μαρτίου!
Οι δικηγόροι είπαν ότι το νομικό σύστημα προστατεύει τους δολοφόνους αστυνομικούς όταν σκοτώνουν παιδιά Κούρδων. Επιπλέον, έχουν υπάρξει πολλές άλλες παρόμοιες περιπτώσεις δολοφονιών από τεθωρακισμένα οχήματα: σε καμία από αυτές δεν τιμωρείται ποτέ ο οδηγός. Αυτά τα τεθωρακισμένα οχήματα αναπτύσσονται μόνο σε κοινότητες κουρδικής πλειοψηφίας. Θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια και δεν πρέπει καν να κυκλοφορούν στους δρόμους.
Οι δικηγόροι για τα ανθρώπινα δικαιώματα λένε ότι η ατιμωρησία για τις κρατικές αρχές ή τους δημόσιους αξιωματούχους που διαπράττουν εγκλήματα κατά των Κούρδων είναι συστηματική στην Τουρκία.
Μετά τον θάνατο του Tektekin, ο αστυνομικός που τον χτύπησε συνελήφθη για λίγο, αλλά στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος. Συνέχισε, ως αστυνομικός, να οδηγεί το τεθωρακισμένο του όχημα έκτοτε.
Κατά τη διάρκεια της τελικής ακροαματικής διαδικασίας, ο δικηγόρος της οικογένειας Tektekin, Sedat Çınar, σημείωσε τα εμπόδια που αντιμετώπισαν κατά τη διάρκεια της έρευνας και της δίκης:
«Αμέσως μετά το περιστατικό, το τεθωρακισμένο όχημα απομακρύνθηκε αμέσως από το σημείο. Δεν τραβήχτηκαν φωτογραφίες του οχήματος, δεν έγιναν οι απαραίτητες ανακρίσεις για το ατύχημα και δεν συλλέχθηκαν και εξετάστηκαν κάμερες από τους χώρους εργασίας τριγύρω. Μάρτυρες ανέφεραν ότι η κάμερα του οχήματος δούλευε [την ώρα του συμβάντος] και κατέγραφε τις εικόνες περιμετρικά, αλλά σε απαντητική επιστολή [που εστάλη από τις αρχές] αναφέρθηκε ότι η κάμερα του οχήματος ήταν ελαττωματική.!
Είναι σαφές στις δηλώσεις του κατηγορουμένου ότι ο είχε βγει από το κανονικό του δρομολόγιο [ακριβώς πριν από το συμβάν]. Είναι ενάντια στη λογική και την επιστήμη να βρεθεί ένα παιδί 5 ετών να ευθύνεται για το συμβάν».
Ο Τσινάρ πρόσθεσε ότι «όταν το εύρος του τρέχοντος δικαστικού φακέλου αξιολογείται στο σύνολό του, η ενέργεια του κατηγορουμένου θα πρέπει να αξιολογηθεί στο πλαίσιο συνειδητής αμέλειας ή πιθανής πρόθεσης και ο κατηγορούμενος να τιμωρηθεί ανάλογα».
Στο κατηγορητήριο για τον τελευταίο φόνο, ο αστυνομικός είπε ότι το παιδί «χτύπησε το όχημά του». Η έκθεση που συνέταξαν οι αρχές ανέφερε ότι το νεκρό παιδί είναι «ο κύριος ένοχος» ενώ ο αστυνομικός προσδιορίστηκε «ο δευτερεύων ένοχος». Όταν οι δικηγόροι αντιτάχθηκαν στην αναφορά, μια δεύτερη αναφορά ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας της Εφέ, Αχμέτ Τεκτεκίν, «φταίει κυρίως» με το σκεπτικό ότι «δεν φρόντιζε το παιδί του κατά τη διάρκεια του ατυχήματος και έθετε σε κίνδυνο την ασφάλειά του». Η έκθεση βρήκε επίσης τον αστυνομικό «δευτερεύον υπαίτιο», λέγοντας:
“Τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ότι ο οδηγός διαχειριζόταν το όχημα με τρόπο που θα μπορούσε να είναι επικίνδυνος για τη ζωή, την υγεία και την περιουσία των ανθρώπων γύρω του, χωρίς να μειώσει την ταχύτητά του σύμφωνα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Αυτό το ατύχημα θα έπρεπε να ήταν προβλέψιμο και αποτρέψιμο. Ο οδηγός όμως έδωσε την απαραίτητη προσοχή και φροντίδα! ».
Ο δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ömer Sansarkan, ο οποίος συμμετείχε στις δίκες του Tektekin για λογαριασμό του Κέντρου για τα Δικαιώματα των Παιδιών του Δικηγορικού Συλλόγου Ντιγιαρμπακίρ, είπε στο Gatestone:
«Η πρώτη έκθεση συντάχθηκε από την αστυνομία. Η δεύτερη έκθεση ήταν από το τμήμα του ιατροδικαστικού ινστιτούτου του Ντιγιαρμπακίρ (ATK) και η τελευταία εκπονήθηκε από το Γραφείο Εξειδίκευσης Τροχαίας Κωνσταντινούπολης του ATK.
«Αυτές οι αναφορές είναι ελαττωματικές. Είναι τεράστιο πρόβλημα το γεγονός ότι αυτές οι εκθέσεις απαριθμούν πολλά σφάλματα του κατηγορουμένου, αλλά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι είναι αθώος ή απλώς φταίει δευτερευόντως. Είναι επίσης τεράστιο πρόβλημα ότι αυτές οι εκθέσεις δεν συντάσσονται από ανεξάρτητα πρόσωπα ή ιδρύματα , αλλά μάλλον από την αστυνομία ή άλλους κρατικούς θεσμούς. Τα αποδεικτικά στοιχεία διαγράφηκαν και δεν συλλέχθηκαν σωστά. Και δεν έχει διεξαχθεί διεξοδική έρευνα στον τόπο του εγκλήματος. Τα συμπεράσματα αυτών των εκθέσεων δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα».
Δολοφονούν τα παιδιά «για πλάκα»! Μία σύγχρονη γενοκτονία
Οι δολοφονίες και οι τραυματισμοί Κούρδων που προκαλούνται από τις δυνάμεις ασφαλείας με τεθωρακισμένα οχήματα φαίνεται να είναι ένα συστηματικό μέσο εξόντωσης Κούρδων νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Όσοι αστυνομικοί ή στρατιώτες χτυπούν τους Κούρδους με αυτά τα οχήματα φαίνεται να ξεφεύγουν πάντα από τα εγκλήματά τους.
Τα τελευταία 14 χρόνια, 90 Κούρδοι πολίτες τραυματίστηκαν σε 77 ατυχήματα τεθωρακισμένων οχημάτων. Τουλάχιστον 43 άνθρωποι, 20 εκ των οποίων ήταν παιδιά, σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα χτυπήματος από τεθωρακισμένα οχήματα, σύμφωνα με τοπικό παράρτημα της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD) στην πόλη Μπάτμαν.
Μια έκθεση του Ιανουαρίου 2022 από το IHD σημείωσε ότι τα ατυχήματα με τεθωρακισμένα οχήματα έχουν γίνει «συνήθεια» στις πόλεις και τις κωμοπόλεις της κουρδικής περιοχής της Τουρκίας.
“Ως Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θέλουμε να απομακρυνθούν τα τεθωρακισμένα οχήματα από τις περιοχές διαβίωσης [γειτονιές] και να ληφθούν νομικά αποτρεπτικά μέτρα κατά της αλόγιστης χρήσης οχημάτων από αστυνομικούς που θέτουν σε κίνδυνο το δικαίωμα στη ζωή των πολιτών. Απαιτούμε αποτελεσματικά δικαστικές και διοικητικές έρευνες κατά αξιωματικών των οποίων οι ενέργειες προκάλεσαν θάνατο και τραυματισμό και τερματισμός της προστασίας των δολοφόνων».
Σύμφωνα με μια έκθεση του 2012 του παραρτήματος του IHD στο Diyarbakır, 569 παιδιά Κούρδων σκοτώθηκαν μεταξύ 1988 και 2013 από κρατική βία, όπως αστυνομικά ή στρατιωτικά πυρά, βόμβες αερίου, νάρκες ή εκρήξεις εγκαταλελειμμένων ή εγκαταλελειμμένων πυρομαχικών. Ένα 12χρονο κουρδικό παιδί, ονόματι Ceylan Önkol, για παράδειγμα, σκοτώθηκε από βλήμα όλμου στις 28 Σεπτεμβρίου 2009 ενώ βοσκούσε βοοειδή στο Ντιγιαρμπακίρ.
Άλλες αναφερόμενες δολοφονίες παιδιών Κούρδων
Ο Umut Furkan Akçil, 7 ετών, σκοτώθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2010 στην πόλη Sirnak. Ξέφευγε από δακρυγόνο που πέταξε η αστυνομία κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, αλλά στη συνέχεια χτυπήθηκε από διερχόμενο όχημα.
Στις 6 Οκτωβρίου 2010, ο Ahmet İmre, 12 ετών, σκοτώθηκε και ένα άλλο παιδί της ίδιας ηλικίας τραυματίστηκε σοβαρά ως αποτέλεσμα της έκρηξης ενός μεταλλικού αντικειμένου που είχαν βρει στην αγροτική περιοχή στο Σιρνάκ. Ο χώρος που έπαιζαν τα παιδιά ήταν κοντά σε στρατιωτική ζώνη. Οι Κούρδοι έκαναν λόγο για παγίδα θανάτου κατά παιδιών που έστησαν οι Τούρκοι για να «διασκεδάσουν».
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2010, ο 15χρονος Ενβέρ Τουράν πυροβολήθηκε από έναν λοχία που είχε βγει από το όχημά του κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στο Χακάρι. Το παιδί πέθανε στο νοσοκομείο.
Στις 22 Ιουλίου 2010, η 16χρονη Canan Saldık, στο δρόμο για ένα πικνίκ σε ένα χωριό κοντά στην πόλη Βαν, σκοτώθηκε από σφαίρα που τη χτύπησε στο κεφάλι. Τα πυρά φέρεται να προήλθαν από έναν κοντινό στρατώνα.
Στις 24 Ιουνίου 2010, ο Birem Basan, 14 ετών, χτυπήθηκε και σκοτώθηκε από τεθωρακισμένο όχημα της αστυνομίας στο Σιρνάκ.
Στις 25 Μαΐου 2010, στην πόλη Βαν, σημειώθηκε έκρηξη ενώ μερικά παιδιά έπαιζαν περίπου ένα μέτρο έξω από το πεδίο βολής του στρατώνα. Ο Oğuzcan Akyürek, 13 ετών, σκοτώθηκε και τέσσερα παιδιά τραυματίστηκαν. Εικάζεται ότι ένας στρατιώτης από τον στρατώνα πέταξε εκρηκτικά σε παιδιά.
Στις 23 Απριλίου 2010, ο 14χρονος Izzettin Boz, ο οποίος βοσκούσε ζώα σε ένα χωριό στο Mardin, σκοτώθηκε όταν ένα αντικείμενο που βρήκε εξερράγη. Σύμφωνα με πληροφορίες, Ήταν άλλη μια παγίδα θανάτου από τον τουρκικό στρατό.
Στις 2 Απριλίου 2010, ο 14χρονος Μεχμέτ Νουρί πυροβολήθηκε από Τούρκους στρατιώτες σε ένα χωριό κοντά στην πόλη Βαν.
Πλήθος ακόμα εγκλημάτων κατά μικρών παιδιών από το επίσημο τουρκικό κράτος, αλλά καμία συνέπεια, καμιά ακύρωση από την Δύση.
Ολόκληρο το άρθρο του Gatestone institute μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.
