Ο πρόεδρος Μπάιντεν ξεχνάει. Η απόφαση δε του ειδικού εισαγγελέως Ρόμπερτ Χουρ να μην του ασκήσει δίωξη για τον ανεύθυνο τρόπο χειρισμού απορρήτων εγγράφων, του αναγνωρίζει, ούτε λίγο ούτε πολύ, το ακαταλόγιστο.
«Συμπαθή ηλικιωμένο με κακή μνήμη» τον χαρακτήρισε και ενώ ο ίδιος ο Αμερικανός Πρόεδρος εξανέστη, αμέσως μετά επιβεβαίωσε την άποψη του εισαγγελέως, όταν αναφερόμενος στην Γάζα προκάλεσε σύγχυση αποκαλώντας τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Πρόεδρο του Μεξικού! Είπε απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους: «Νομίζω, όπως θα ξέρετε, ότι αρχικά ο Πρόεδρος του Μεξικού Αλ Σίσι δεν ήθελε να ανοίξει την πύλη [στα σύνορα Αιγύπτου – Λωρίδας της Γάζας στην Ράφα] για να περάσει ανθρωπιστική βοήθεια. Του μίλησα. Τον έπεισα να ανοίξει την πύλη».
Όταν ο άνθρωπος αυτός ευρίσκεται στο τιμόνι της ηγέτιδας δυνάμεως του δυτικού κόσμου, αντιμετωπίζοντας μάλιστα πόλεμο στην Ουκρανία και απειλή πλήρους καταρρεύσεως στην Μέση Ανατολή, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. Ιδιαίτερα στην Ουκρανία, όπου η εμπλοκή των ΗΠΑ είναι άμεση. Χωρίς την βοήθειά τους και χωρίς την υποστήριξη των συμμάχων του ΝΑΤΟ, το Κίεβο θα είχε προ πολλού καταρρεύσει.
Η απειλή είναι και τώρα ορατή, επισημαίνεται δε από τους επιτελείς των στρατηγείων της Ατλαντικής Συμμαχίας, οι οποίοι βλέπουν με αισθήματα εντεινόμενης ανησυχίας την απροθυμία των συμμαχικών κρατών να συνεχίσουν να στηρίζουν το καθεστώς Ζελένσκι. Οι στρατιωτικοί γνωρίζουν τα αποθέματα και τις δυνατότητες της Ρωσίας και, ως εκ τούτου, είναι βέβαιοι πως μια εαρινή επίθεση, μόλις οι καιρικές συνθήκες βελτιωθούν, είναι αναπόφευκτη.
Και χωρίς αμέριστη δυτική στήριξη η Ουκρανία δεν αντέχει. Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε ότι ήδη ο Πρόεδρος Ζελένσκι, σε μια από τις συνήθεις σπασμωδικές αντιδράσεις του, καρατόμησε τον αρχηγό των χερσαίων δυνάμεών της, στρατηγό Βαλέρι Ζαλούζνι. Σε κάποιον πρέπει να χρεωθεί η ήττα…
Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι προφανές ότι συνεχίζεται ένας πόλεμος στον οποίο οι ΗΠΑ αποτυγχάνουν να επιτύχουν τους σκοπούς τους και βεβαίως η κατάσταση της υγείας και οι συνεχείς αμνησίες του Προέδρου Μπάιντεν επιδεινώνουν τα πράγματα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες ήδη θα είχε κινηθεί διαδικασία αντικαταστάσεώς του από την αντιπρόεδρο.
Όταν όμως η Καμάλα Χάρις εμπνέει πολύ περισσότερες ανησυχίες, με την συμπεριφορά και την παντελή ανυπαρξία πολιτικού αισθητηρίου, το μόνο που μένει να κάνουν οι ιθύνοντες του Δημοκρατικού Κόμματος είναι να φροντίσουν να μην είναι και πάλι υποψήφιος ο σημερινός Πρόεδρος. Πόσο μάλλον που την ίδια στιγμή, στο αντίπαλο στρατόπεδο, των Ρεπουμπλικανών, ο Ντόναλντ Τραμπ κερδίζει την μια Πολιτεία μετά την άλλη καθιστώντας νομοτελειακή την επικράτησή του. Ιδιαίτερα, εάν αντίπαλο έχει τον εξασθενημένο Μπάιντεν, ο οποίος βαδίζει από την μια γκάφα στην άλλη…
Ακόμη και το όνομα της Μισέλ Ομπάμα έχει συζητηθεί, αν και εγκαίρως οι σύμβουλοι του Τραμπ φρόντισαν να το αναδείξουν και να το «κάψουν», ενώ και η ίδια η πρώην Πρώτη Κυρία δεν δείχνει διατεθειμένη να ακολουθήσει τα βήματα της Χίλαρυ Κλίντον και να εμπλακεί σε πολιτικές περιπέτειες.
Και την ίδια στιγμή, στην Μόσχα, ο Πρόεδρος Πούτιν «παίζει» τις ΗΠΑ μέσα «στο γήπεδό τους». Αυτό της επικοινωνίας και των ψυχολογικών επιχειρήσεων. Επικρίνεται στις ΗΠΑ ο δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον, ότι παίρνοντας συνέντευξη από τον Βλαντιμίρ Πούτιν τον άφησε να αλωνίζει λέγοντας ό,τι θέλει.
Μα ο σκοπός των συνεντεύξεων αυτός είναι να διατυπώσει ο ομιλητής τις θέσεις του. Και δουλειά του δημοσιογράφου είναι να τις εκμαιεύσει. Τώρα, αν αυτό δεν αρέσει στο «βαθύ κράτος» των Δημοκρατικών της Ουάσιγκτων, είναι άλλο θέμα και μάλλον αποδεικνύει ότι ο Πούτιν επέτυχε τους επικοινωνιακούς και ψυχολογικούς σκοπούς του.
Δεν τους άρεσε ασφαλώς που τον άκουσαν να εγκωμιάζει τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Τζορτζ Μπους (τον νεώτερο) ούτε που «αποκαθήλωσε» την «ιερή αγελάδα» που ακούει στο όνομα Μπιλ Κλίντον. Ακόμη χειρότερα, ο Πούτιν διαβεβαιώνοντας ευθέως και ανεπιφυλάκτως ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιτεθεί και σε άλλες χώρες, όπως η Πολωνία ή η Λετονία, καταστρέφει ένα από τα αφηγήματα στα οποία οι μάλλον ανερμάτιστοι διαμορφωτές της αμερικανικής πολιτικής, προσπαθούν να στηρίξουν την συνοχή μιας συμμαχίας προθύμων να στηρίξουν την Ουκρανία.
Όλα αυτά είναι σημεία επικειμένης ήττας. Τα βλέπουμε εμείς, όπως τα βλέπουν και όλοι οι ψύχραιμοι (και ανεπηρέαστοι) πολιτικοί αναλυτές στις πρωτεύουσες του κόσμου. Φαίνεται δε πως κάποιοι στην Ουάσιγκτον απλώς κερδίζουν χρόνο. Περιμένουν τις εκλογές και την νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, από τον οποίο προσδοκούν να βρει μια αξιοπρεπή οδό διαφυγής από το αδιέξοδο της Ουκρανίας.
