της Μύρνας Νικολαϊδου
Αρκετά! είπαν οι Πορτογάλοι πολίτες στα δύο συστημικά κόμματα της χώρας, δίδοντας ένα εντυπωσιακό 18% στο Chenga. Τιμώρησαν τους Σοσιαλιστές του πρώην Πρωθυπουργού Αντόνιο Κόστα για τα σκάνδαλα διαφθοράς, ενώ διεμήνυσαν στην κεντροδεξιά συμμαχία που κέρδισε με ισχνή πλειοψηφία στις εκλογές ότι αν θέλουν να κυβερνήσουν θα πρέπει να συνεργαστούν με την ταυτοτική δεξιά. Το Chenga (Αρκετά) είχε ως σύνθημα του το εξής «Θεός, πατρίδα, οικογένεια και δουλειά», ενώ παράλληλη φώναζε «κάθαρση στην Πορτογαλία». Και οι Πορτογάλοι φαίνεται ότι έστειλαν το ίδιο μήνυμα στην κάλπη.
Και αν αυτό συνέβη στην Πορτογαλία, που δεν μας έχει συνηθίσει σε πιο συντηρητικές επιλογές, τι θα συμβεί στην υπόλοιπη Ευρώπη; Έρχεται πράγματι το δεξιό τσουνάμι στις ευρωεκλογές; Υπάρχει κάποιος ικανός να το σταματήσει;
Η απάντησις είναι όχι. Στην Γερμανία, οι Χριστιανοδημοκράτες είναι πρώτοι με διαφορά, ενώ δεύτερη ακολουθεί η Εναλλακτική για την Γερμανία. Στην Γαλλία η Λε Πεν έχει προβάδισμα τουλάχιστον 10 μονάδων από την συμμαχία του Μακρόν και ο διάδοχός της Ζορντάν Μπαρντελά είναι ο δεύτερος πιο δημοφιλής πολιτικός στην Γαλλία, πίσω μόνο από τον πρώην πρωθυπουργό Εντουάρ Φιλίπ. Η άλλοτε «απειλή της Ευρώπης» νυν «αγαπημένη» Τζώρτζια Μελόνι ηγείται του κυβερνητικού συνασπισμού στην Ιταλία και αυτή την στιγμή προηγείται με οκτώ μονάδες στην πρόθεση ψήφου έναντι του Δημοκρατικού Κόμματος. Συμμετοχή στην κυβέρνηση έχει και το Κόμμα των Φινλανδών, αναλαμβάνοντας οκτώ υπουργεία.
Στην Σουηδία, οι Συντηρητικοί, Χριστιανοδημοκράτες και Φιλελευθέροι κυβερνούν με την στήριξη του ακροδεξιών καταβολών κόμματος Σουηδοί Δημοκράτες. Στην Ολλανδία οι συνομιλίες για δημιουργία συνασπισμού εξαρτώνται από το κατά πόσο –και υπό ποιες προϋποθέσεις– η Κεντροδεξιά θα υποστηρίξει το ακροδεξιό Κόμμα Ελευθερίας (PVV) του Χερτ Βίλντερς και τον μικρότερο σύμμαχό του, το Κίνημα Αγροτών-Πολιτών (BBB), που είχε προκαλέσει πανευρωπαϊκό σοκ με την νίκη του στις περιφερειακές εκλογές της Ολλανδίας τον περασμένο Μάρτιο. Στην Αυστρία, το ακροδεξιό Κόμμα Ελευθερίας (FPÖ) προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις και αναμένεται να κερδίσει τις εκλογές το φθινόπωρο, επιδιώκοντας συμφωνία με το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP).
Στην δε Ισπανία μπορεί ο Σοσιαλιστής Πρωθυπουργός να έκλεψε την εξουσία κυριολεκτικώς την τελευταία στιγμή με την βοήθεια των Καταλανών αυτονομιστών, το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα όμως αναμένεται να πάρει την εκδίκησή του στις ευρωεκλογές καθώς έχει διευρύνει το προβάδισμά του έναντι των Σοσιαλιστών του Σάντσεθ. Στην Ισπανία άλλωστε συνέβη και το εξής παράδοξο: Ο Σοσιαλιστής Πρωθυπουργός, αν και έχασε στις εκλογές, στο βωμό την παραμονής του στην εξουσία επέλεξε να θυσιάσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας του και να συνεργαστεί με τους Καταλανούς του Πουτζντεμόν. Του ανθρώπου που κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της Καταλωνίας μετά το δημοψήφισμα τον Οκτώβριο του 2017! Και μετά θα φταίει το ακροδεξιό Vox για ότι πάθει η Ισπανία μετά τις πρόωρες εκλογές που θα πραγματοποιηθούν στην Καταλωνία τον Μάιο..
Σε κάθε περίπτωση η συνεργασία της κεντροδεξιάς με τις πιο συντηρητικές δυνάμεις έχει πάψει να αποτελεί ταμπού σε πολλά κράτη μέλη της ΕΕ. Και σε κάποια που είναι ακόμη ταμπού, ταλανίζονται από ακυβερνησία και αστάθεια, όπως στην περίπτωση της Ολλανδίας. Κάνουν βήματα προς το κενό όπως συμβαίνει στην Ισπανία ή απλά έχουν απομακρυνθεί από τις δεξιές ρίζες τους όπως στην περίπτωση της Ελλάδας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ουδείς μπορεί να ανακόψει το δεξιό τσουνάμι που έρχεται τον Ιούνιο και η ΕΕ στρίβει ξεκάθαρα προς τα δεξιά. Ακόμη και αν δεν αρέσει στον Σοσιαλιστή Σόλτς, την Πράσινη Μπέρμποκ και τον φιλελεύθερο Μακρόν. Η αλήθεια είναι ότι τους δόθηκε η ευκαιρία και απέτυχαν.
