Η απόφαση του Τζο Μπάιντεν να δώσει χάρη στον γιο του, Χάντερ, δεν είναι απλώς μια νομική κίνηση περιορισμένη στις υπάρχουσες διώξεις. Αντίθετα, φαίνεται να έχει σχεδιαστεί για να καλύψει όλες τις πιθανές εγκληματικές δραστηριότητες του γιου του από το 2014 έως σήμερα. Το γεγονός αυτό εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την ακεραιότητα της αμερικανικής κυβέρνησης και τις πραγματικές προθέσεις του προέδρου.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ φοβάται πως η έρευνα γύρω από τον Χάντερ Μπάιντεν θα μπορούσε να αποκαλύψει τις διαδρομές χρημάτων από την Ουκρανία και, ειδικότερα, τη σχέση του με την εταιρεία Burisma. Οι κατηγορίες αυτές δεν αφορούν απλώς τον γιο του, αλλά ενδεχομένως συνδέονται και με τον ίδιο τον Τζο Μπάιντεν, ο οποίος, σύμφωνα με μαρτυρίες και καταγγελίες, είχε πλήρη γνώση των δραστηριοτήτων του γιου του και συμμετείχε ενεργά σε αυτές.
Η πιθανότητα αποκάλυψης τέτοιων στοιχείων αποτελεί έναν πολιτικό και νομικό σεισμό για τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς το σκάνδαλο αυτό ξεπερνά κάθε προηγούμενο στην πρόσφατη πολιτική ιστορία. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη πράξη διαφθοράς, αλλά για έναν σύνθετο μηχανισμό εκμετάλλευσης της πολιτικής ισχύος για προσωπικό και οικογενειακό πλουτισμό.
Ο Κλίντον ισοπέδωσε τη Σερβία εκβιαζόμενος από την Λεβίνσκι, ο Μπάιντεν την Ουκρανία, επίσης εκβιαζόμενος.
Το έγγραφο – ντοκουμέντο:
Το σκάνδαλο αυτό δεν είναι μόνο μια αμερικανική υπόθεση. Οι αποκαλύψεις για διαφθορά και εκβιασμούς έχουν διεθνείς προεκτάσεις, επηρεάζοντας τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Η εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ουκρανία, που παρουσιάζεται ως μια μάχη για τη δημοκρατία, ενδέχεται να είναι αποτέλεσμα προσωπικών συμφερόντων και όχι εθνικής στρατηγικής.
