Η ατμόσφαιρα στη βόρεια πλευρά της Γάζας είναι γεμάτη δάκρυα, αγκαλιές και ανάμεικτα συναισθήματα. Εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι επιστρέφουν από τον νότο αναζητώντας τις οικογένειές τους και ό,τι έχει απομείνει από τα σπίτια τους.
Η Ουμ Αλί Μουχεϊσέν, μια από τις χιλιάδες μητέρες που έζησαν τον μακρύ αποχωρισμό, αγκάλιασε σφιχτά την κόρη και τα δύο εγγόνια της μετά από 15 μήνες. Η ίδια διέσχισε σχεδόν τρέχοντας τον δρόμο όταν τους είδε, αγκαλιάζοντάς τους σφιχτά καθώς οι Παλαιστίνιοι ξαναβρίσκονται με τους αγαπημένους τους ύστερα από την κατάπαυση πυρός. «Θέλω να τους αγκαλιάσω. Θέλω να τους χορτάσω. Δεν τους έχω δει για 15 μήνες. Μου λείπουν τόσο, τόσο πολύ», δήλωσε η Μουχεϊσέν.
Επιστρέφουν στη βόρεια πλευρά οι εκτοπισμένοι
Η περιοχή χαρακτηρίζεται τα τελευταία 24ωρα από κίνηση και ανθρώπινη αγωνία. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά περπατούν φορτωμένοι με σακίδια ή σάκους στα χέρια, ενώ άλλοι σπρώχνουν καρότσια γεμάτα με βαλίτσες και προσωπικά αντικείμενα.
Στο σημείο ελέγχου, ατελείωτες σειρές οχημάτων σχηματίζουν ουρές που εκτείνονταν για χιλιόμετρα, καθώς οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να επιστρέψουν στον βορρά. Ο κυκλικός κόμβος αποτελούσε σημείο συνάντησης για πολλούς, καθώς με τις τηλεπικοινωνίες να παραμένουν δύσκολες και το σήμα του διαδικτύου ασθενές, ήταν το μοναδικό ασφαλές σημείο για να κανονίσουν οι οικογένειες τις πολυπόθητες επανενώσεις τους.
«Ο χωρισμός είναι σκληρός και η αναμονή σκληρότερη. Τους περιμένω από το πρωί. Η αναμονή είναι δύσκολη, πολύ δύσκολη», δήλωσε η Μουχεϊσέν. Η κόρη της, η Ατάλαχ, έφυγε με την οικογένειά της στην αρχή του πολέμου, όταν οι νοτιότερες περιοχές στη Γάζα θεωρούνταν πιο ασφαλείς.
Παρά το γεγονός ότι ο βορράς δέχθηκε τις πιο σφοδρές επιθέσεις, κανένα σημείο της Λωρίδας της Γάζας δεν έμεινε αλώβητο από την ισραηλινή εκστρατεία. Οι συνεχείς βομβαρδισμοί κατέστρεφαν ολοένα και μεγαλύτερες περιοχές, αναγκάζοντας τις περισσότερες οικογένειες να μετακινούνται συνεχώς σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βρουν καταφύγιο.
«Περιμένω 15 μήνες να φύγω από τον νότο. Η οικογένεια μου, οι αδελφές μου, η οικογένειά μου, τα πάντα, τα σπίτια μας, όλοι είναι εδώ, όλοι είναι στον βορρά, μετανιώνω για την ημέρα που εγκατέλειψα τον βορρά για τον νότο. Περίμενα νύχτα με τη νύχτα, ώρα με την ώρα», δήλωσε η Αταλάχ.
Παρά τη συγκίνηση και την ανακούφιση της επανένωσης, τα ερειπωμένα κτίρια που υψώνονται στο βάθος φανερώνουν το δύσκολο μέλλον που περιμένει την οικογένεια. Το σπίτι τους ήταν ένα από τα πολλά που καταστράφηκαν στους βομβαρδισμούς. «Τώρα θα ζήσουμε σε σκηνή», δήλωσε η Μουχεϊσέν, υπογραμμίζοντας πως, παρά τις κακουχίες, το σημαντικότερο είναι ότι κατάφεραν να μείνουν ζωντανοί, ενώ κατέληξε λέγοντας: «Η καταστροφή δεν είναι το πρόβλημα. Το σημαντικό είναι έμειναν ζωντανοί, δόξα τω Θεώ. Θα ζήσουμε σε σκηνή. Το σημαντικό είναι ότι όλοι είναι ζωντανοί».
Δείτε επίσης:
- Αχτίδα αισιοδοξίας στη Γάζα: Επιστρέφουν στα σπίτια τους εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι
- Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες των τεσσάρων Ισραηλινών ομήρων για τις συνθήκες κράτησής τους – «Ζούσαμε σε τούνελ χωρίς φως»
